Μία Ανθρώπινη Οικογένεια - Φαγητό Για Όλους

Προβολές του ντοκυμαντέρ «Σταγώνες» στη Βόρειο Χαλκιδική

Το νερό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό, το ίδιο το συστατικό της ζωής, εμείς οι ίδιοι και ό,τι μας περιβάλει. Είναι, επίσης, μια πηγή ζωής που δεν είναι ανεξάντλητη και γι’ αυτό απαιτείται οικονομία στη χρήση του και ισότητα στο μοίρασμά του. Το γεγονός ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της ζωής το καθιστά μια “εξαιρετική” ευκαιρία ευκαιριακού πλουτισμού για τους λίγους που θα καταφέρουν να το ελέγξουν. Η αστικοποίηση και η εκβιομηχάνιση έχουν θέσει πρόσθετους κινδύνους για το νερό: δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις οριστικής καταστροφής των υδάτινων πόρων και επισφάλειας της δημόσιας υγείας γι’ αυτό το λόγο.
Η πρώτη πανελλαδική προβολή του ντοκιμαντέρ θα γίνει ...



στην Μ. Παναγιά στις 8/3/2014 στο Δημοτικό θέατρο.
Θα ακολουθήσουν προβολές και στα υπόλοιπα χωριά της περιοχής:

8/3/14 Σάββατο, Μεγάλη Παναγία (Δημ. Θέατρο), 19:00 ΠΡΕΜΙΕΡΑ
9/3/14 Κυριακή, Αμμουλιανή (Πιτσαρία Γιώργος), 12:00
9/3/14 Κυριακή, Νέα Ρόδα (Καφέ Ξέρξης), 19:00
10/3/14 Δευτέρα, Ιερισσός (Πολιτιστικός Σύλλογος ΚΛΕΙΓΕΝΗΣ), 18:30
16/3/14 Κυριακή, Σταυρός (Πολιτιστικός Σύλλογος Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ), 29:00
18/3/14 Τρίτη, Ουρανούπολη (Καφέ HEAVEN DOORS), 19;00

Το ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην Β.Α Χαλκιδική λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει στο νερό από τις μεταλλευτικές δραστηριότητες στην περιοχή.

http://antigoldgr.org/blog/2014/03/02/stagwnes-provoles/

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ, ΒΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ, ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. ΤΩΡΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΣΤΟΝ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟ. ΣΤΗΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;

Σκουριές: Ο «μισθοφορικός ακτιβισμός» που είναι …πρόγραμμα εθελοντισμού της Ε.Ε.

Αντικειμενικά πρόκειται για το μεγαλύτερο φιάσκο μετά τα 11.000 likes που αγόρασε η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ από τη Ρωσία. Το «λαυράκι» που έβγαλαν οι Πωλητές Αριστοτέλη κυκλοφόρησε με χτυπητούς τίτλους όπως: «Eυρωπαϊκή ΜΚΟ στρατολογεί νέους ακτιβιστές επι πληρωμή για τις Σκουριές», «Μισθοφορικός ακτιβισμός στις Σκουριές» κ.λ.π. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για κάποιες ΜΚΟ που καταβρόχθιζαν χρήματα του Δημοσίου ήταν η τέλεια ευκαιρία για μπόλικη λάσπη στον ανεμιστήρα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σήμερα η φοβερή «αποκάλυψη» του οργάνου προπαγάνδας της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ βρήκε θέση μέχρι και σε «σοβαρά» ειδησεογραφικά site, όπως το skai.gr,star.gr, iefimerida.gr και capital.gr. 

Μα καλά, κανείς δε διάβασε την «είδηση» πριν τη δημοσιεύσει; 

Μια Βελγική εθελοντική οργάνωση, η CATAPΑ, που ενδιαφέρεται για ζητήματα μεταλλείων και παγκοσμιοποίησης έβγαλε μια αγγελία για έναν (1) εθελοντή για πέντε (5) μήνες για να τη βοηθήσει να αναδείξει το πρόβλημα με τα μεταλλεία της ELDORADO GOLD στη Χαλκιδική. Η αγγελία βρίσκεται εδώ. Στην πρώτη κιόλας γραμμή διαβάζουμε ότι «η CATAPA αναζητεί έναν εθελοντή μέσω του προγράμματος EVS» που προφανώς κανείς δεν αναρωτήθηκε τι είναι. 

Αντιγράφουμε λοιπόν από το portal europa.eu. Ναι, καλά διαβάσατε, το portal της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Το EVS (European Voluntary Service) είναι ένα πρόγραμμα εθελοντισμού της Ε.Ε.! 

Το πρόγραμμα EVS είναι μια συνεργασία μεταξύ δύο ή περισσότερων οργανώσεων. Αυτές οι οργανώσεις είναι υπεύθυνες για την εξεύρεση εθελοντών για το έργο τους. Οι εθελοντές συμμετέχουν στο EVS μέσω μιας «Αποστέλλουσας» Οργάνωσης της χώρας όπου ζουν και μιας Οργάνωσης Υποδοχής που υποδέχεται και τους φιλοξενεί κατά την περίοδο της υπηρεσίας τους. 

Τα προγράμματα διαρκούν από 2 εβδομάδες μέχρι 12 μήνες και ως εθελοντής μπορείς να εργαστείς σε διάφορους τομείς όπως στον πολιτισμό, τη νεολαία, τον αθλητισμό, τα παιδιά, την πολιτιστική κληρονομιά, την τέχνη, τα ζώα, το περιβάλλον και την αναπτυξιακή συνεργασία. Στο τέλος της υπηρεσίας σου στο EVS, θα λάβεις ένα πιστοποιητικό που θα βεβαιώνει τη συμμετοχή σου και θα περιγράφει το πρόγραμμα σου – το Youthpass. 

Θα λάβεις τα έξοδα στέγασης, φαγητού, ασφάλειας και χαρτζηλίκι. Το μόνο πράγμα που πιθανόν να χρειαστεί να πληρώσεις είναι ένα μικρό μέρος των εξόδων του ταξιδιού σου. 

Ένα ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, πληρωμένο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα πλαίσια της ανάπτυξης του εθελοντισμού και της παροχής εμπειριών στους νέους. 

Ένα ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ που σημαίνει ότι πληρώνονται μόνο τα έξοδα διαβίωσης στην ξένη χώρα, ενώ πιθανόν ο εθελοντής να πρέπει να πληρώσει και τμήμα του εισητηρίου του. Αυτά είναι τα περίφημα 636 ευρώ που θα δίνει η CATAPA για πέντε μήνες στον εθελοντή της για τις Σκουριές. Είναι τόσο πολλά τα λεφτά που από όσο γνωρίζουμε αυτός ο εθελοντής δεν έχει βρεθεί ακόμα. 

Το πρόγραμμα αφορά τις Σκουριές γιατί, όσο περίεργο κι αν φαίνεται σε ορισμένους, η «υπόθεση Σκουριές» θέτει μια πλειάδα σοβαρών ζητημάτων – ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, καταστολή, περιβαλλοντική δικαιοσύνη, συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, ανταγωνισμός δραστηριοτήτων, πρόσβαση στους ορυκτούς πόρους και πολλά άλλα. Οι Σκουριές ΕΙΝΑΙ πρόβλημα της Ε.Ε. γιατί όλα αυτά ΕΙΝΑΙ προβλήματα της Ε.Ε. 

Η CATAPA είναι η Οργάνωση Υποδοχής και η ελληνική EUROPEAN VILLAGE είναι η Αποστέλλουσα Οργάνωση. Όπως ο καθένας μπορεί να δει στη Βάση Δεδομένων Οργανώσεων EVS και οι δυο είναι πιστοποιημένες για να «τρέχουν» προγράμματα του EVS. 

Όλα αυτά τα απέκρυψε ο Γκαιμπελικός μηχανισμός με το όνομα «Πωλητές Αριστοτέλη» και χρωμάτισε την «είδηση» με υπόνοιες για σκοτεινά συμφέροντα που προσπαθούν να χτυπήσουν την καλή εταιρεία ELDORADO, για ύπουλα κίνητρα και πακτωλό (!) χρημάτων που δίνεται από κάποια σκοτεινά κέντρα που θέλουν να χτυπήσουν την ανάπτυξη της χώρας κ.λ.π. Προσθέστε ότι θέλετε, φαντασία να υπάρχει και όλα μπορούν να χρησιμοποποιηθούν για να πλήξουν τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. 

Tη λέξη «εθελοντισμός» έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να την καταλάβουν. Για την«αλληλεγγύη» χρειάζονται λεξικό. Το «χωρίς χρήματα» είναι έξω από τις δυνατότητες αντίληψής τους. Χαιρόμαστε που δεν είμαστε σαν αυτούς. 

Έχουμε την απαίτηση από τα site που δημοσίευσαν την ψευδή είδηση να δημοσιεύσουν και την αλήθεια. 

ΠΗΓΗ

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ (vid)

Η ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΕΥΑ ΑΜΠΑΖΗ, Ο ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΡ.ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΚΚΑΣ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΩΘΕΙ ΗΔΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΜΑΘΕΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!


Δείτε το βίντεο ...

Δικαιοσύνη, μέσο καταστολής ή ελευθερίας; Της Ζωής Βροντίση

Η φτωχοποίηση σημαντικού τμήματος της κοινωνίας, η υφαρπαγή των δημοσίων αγαθών και η κερδοσκοπική υποβάθμιση του περιβάλλοντος, συντελείται μεθοδευμένα σε συνδυασμό με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το ίδιο και η εξοικείωση της κοινωνίας μας με τα παραπάνω. Τις αλλεπάλληλες ειδήσεις για τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ζωής από ένστολους και μη[1], η κοινωνία φαίνεται να τις απορροφά με ολοένα και λιγότερη έκπληξη, συνηθίζοντας σε εικόνες ανέχειας, βίας και πόνου. Και η αφομοίωση γίνεται συστηματικά και απλά, με τη χορηγία των ΜΜΕ, έτσι ώστε να δεχτούμε ότι είμαστε τυχεροί εμείς με τη ζωούλα μας, και να αρκεστούμε με ότι μας απέμεινε.

Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εν γένει η κατηγοριοποίηση των πολιτών σύμφωνα με την ιδεολογία, την εθνικότητα ή την θρησκευτική και σεξουαλική τους ταυτότητα, συντελείται ...

με την υπόδειξη της κρατικής μηχανής και αποτελεί ιδεολογικό πυλώνα της παρούσας κυβέρνησης που, ενώ νομίζει ότι έτσι θα καρπωθεί ψηφοφόρους από την ΧΑ, διογκώνοντας ουσιαστικά με την φασιστική της ατζέντα το ακροδεξιό ακροατήριο χωρίς όφελος για την ίδια.

Απέναντι σε αυτό τον εκφασισμό της εκτελεστικής εξουσίας ο πολίτης που πιστεύει ακόμα πως βρίσκεται σε μια δημοκρατική χώρα δεν έχει παρά ένα συνταγματικό καταφύγιο. Αυτό της δικαιοσύνης.

Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη αποτελεί ένα ακόμα καλοκουρδισμένο μέσο καταστολής;

Όταν η δικαιοσύνη αποδίδεται με κριτήρια πολιτικών φρονημάτων και κουνάει το δάχτυλο απειλητικά σε όποιον πολίτη θέλει να εκφράσει την αντίθεση του στα κακώς κείμενα του φιλοφασιστικού καθεστώτος που αναπτύσσεται στη χώρα; Όταν το μακρύ χέρι του νόμου δεν σταματάει στην γκλομπιά από το όργανο της τάξης (ποιας τάξης άραγε;) αλλά συνεχίζει σαν γάγγραινα που τρώει τη ζωή δια της μακράς δικαστικής οδού, όπως με την υπόθεση του Μάριου Ζέρβα[2];

Τι γίνεται όταν η δικαιοσύνη καταδικάζει 27χρονο που διατηρεί σατυρική ιστοσελίδα ύστερα από υπόδειξη βουλευτή της ΧΑ[3]; Όταν αφήνει τους Κασιδιάρη, Μίχο και Παναγιώταρο ελεύθερους να κηρύττουν το μίσος και τη βία και να δηλητηριάζουν ανεπανόρθωτα τα μυαλά νέων ενάντια στη δημοκρατία, ενώ αφήνει τον Κώστα Σακκά 3 χρόνια στη φυλακή χωρίς δίκη[4]; Ποιο δίκαιο υπηρετεί όταν στη δίκη για τη δολοφονία του Λούκμαν το προεδρείο εκφράζεται σαν να υπερασπίζεται την ΧΑ, όπως διαπιστώνουν οι παρατηρητές της διαδικασίας[5]; Τι γίνεται όταν η δικαιοσύνη καταδικάζει, με μια προβληματική από δικονομικής άποψης απόφαση, σε 25 χρόνια φυλάκισης τον Τάσο Θεοφίλου[6] για την υποτιθέμενη συμμετοχή του σε ληστεία και συνέργεια σε φόνο με ενοχοποιητικό στοιχείο μια τσάντα που κουβαλούσε όταν συνελήφθη όπου αναγραφόταν το νησί της ληστείας, αλλά με κυρίως κατηγορητήριο που αντλείται από την ιδεολογική του ταυτότητα, που πάντα κουβαλάει μαζί του, δίνοντας έτσι ευκαιρία στη ΧΑ που έσπευσε με δήλωση της λίγες ώρες μετά την απόφαση να ξεπλύνει τα εγκλήματα της και να διατυμπανίσει την δική της αντισυστημικότητα;

Δίνεται έτσι άλλοθι σε ενέργειες που πλήττουν τη δημοκρατία μέσω της αυτοδικίας; Υπεισέρχεται στο οπλοστάσιο του κράτους ένα ακόμα μέσο καταστολής, πέρα από τα καθοδηγούμενα ΜΜΕ και τα ΜΑΤ, με την ελπίδα ότι ο φόβος θα επισκιάσει τον αγώνα για δημοκρατία;

Κατά τον Μοντεσκιέ, για να εξασφαλιστεί η πολιτική ελευθερία του ατόμου πρέπει οι τρεις κρατικές λειτουργίες ή μορφές εξουσίας (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) να ασκούνται έτσι ώστε να δύναται η μια εξουσία να αναχαιτίζει την άλλη. Στην προκειμένη συνθήκη «Μεσαίωνα» που βρίσκεται η χώρα, η ευθύνη του δικαστικού σώματος έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο για την επαναφορά του αισθήματος δικαίου («κάθε κατεργάρης στον πάγκο του» και απόδοση ποινικών ευθυνών για την οικονομική κατάσταση της χώρας) αλλά πρωτίστως για να μπορεί ο πολίτης να νιώθει ότι ακόμα ζει σε ένα έστω ημί-δημοκρατικό περιβάλλον το οποίο οφείλει να υπερασπιστεί.
Και για να είμαστε δίκαιοι με τη δικαιοσύνη, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ευτυχώς, ακόμα έχει δύο όψεις. Μία σκοτεινή, αυτή της καταστολής και του φιλοφασισμού, αλλά και μία φωτεινή που δίνει θάρρος και ελπίδα για δίκαιες διεκδικήσεις, όπως οι πρόσφατες αποφάσεις για την απόρριψη της εκτροπής του Αχελώου, η δικαίωση εργαζόμενου που απολύθηκε επειδή δεν δέχθηκε την μείωση μισθού και η καταδίκη της είσπραξης του τέλους ακινήτων μέσω του λογαριασμού ρεύματος.

Ας σταθούμε λοιπόν, 3 χρόνια μετά, να δούμε το Σεπτέμβρη ποια πλευρά θα επιλέξει να «δείξει» η δικαιοσύνη στην υπόθεση των 18 αστυνομικών που κατηγορούνται για άγρια καταστολή κατά πολιτών, και ας δικάζονται σε Πλημμελειοδικείο (!) μόνο τα "όργανα" και όχι οι ηθικοί αυτουργοί. Να διαπιστώσουμε αν αυτό το δημοκρατικό καταφύγιο θα γκρεμιστεί μαζί με τα υπόλοιπα. Να διαπιστώσουμε αν η άγρια καταστολή που μας έριξε, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, στην κλούβα του φόβου και της κρατικής τρομοκρατίας τον Ιούνιο του 2011, γίνεται ελέω της δικαιοσύνης ή αν θα υπάρξει μια απόφαση που θα αποτρέψει αυτόν που την επόμενη φορά θα σηκώσει το γκλομπ του για να αμολήσει μνήμες που κανείς από εμάς δεν ξεχνά όσο καιρός και αν περάσει.

Ας δούμε λοιπόν τον νεοελληνικό πολιτισμό, του οποίου όπως είπε ο Φρόυντ, το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η δικαιοσύνη.

*Η Ζωή Βροντίση είναι πρώην εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων



[1] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5322:2014-02-05-09-41-46&catid=11:rights&Itemid=27
http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5316:2014-01-31-07-17-09&catid=11:rights&Itemid=27
http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5240:2013-12-31-12-42-08&catid=11:rights&Itemid=27
http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5118:2013-11-22-10-37-51&catid=11:rights&Itemid=27

[2] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5208:2013-12-12-08-02-31&catid=11:rights&Itemid=27

[3] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5271:2014-01-17-09-56-01&catid=11:rights&Itemid=27

[4] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=4696%3Ah-&catid=1%3Apress-releases&Itemid=27
http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=4641:2013-06-28-10-27-00&catid=11:rights&Itemid=27

[5] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5249:2014-01-09-09-53-52&catid=11:rights&Itemid=27

[6] http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=5329:2014-02-11-14-38-58&catid=11:rights&Itemid=27


http://tvxs.gr/

AGROTICA 2 Φεβ 2014

"Ζω στο στόμα του λύκου και κινδυνεύω να με καταπιεί"

Ένα από τα λιγοστά παλιά δρομάκια στις Σκουριές οδηγούν στο σπίτι του Γιώργου Καλύβα. Είναι το μοναδικό που έχει απομείνει στον Κάκκαβο, καθώς μετά το '60 οι περισσότερες οικογένειες αποφάσισαν να στραφούν σε πόλεις και χωριά μιας κι η αγροτική αυτοκαταναλωτική ζωή ίσα που τους συντηρούσε. Στα 60 του, μετά από 30 χρόνια στο βουνό, τα τελευταία 10 μόνιμα, βλέπει μέρα με τη μέρα τον τόπο που αγάπησε και συνδέθηκε μαζί του περισσότερο κι απ' ό,τι με τους ανθρώπους να καταστρέφεται.

"Πονάει η ψυχή μου όταν ακούω το πριόνι", λέει και βουρκώνει, καθώς ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του στο βουνό. Μας κερνάει βιολογικό κρασί και καρύδια απ' τα χωράφια του. "Τα κληρονόμησα απ' τον παππού μου, ανήκουν στην οικογένειά μου από την τουρκοκρατία και μετά". Από αυτά τα χωράφια ζει. Προμηθεύει με κάστανα, καρύδια, κεράσια, ακτινίδια και μέλι τα γύρω χωριά και τη Θεσσαλονίκη. Για τα εργοτάξια της Eldorado Gold, σχολιάζει: "Είμαι στο στόμα του λύκου, και κινδυνεύω να με καταπιεί".

Τις προάλλες κόντεψε να ρθει στα χέρια μ' έναν τοπογράφο, που χωρίς ειδοποίηση πετσόκοψε ένα δέντρο απ' το χωράφι του. "Μου είπε πως θα πάρω λεφτά. Δεν τα θέλουμε τα λεφτά τους. Τι να τα κάνεις τα λεφτά αν δεν έχεις ζωή;".

Στον Κάκκαβο, ο Γ. Καλύβας ανέβηκε πρώτη φορά όταν ...
ακόμα πήγαινε Γυμνάσιο. "Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας που λέμε". Είχε προλάβει να αγαπήσει το μέρος όμως πρώτα από τις ιστορίες της μάνας του. "Παλιά ζούσαν αρκετές οικογένειες στις Σκουριές, με τα ζώα και τις καλλιέργειές τους. Έφτιαχναν μόνες του το ψωμί, έτρεφαν κανένα γουρουνάκι ή κανά γίδι, ωστόσο δεν άντεξαν πολύ. Για πολλά χρόνια έρχονταν την άνοιξη και κόσμος απ' τη Μεγάλη Παναγία που έβαζε φασολιές ή καλαμποκιές κι έμενε". Τα κτήματα με τον χρόνο εγκαταλείφθηκαν. Το χειρότερο όμως, ήταν ότι πουλήθηκαν στη ΤVX στις αρχές του '90 και κάποια τώρα. "Τότε δεν ήξερε ο κόσμος τι συνέβαινε. Προσέφεραν λεφτά κι εκείνοι το έβλεπαν σαν ευκαιρία". Μπροστά στην προοπτική για "μεγάλη ζωή", ο ίδιος επέλεξε να μη βάλει την υπογραφή του σε μια διαφαινόμενη από τότε καταστροφή.

Στο χωράφι, ο Γ. Καλύβας αφιερώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας. Σκάλισμα, ξεχορτάριασμα, πότισμα είναι οι βασικές ασχολίες. Το φθινόπωρο, "τρυγάω τα μελίσσια" από τα πεύκα, ενώ πάντα προσέχει να μην έχει κάτω από τις καρυδιές πέτρες, "γιατί τα καρύδια πρέπει να πέσουν και να σπάσουν φυσιολογικά". Όταν τελειώνει, διαβάζει. Τον τελευταίο καιρό, τα ποιήματα του Λειβαδίτη του δίνουν δύναμη και θάρρος. Η ζωή του έχει αλλάξει σημαντικά μέσα σε λίγους μήνες. "Για να πάω στη Μεγάλη Παναγιά κάνω ολόκληρο κύκλο. Με πληγώνει η ασχήμια κι η καταστροφή που προκαλούν. Στην καρδιά του δάσους μπήγεται ένα μαχαίρι. Ένα δάσος που σε κάθε 20 μέτρα βλέπεις 20 διαφορετικά είδη". Οι επισκέψεις από την αστυνομία έχουν γίνει πια μέρος της ρουτίνας. "Είναι "προληπτικές". Παράλληλα όμως έχουν αυξηθεί κι οι... επισκέψεις από τα ζώα. "Πριν δυο βδομάδες άκουγα την μπουλντόζα να δουλεύει κι ένα κοπάδι με αγριογούρουνα 20-25 ήρθε προς το σπίτι. Μου έκαναν ζημιά τ' άτιμα, γιατί μου έφαγαν τα καρύδια, αλλά δεν φταίνε αυτά, όπως κι άλλα ζώα κι έχουμε πολλά, αγριόγατες, ασβούς, ζαρκάδια, μετατοπίζονται γιατί χάσανε τον βιότοπό τους". Για πρώτη φορά είδε επίσης το ποτάμι με αφρούς. Στο ίδιο ποτάμι, ο κόσμος τα καλοκαίρια κάνει μπάνιο. "Μπορεί το βουνό να μην κατοικείται, αλλά έχει. Υπάρχουν πολλοί που έρχονται για μανιτάρια, να πάρουν κανά ξεράδι για το τζάκι ή για κυνήγι".

Ο Κάκκαβος, Άκαβος όπως τον λένε οι ντόπιοι γιατί δεν πιάνει ποτέ φωτιά, είναι κι ένας ιστορικός τόπος, μ' εμβληματικό του χαρακτηριστικό την αντίσταση. "Στη Χαλιάβρα, οι Τούρκοι έσφαξαν το μισό χωριό", ενώ στην κορυφή του βουνού "ήταν ένα από τα στρατηγεία των ανταρτών του ΕΑΜ". Στον αγώνα για "μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ", ο Γ. Καλύβας συμμετέχει κανονικά. "Έχουμε φάει ξύλο από τα ΜΑΤ κι έχουμε κινδυνεύσει. Είναι μεγάλη υπόθεση ότι τόσοι άνθρωποι και χωριά αντιστέκονται". Παρομοιάζει το κράτος με μητριά των παραμυθιών. Όπως όμως στα παραμύθια, το τέλος είναι ευχάριστο, έτσι ελπίζει πως κι ο αγώνας που δίνεται για ν' αποτραπεί μια τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή θα είναι νικηφόρος.


Παπαντωνίου Κώστας|Καλυβιώτου Μαρία
http://www.avgi.gr/

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ (Aύγουστος 2013)

Στον 7ο της ΓΑΔΑ: Μία μικρή ιστορία

Η Σωτηρία Χριστούλη ήταν μία από τους 47 φοιτητές και φοιτήτριες που την Πέμπτη το πρωί βρέθηκαν σιδηροδέσιμιοι στο κτίριο της ΓΑΔΑ, μετά την αναίτια επίθεση της Ομάδας ΔΕΛΤΑ στη συγκέντρωση της Αριστερής Ενότητας, έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού του Φαρμακονησιού, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Το παρακάτω σημείωμα είναι η μαρτυρία της.

Ξεκινάς τη μέρα σου σχεδόν αδιάφορα, με πολλά στο μυαλό σου, και κάτι σαν αυτόματος πιλότος σε κατευθύνει, σου ορίζει το σώμα. Ξεκινάει μία ημέρα που νομίζεις πως θα’ ναι ακριβώς σαν τις άλλες, χωρίς τίποτα αξιόλογο να ειπωθεί γι’ αυτήν την επόμενη. Σκέφτομαι ότι δεν φταίμε εμείς. Σκέφτομαι: μας συνήθισαν να ζούμε στην πιο εφιαλτική ηρεμία. Προσπαθείς να φτιάξεις τη διάθεσή σου, αλλάζοντας τραγούδια στο ραδιόφωνο, παρατηρώντας τον απέναντί σου στο μετρό, κάνοντας σχέδια για το Σάββατο και την ταινία της Κυριακής. Περιμένεις υπομονετικά την ώρα της συνάντησης με τους φίλους.

Ξυπνάω το πρωί, δεν θέλω τίποτα παρά μόνο ...

το κρεβάτι μου -όχι παραμιλάω-ο ακτιβισμός. Στο μετρό έχω παρατηρήσει όλα τα παπούτσια, μόνο αυτά, καθώς το κεφάλι μου είναι σκυμμένο, μόνο σκυμμένο και δεν νιώθει να ανεβάσει το βλέμμα στα μάτια της απέναντι κυρίας, που ψάχνει να συναντήσει τα δικά μου. Καλύτερα έτσι. Το βλέμμα μου τις τελευταίες μέρες είναι θολό και δεν θέλω να με κοιτάζουν.

Περπατάω προς τη Νομική –το ραντεβού είναι εκεί και έχω ήδη αργήσει. Οι κουβέντες μας είναι λίγες: τα πιο ουσιαστικά λέγονται με τα μάτια. Ξέρουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει και μέσα μας ευχόμαστε να μην υπήρχε λόγος. Ούτε Φαρμακονήσι, ούτε Λαμπεντούζα. Όμως λόγος υπάρχει. Μπορεί ένας ακτιβισμός, μερικά συνθήματα και ένα πανό να μην εκφράζουν ούτε στο ελάχιστο τον πόνο και την αδικία. Αλλά πάλι πώς να σταθείς στη χώρα που δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, που πνίγει παιδιά στη μέση της θάλασσας και αφήνει τους φασίστες να επιβάλουν τον τρόπο ζωής; Ένας ακτιβισμός μπορεί τουλάχιστον να είναι μια αρχή.

Μια ειρηνική διαμαρτυρία, αυτοκόλλητα και συνθήματα με στένσιλ στους τοίχους. Αυτό ήταν. Τα υπόλοιπα ήρθαν για να κάνουν τη ζωή περίπου κινηματογραφική. Η εικόνα των δελτάδων να μας περικυκλώνουν με τις μηχανές, να κατεβαίνουν και να αρχίζουν να βαράνε …το πανό, ήταν απλώς σουρεαλιστική.

Λοιπόν, να χτυπάνε τους φίλους μου το έχω ξαναζήσει, πολλές φορές. Τώρα απλά δεν το περίμενα. Να μας βρίζουν το έχω ξαναζήσει, όπως και το να μας στριμώχνουν σε τοίχους ή να μας ασκούν ψυχολογική βία. Τώρα απλά δεν το περίμενα. Μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου δεν είχα ποτέ. Μάλλον όμως οι άλλοι βλέπουν κάτι διαφορετικό σε μένα. Επικίνδυνη τρομοκράτισσα; Δύο δελτάδες είδαν όλο το κακό του κόσμου μαζεμένο πάνω μου, τα χέρια τους απλώθηκαν γύρω μου, και καθώς με «φύλαγαν», ρωτούσαν «γιατί είσαι αναστατωμένη; Δεν νιώθεις ασφαλής στην αγκαλιά του κράτους; Στην αγκαλιά μας;»

Δεν με άφησαν καθόλου, μέχρι να με βάλουν στο περιπολικό. Είχαν συγκεκριμένο καθήκον: να προστατεύσουν τον κόσμο από μένα. Όμως ο κόσμος φώναζε και τους κορόιδευε: «το παιδί σου μαζεύεις, ανόητε». Σκηνικό απλώς αστείο: εγώ με δύο δελτάδες να με σέρνουν. Αλλά η κατάσταση είναι τραγική. Και το ηθικό μας -πού βρισκόταν άραγε το ηθικό μας;

Περίμενα ότι θα παρέλυα από φόβο, αλλά δεν συνέβη. Ένιωσα να με υποτιμούν. Η σεξιστική βία στόχευε να με κάνει να αισθανθώ απλώς ένα κομμάτι κρέας –πράγματα που «έχουμε λήξει από καιρό», τους φώναζα. Μάλλον δεν ήταν ώρα να αστειευτώ για τα έμφυλα. Αυτές οι καρικατούρες ενός δήθεν ανώτερου ανδρισμού, τριπλάσιοι από μένα, με έκαναν να νιώσω ότι με ένα φύσημα μπορούσα να τους σπρώξω. Γι’αυτό το μυστήριο αίσθημα δύναμης και αισιοδοξίας, ακόμα και όταν απειλούν ότι θα σε συλλάβουν για τα λόγια και τα συνθήματά μας (αυτά που δεν σταματήσαμε λεπτό να φωνάζουμε), γι’ αυτά τα λεπτά, μπορώ πια να κατεβαίνω σε κάθε μικρή και μεγάλη πορεία.

Προσαγωγή: στον 7ο της ΓΑΔΑ. Εκεί, μικρές εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου. Δεν ήταν το φαντασιακό. Ο Αντώνης, ένας από τους συλληφθέντες στην περσινή αντιφασιστική μοτοπορεία, μου διηγούνταν ιστορίες για τον περιβόητο 7ο. Όπου κοιτούσα, ήταν σαν να τους έβλεπα -χτυπημένους από τα γκλομπ, με κόκκινα μάτια, με τα ρούχα τους σκισμένα. Κάποιος από αυτούς που στέκονταν μπροστά μου θα τους είχε χτυπήσει, βρίσει, φτύσει, χλευάσει.

«Όλοι τους είναι φασίστες», μου είχε πει. Αυτή η φράση τριγυρνούσε μέσα στο μυαλό μου.

«Η Χριστούλη;». Στο γραφείο μου πήραν τα στοιχεία, χωρίς να μένουν στα αναγκαία…
«Θέλετε και το ζώδιό μου;», ειρωνεύτηκα.
Στην τηλεόραση εμφανίζεται ο Τσίπρας και το υπονοούμενο δεν αργεί να έρθει.
«Είσαι και εσύ ένα από τα μωρά του;».
«Διαβάζετε κι εσείς Θέμο; Συγχαρητήρια!».

Λίγες ώρες μετά ήμασταν έξω. Το κράτος δικαίου είχε αποκατασταθεί και στο εξής αισθανόταν πιο ασφαλές.

Αλλά δεν έχουν ιδέα. Δεν διανοούνται πόσο καλό μας κάνουν. Η αγκαλιά μας έξω αποκεί γίνεται όλο και πιο σφιχτή, τα αντανακλαστικά μας έχουν πια δυναμώσει, η λέξη εμπόδιο έχει γίνει πιο αδύναμη πλέον. Κοιταζόμαστε. Ετοιμάζουμε τον επόμενο αγώνα. Δεν υπάρχει χρόνος για δάκρυα και τραύματα.

***

Τα όπλα τους είναι η βία, η καταστολή, η τρομοκρατία και ο αυταρχισμός. Εμείς έχουμε τη συντροφικότητα. Μας αποκαλούν κωλόπαιδα, λένε ότι κάνουμε επαναστάσεις εφήβων μετά την εφηβεία ενώ πλέον δεν είμαστε έφηβοι. Θέλουν να μας πείσουν ότι η μόνη επιλογή είναι να συμμορφωθούμε. Είμαστε «ονειροπόλοι» και «ιδεαλιστές, που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο». Το πιστεύουν πραγματικά ή προτιμάνε αυτό ως πιο ανώδυνη εξήγηση;

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι’ αυτούς. Επείγει η ουσία. Τα όνειρα που δείχνουν τον δρόμο. Ξέρω πια πως δεν θα μου τον χαρίσουν, ότι από το πρώτο ως τελευταίο βήμα θα πρέπει να τον διεκδικήσω. Δεν έχω κάτι να χάσω. Αν πάλι χάσω, αν χάσουμε, θα κοιτάξω και θα είναι εκεί:

«Όλα καλά, αύριο θα είναι μία άλλη μέρα». Και όλες οι μέρες θα είναι όμορφες. Γιατί να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο από το όνειρο;


http://www.kar.org.gr/

Οδοιπορικό στον Κάκκαβο: Πώς η Ελληνικός Χρυσός άλλαξε τις ζωές μας

Aπό την ΑΥΓΗ
(Ο ήρωας από τους Αχαρνείς είναι φυσικά ό Δικαιόπολις και όχι «Δικαιόπουλος»…)

Ρεπορτάζ – Επιμέλεια: Μαρία Καλυβιώτου - Κώστας Παπαντωνίου


Σάββατο βράδυ και βρισκόμαστε σε ένα από τα δύο «μπλόκα» της Ιερισσού, μικρά αυτοσχέδια οικήματα στις δύο εισόδους του χωριού. Όταν τα ΕΚΑΜ έκαναν εισβολή σε σπίτια Ιερισσιωτών, έσπασαν πόρτες, χώρισαν με τη βία παιδιά από τους γονείς τους και πατεράδες από την οικογένειά τους και τους έβαλαν φυλακή, το χωριό «μάτωσε». Όσοι έμειναν πίσω, αποφάσισαν να χτίσουν τις δικές τους «φυλακές». Απέκλεισαν τις εισόδους του χωριού και δεν έφευγαν από τα μπλόκα, μέρα – νύχτα. Σήμερα, τα μπλόκα αποτελούν ακόμη ζωντανά κοινωνικά κύτταρα. Από τη μία, το ενδεχόμενο να γίνει και πάλι επιδρομή στο χωριό, υπάρχει στο μυαλό κάθε κατοίκου και στα μπλόκα, τσιλιαδόροι παρακολουθούν τέτοιου τύπου ύποπτες κινήσεις. Από την άλλη, τα μπλόκα έγιναν οι χώροι που οι Ιερισσιώτες συναντιούνται, συζητούν, οργανώνουν τον αγώνα τους. «Αν τα χάσουμε αυτά, θα χάσουμε τον αγώνα. Είμαστε εδώ, να μην πάμε όλοι στα σπίτια μας».

Τα έργα της Ελληνικός Χρυσός, η καταστροφή του βουνού και ...
η τρομοκρατία που βίωσαν οι κάτοικοι της Ιερισσού, άλλαξαν σημαντικά τη ζωή τους. «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας έχει ενώσει αυτή η υπόθεση. Πριν, έβλεπες κάποιον στον δρόμο και μπορεί να μην έλεγες ούτε καλημέρα. Τώρα, μόνο που κοιταζόμαστε στα μάτια ξέρουμε τι θέλει ο ένας από τον άλλον», μας λέει νεαρή μητέρα, που όταν ήταν δύο μηνών έγκυος, άνδρες της αστυνομίας «με τα κλομπς τους, χτυπούσαν με μανία» το αμάξι στο οποίο επέβαινε, έβγαλαν με τη βία έξω από το αυτοκίνητο τον άνδρα της, τον χτύπησαν και τον έσυραν στον δρόμο.

Στους δρόμους, στις καφετέριες, στο σουβλατζίδικο, απαντάμε ντόπιο κόσμο. Η Λίζι δεν σταματά να μας δείχνει νέους και νέες, αλλά και μεγαλύτερους, με εμφανή τα σημάδια του χρόνου στα πρόσωπά τους: «Κι αυτός τρομοκράτης. Κι αυτός για τρομοκρατία. Κι αυτό το κορίτσι με βαριές κατηγορίες». Περπατούμε στο χωριό και συνεχώς, κι άλλα πρόσωπα προστίθενται στη μακρά λίστα των «τρομοκρατών». «Εδώ ήταν η πιο ήσυχη περιοχή. Κανένας μέσα από το χωριό μας δεν είχε φυλακισθεί, κανένας δεν είχε δικογραφία, κανένας. Τη λέξη δικογραφία τώρα την ακούσαμε», μάς λέει μια γυναίκα στα μπλόκα. Τώρα, πάνω από 200 άτομα έχουν βαριά κατηγορητήρια και τα περισσότερα είναι νεολαίοι. «Απλά επειδή αντιδρούμε για τον τόπο, το νερό, τα παιδιά μας, τη θάλασσά μας».

Η καταστολή έχει στιγματίσει τις ζωές μικρών και μεγάλων. Τα παιχνίδια των παιδιών έχουν αλλάξει. Το κλασικό κρυφτό και κυνηγητό που συντρόφευε γενεές επί γενεών, μετασχηματίσθηκε: «Στο σχολείο, τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες, φωνάζουν συνθήματα και οι μισοί είναι τρομοκράτες και οι άλλοι μισοί ΕΚΑΜίτες», μάς περιγράφει δάσκαλος της περιοχής. «Εμείς πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά να σέβονται τη δημοκρατία και τους νόμους. Όταν έχουν ζήσει τέτοια πράγματα, σου λένε, “μα, αυτοί ρίχνουν δακρυγόνα, παίρνουν τους γονείς μας’. Χρειάζεται προσπάθεια να τους εξηγήσεις ότι αυτό δεν είναι κάτι φυσιολογικό για μια Δημοκρατία. Ότι αυτό δεν είναι Δημοκρατία».

«Για να καταλάβετε», μας λέει ένας παππούς, «πριν, όταν χτυπούσαν οι καμπάνες, ο εγγονός μου έκανε τον σταυρό του. Τώρα μου λέει “παππού πάμε σπίτι! Έρχονται!’». «Εμένα το εγγόνι μου», προσθέτει ο δεύτερος παππούς της παρέας, «με είδε με μαύρα ρούχα και μου λέει “παππού δεν είσαι καλός, είσαι κακός’, του θύμισα τα ΕΚΑΜ».

Μας περιγράφουν την έφοδο των ΕΚΑΜ στο χωριό. Τα γεγονότα ζωντανεύουν και πάλι, η μητέρα του ενός συλληφθέντα ταλαιπωρείται από τη συζήτηση και αποχωρεί ταραγμένη. «Το παιδί της το πήραν από το σπίτι του, μπροστά στα παιδιά του. Εκείνα του φώναζαν “τι θα γίνεις μπαμπά;” και οι ΕΚΑΜίτες απαντούσαν ότι είναι η τελευταία φορά που τον βλέπουν. Τρομοκράτης κι αυτός», μας εξηγούν οι φίλες της. «Έχω παιδιά στην εφηβεία, ακόμη κι αυτά έχουν αγριευτεί με αυτά που έχουν ζήσει στο χωριό. Το ένα μου παιδί, είχε ένα ξύλο κάτω από το κρεβάτι του, γιατί φοβόταν μην έρθουν πάλι και μας σπάσουν τις πόρτες», προσθέτει μια ακόμη μητέρα της παρέας.

«Δεν μπορούμε να πάρουμε τηλέφωνο τα παιδιά μας τηλέφωνο το βράδυ, σχηματίζονται δικογραφίες», καταγγέλλει πατέρας, που διώκεται και ο ίδιος και το παιδί του. Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρουν, ο χαρακτηρισμός του κατηγορητηρίου ως «έωλου», θα ήταν μάλλον συγκρατημένος, αφού άνθρωπος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, επειδή, ως εργαζόμενος σε πιτσαρία, δέχθηκε παραγγελία. Η «πίτσα» θεωρήθηκε συνθηματικό και όπου «πίτσα» βλέπε όπλο, όπου «πιπεριές», βλέπε «μολότοφ».

«Τους πήραν χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Οι άνδρες του χωριού μας, παιδιά που ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα, ξαφνικά βρισκόμαστε στις φυλακές. Βρισκόμαστε με κατηγορητήρια που μόνο η 17Ν τα έχει», μας λέει αργότερα μία ακόμη μητέρα παιδιού που μπήκε φυλακή. Αν και εμφανώς καταβεβλημένη από το γεγονός, εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά στο κίνημα ενάντια στην εξόρυξη. «Τί νικάει τον φόβο σας;», την ρωτάμε. «Η λογική», μας απαντά αβίαστα.

Εκτός από την καταστολή του κινήματος, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής έρχονται αντιμέτωποι με μία ακόμη συνέπεια της δραστηριότητας της Ελληνικός Χρυσός. Οι επιπτώσεις σε παραγωγικούς τομείς είναι ήδη ορατές. «Τα μελίσσια ψοφούν από τώρα», τονίζει ένας μελισσοκόμος. «Δεν δίνονται άδειες για κτηνοτροφία και γεωργία ούτε εγκρίνονται προγράμματα από το ΕΣΠΑ, επειδή η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί μεταλλευτική», προσθέτει ο γεωργός της συντροφιάς.

Στην παρέα μας είναι ακόμη ένας αγωνιστής, οικοδόμος, κάτοικος Μεγάλης Παναγιάς, βαπτισμένος από το κίνημα ως «Δικαιόπολις», ήρωας από τους Αχαρνείς. «Η οικοδομή έχει πέσει κατακόρυφα, αρχικά ως απόρροια της οικονομικής κρίσης, όμως η ελεύθερη πτώση στην οικοδομική δραστηριότητα ξεκίνησε από τη στιγμή που χαρακτηρίσθηκε η περιοχή μεταλλευτική». Οι φλέβες του χρυσού που διατρέχουν το βουνό, όμως, κοστίζουν και σε κάτι ακόμη: «Στη Μεγάλη Παναγιά η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί μέχρις εσχάτων. Έχουμε μία μάνα με δυο παιδιά, το ένα δουλεύει στην εταιρεία, το άλλο βρίσκεται στα δικαστήρια. Σκέψου τι γίνεται με αυτήν τη μάνα. Έχουν χωρισθεί μαγαζιά, έχουν χωρισθεί οικογένειες, οι ψυχές των ανθρώπων. Οι εργαζόμενοι ήρθαν εδώ πάνω, εμείς πολεμάμε για τον τόπο και οι εταιρεία κάνει τους εργαζόμενούς τις γενίτσαρους και σπέρνει τη διχόνοια».

Το βουνό αλλάζει…

Το πρωί της επομένης, ανεβαίνουμε μαζί με εκατοντάδες διαδηλωτές στο βουνό, στις πολύκροτες Σκουριές. Τα άλλοτε στενά, χωμάτινα μονοπάτια έχουν τριπλασιαστεί σε πλάτος και τσιμέντο έχει τοποθετηθεί στα πλάγια του δρόμου, για να συγκρατεί το χώμα. Ακόμα, ωστόσο, το δάσος είναι «παρών» και ζωντανό. Μερικές εκατοντάδες μέτρα μετά, φτάνουμε στην πρώτη εγκατάσταση της Ελληνικός Χρυσός, περιφρουρούμενη από κρατικές δυνάμεις καταστολής. Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας, ο δρόμος διαπλατύνεται ακόμη περισσότερο και φτάνουμε σε ένα σημείο κατάμεστο από δένδρα. Περπατούμε μες στο δάσος, ώσπου ανάμεσα στα δένδρα ξεχωρίζουν μπλε κάγκελα. Προσεγγίζουμε και η εικόνα είναι αποκαλυπτική: Μια διαχωριστική γραμμή, ένα σύνορο έχει χαραχτεί στη μέση του βουνού και εκεί που άλλοτε συνέχιζαν οι πυκνές συστάδες των δένδρων, εκεί που άλλοτε ένα αρχέγονο δάσος έδινε πνοή στην περιοχή, τώρα απλώνεται μια απέραντη έκταση από χώμα. Χώμα, μηχανήματα και σκελετοί εγκαταστάσεων. «Εδώ θα είναι τα πλυντήρια της εταιρείας», μας ενημερώνει κάποιος που στέκεται δίπλα μας.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό στο βουνό. Προχωρούμε ανάμεσα σε χιλιόμετρα ψηλών συστάδων κομμένων κορμών που κείτονται δεξιά και αριστερά στον δρόμο. Το θέαμα τελειώνει απότομα, όταν φτάνουμε έξω από τις πύλες άλλης μιας εγκατάστασης της Ελληνικός Χρυσός, που για άλλη μια φορά φυλάσσεται από δυνάμεις της ΜΑΤ. Αμέσως μετά, ξαναμπαίνουμε σε παρθένο δάσος. Γύρω μας πλατάνια τυλιγμένα με μπρούσλιανο (κισσό), δένδρα ή μεσές (δρύες), άρια (αγριές), οξυές, ελιές, έλατα, κουμαριές, καστανιές, φλαμουριές, ντυμένα με χιόνι και κίτρινα φύλλα πεσμένα στον δρόμο καλύπτουν το διάβα μας. Παντού υπάρχουν τρεχούμενα νερά, πηγές, ποτάμια και βάθρες όπου οικογένειες κολυμπούν τα καλοκαίρια. Και πάλι το τοπίο αλλάζει απότομα. Από ένα πλάτωμα, βλέπουμε μπροστά μας ένα σεληνιακό τοπίο. Ο λάκκος του Καρατζά. Μεγάλο μέρος του άλλοτε πυκνού, άγριου δάσους, έχει αποψιλωθεί και γύρω του «χάσκει» ό,τι έχει διασωθεί από την χλωρίδα του τόπου. «Όταν η φύση θυμώσει, δεν αφήνει τίποτε. Μακάρι να θυμώσει και πάλι και να τους τα πάρει όλα», μας λέει μια Ιερισσιώτισσα που μας συντροφεύει στη διαδρομή. «Τον τόπο εδώ τον βλέπεις», μου λέει ο «Δικαιόπολις» και δείχνει με το χέρι του την αντίθεση που απλώνεται μπροστά μας. «Αλλάζει, κάθε τέσσερις φορές τον χρόνο είναι κι άλλος τόπος. Αυτό από μόνο του είναι ερωτικό. Που σημαίνει ότι ήμουν πάντα ερωτευμένος. Και ήρθε η Ελληνικός Χρυσός και μου κατέστρεψε αυτόν τον έρωτα. Πώς θες να αντιδράσω; Πώς θες να αντιδράσει ένας ερωτευμένος; Θα νικήσουμε»…


http://antigoldgr.org

Πρώτη νίκη στο ευρωκοινοβούλιο για την ελευθερία των σπόρων

Ένα βήμα κατά του ελέγχου της τροφής από τις πολυεθνικές έγινε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς η Επιτροπή Περιβάλλοντος υπερψήφισε σήμερα την τροπολογία του ανεξάρτητου ευρωβουλευτή Κρίτων Αρσένη για την απόρριψη της πρότασης ευρωπαϊκής νομοθεσίας που θα υποχρέωνε τους ευρωπαίους αγρότες να χρησιμοποιούν αποκλειστικά σπόρους πολυεθνικών εταιρειών.

Σχεδόν ομόφωνα η Επιτροπή Περιβάλλοντος – που είναι η μεγαλύτερη νομοθετική επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – απέρριψε τον έλεγχο της τροφής από τις εταιρείες. Παράλληλα, οι Ευρωβουλευτές που υπερψήφισαν την τροπολογία, αντιτάχθηκαν στην επιβολή γραφειοκρατικών εμποδίων σε όσους αγρότες επιλέγουν να μην αγοράζουν σπόρους από το εμπόριο, ενώ υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε τροφή αλλά και τη διατροφική ασφάλεια.

«Δώσαμε μια μάχη απέναντι σε μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα πρόταση που υποχρέωνε τους Έλληνες και όλους τους ευρωπαίους αγρότες να αγοράζουν σπόρους αποκλειστικά από τις πολυεθνικές. Αν χάναμε θα ήταν πρακτικά αδύνατο για τους αγρότες να διατηρούν και να αναπαράγουν σπόρους όπως έκαναν από την εφεύρεση της γεωργίας έως σήμερα» σημειώνει ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης.

«Κερδίσαμε στην Επιτροπή Περιβάλλοντος και τώρα ...
θα συνεχίσουμε τη μάχη για να ‘μπλοκάρουμε’ τη νομοθεσία και στην Επιτροπή Γεωργίας. Όταν το Δεκέμβριο κατέθεσα την τροπολογία απόρριψης δεν περίμενα ότι αυτή θα υπερψηφιζόταν από όλους τους Ευρωβουλευτές της Επιτροπής. Η πρώτη αυτή νίκη είναι το προϊόν εντατικής δουλειάς αλλά και μαζικής κινητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών, που μέσω της αλληλογραφίας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κατέκλεισαν με το αίτημα της απόρριψης το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» προσθέτει.

«Η νίκη αυτή δείχνει πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αντιδρά θετικά στο δημοκρατικό έλεγχο και πως η ευκαιρία για κάθε πολίτη να επηρεάσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία, είναι καθημερινή και δεν εξαντλείται την ημέρα των ευρωεκλογών. Απομένει τον ερχόμενο Φεβρουάριο η κρίσιμη ψήφος της Επιτροπής Γεωργίας, στην οποία επίσης έχω καταθέσει πρόταση απόρριψης. Είμαι αισιόδοξος ότι σε λίγες ημέρες θα ‘μπλοκάρουμε’ οριστικά τη νομοθετική αυτή πρόταση, που έθετε σε κίνδυνο το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης στους παραδοσιακούς σπόρους, επιβάλλοντας τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές» κατέληξε ο Κρίτων Αρσένης.

Σημειώνεται ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει τη μεταρρύθμιση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την εμπορία των σπόρων. Οι νέοι κανόνες θα είναι ένα από τα τελευταία θέματα που θα συζητηθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πριν τις ευρωεκλογές.

Στόχος των πολυεθνικών είναι η επιβολή μονοπωλίου στην εμπορία των σπόρων στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά - η εμπορική αξία της οποίας υπολογίζεται στα 45 δισ. δολάρια και της ευρωπαϊκής στα 9 δισ. δολάρια ετησίως.

Σήμερα, οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου ελέγχουν το 58% της παγκόσμιας αγοράς, οι 10 μεγαλύτερες το 73% και τα ποσοστά αυτά αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Ωστόσο οι πολυεθνικές ισχυρίζονται πως χάνουν το 40% των εν δυνάμει αγορών, λόγω «παράνομης αναπαραγωγής», αλλά και καλλιέργειας μη καταχωρισμένων ποικιλιών σπόρων».

Πηγή: tvxs.gr

«Σε χτυπούν απλά επειδή υπάρχεις και αντιστέκεσαι»

Σαράντα έξι προσαγωγές και μια σύλληψη για ένα πανό και κάτι φυλλάδια- κυριολεκτικά. Κι όμως, συνέβη χτες το πρωί στην χώρα που ούτε πριν ένα μήνα, ανέλαβε την προεδρεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Ελλαδιστάν λοιπόν, εκεί που όπως φαίνεται η διαμαρτυρία έχει προ πολλού καταστεί ισότιμη με την εγκληματική δράση. Είναι φανερό ότι οι διαφορετικές φωνές και οι αντίθετες γνώμες δεν αρέσουν στην κυβέρνηση και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Κλωτσιές και "γκλομπιές" πήραν οι περισσότεροι προσαχθέντες κι ας φώναζαν για ηρεμία, όλοι τους νεαροί φοιτητές της Αριστερής Ενότητας, παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Λίγες ώρες μετά τις προσαγωγές ...

οι περισσότεροι αφήνονται ελεύθεροι εκτός από τον φοιτητή Νώντα Φλώρο, που περνάει από αυτόφωρο σήμερα, για αντίσταση κατά της αρχής- όπως υποστηρίζουν οι αστυνομικοί -με το πρόσωπό του και το οπτικοακουστικό υλικό βέβαια να αποδεικνύουν το αντίθετο. Δεν τους ενδιαφέρει. Συνθήματα ακούγονται έξω από την ΓΑΔΑ και μερικοί που ήταν στο συμβάν όπως ο Ιάσονας, φοιτητής Παντείου, μάς μιλούν.

«Ήμασταν στην παράσταση διαμαρτυρίας της Αριστερής Ενότητας για την δολοφονία των προσφύγων στο Φαρμακονήσι και κάποια στιγμή εμφανίζονται 2-3 ομάδες ΔΕΛΤΑ και μια διμοιρία και αρχίζουν να μας περικυκλώνουν και ξαφνικά να μας κυνηγάνε και να μας χτυπάνε. Ρίξανε κόσμο κάτω και τον κλωτσούσαν, ενώ εμπόδιζαν και τους δημοσιογράφους να τραβούν φωτογραφίες.

Υπήρχε τρομοκρατία, μας έλεγαν σκάστε και άντε γ@@μηθείτε και φύγετε από εδώ. Όταν μας πιάσανε μας είχαν βάλει σε ένα τοίχο και μας λέγανε δεν κουνιέστε, δεν μιλάτε. Πάρα πολύ βία, χωρίς αιτία και χωρίς καμία αντίσταση». Ο Ιάσονας, όπως μας είπε, χτυπήθηκε στο χέρι του.

Τα ίδια μας λέει και ο Ηλίας, φοιτητής πληροφορικής, τον οποίο έπιασαν από το γιακά και τον πέταξαν στο περιπολικό. «Τους μισούς τους βαρούσαν, τους άλλους μισούς που ήμουν και εγώ, μας έβριζαν. Πολλές βρισιές. Ήταν πάρα πολύ προκλητικοί, βρίζανε με πολύ άσχημο ύφος και μιλάγανε άσχημα στις κοπέλες».

Λίγο πιο εκεί, η Μίνα φοιτήτρια ΜΜΕ από τους λίγους που "δεν μάζεψαν στο σωρό" μας λέει: «Αν έχει σημασία, ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία, με μοναδικές "ταραχές" κάτι αυτοκόλλητα, ένα πανό και στένσιλ. Τί μπορούσαμε να κάνουμε άλλωστε 60 φοιτητές; Όχι πολλά, όπως πολλά δεν μπορούσαν να κάνουν τα εννιά παιδιά και οι τρεις γυναίκες που η κυβέρνηση 10 μέρες πριν, έδωσε την εντολή του πνιγμού τους. Σαν να ήταν αυτοί η πραγματική απειλή. Μάλλον επειδή η ποιότητά τους ήταν "τραγική", κατά Δένδια».

Ενώ για την βία των ομάδων Δέλτα αναφέρει: «Χωρίς καμία αφορμή άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ άρχισαν να χτυπούν, σαν να ήταν "προγραμματισμένοι" μόνο γι’ αυτό. Σε χτυπούν χωρίς να κάνεις κάτι, χωρίς να υπάρχει αιτία, απλά επειδή υπάρχεις και αντιστέκεσαι. Αντιστέκεσαι στις δολοφονίες στο Αιγαίο, αντιστέκεσαι στη βάναυση εκμετάλλευση των μεταναστών (όπως στη Μανωλάδα)… Επειδή δεν αντέχεις να βλέπεις ένα λαό στην εξαθλίωση και την ανεργία. Και γι’ αυτό προσπαθούν να σε εθίσουν στο φόβο, να σε εθίσουν στην καταστολή και την αυταρχικότητα».

Βγαίνοντας από την ΓΑΔΑ οι περισσότεροι φοιτητές μιλούσαν για την προσπάθεια των αστυνομικών να τους τρομοκρατήσουν κατά την διάρκεια της προσαγωγής τους. Ευτυχώς για μας, βγήκαν χαμογελαστοί, δεν θα σκάσουν, δεν θα σταματήσουν, θα συνεχίσουν.

Κατερίνα Καραβία
http://www.3pointmagazine.gr

Ασυλία τέλος για την τρόικα - Σημαντική νίκη Μαριά στο Στρασβούργο

Σημαντικό βήμα στη διαδικασία άρσης της ασυλίας της τρόικας για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες έγινε πλέον πριν λίγο στο Στρασβούργο καθώς η Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου τους Ευρώπης ψήφισε υπέρ και έκανε δεκτές δύο (2) από τις επτά (7) τροπολογίες που κατέθεσε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων και μέλος του Προεδρείου των Ευρωπαίων Αντιφεντεραλιστών – Δημοκρατών, Βουλευτής Ηρακλείου Νότης Μαριάς.

Οι εν λόγω τροπολογίες συμπεριλήφθηκαν ...
σε σχετικό Ψήφισμα και Σύσταση αντίστοιχα της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης που αφορά στον έλεγχο των διεθνών οργανισμών για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Με την ψήφιση των παραπάνω τροπολογιών άνοιξε επιτέλους ο δρόμος για τον έλεγχο και την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Ταυτόχρονα δρομολογείται και η έναρξη διαδικασιών για την άρση της ασυλίας της τρόικας και των υπαλλήλων της προκειμένου να μπορούν να παραπεμφθούν για παραβιάσεις της κείμενης νομοθεσίας σε σχέση με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώπιον των δικαστηρίων των χωρών – μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης στις οποίες εφαρμόστηκε το μνημόνιο.

Με την ψήφιση των παραπάνω τροπολογιών ολοκληρώθηκε με επιτυχία η σχετική πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Νότης Μαριάς από τις 06/11/2013 κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Παρίσι όπου και έθεσε το ζήτημα της ανάληψης πρωτοβουλίας για την επιτήρηση της τρόικας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Μετά την ψήφιση των τροπολογιών ο Νότης Μαριάς έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Ο Τόμσεν και η παρέα του θα πρέπει να γνωρίζουν ότι του λοιπού δεν θα μπορούν να κρύβονται πίσω από την υποτιθέμενη ασυλία τους για να αποφύγουν την παραπομπή τους στα ελληνικά δικαστήρια για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πατρίδα μας. Ταυτόχρονα η τρόικα δηλαδή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα βρίσκονται υπό την συνεχή επιτήρηση του Συμβουλίου της Ευρώπης, δηλαδή της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας των 47 κρατών της γηραιάς ηπείρου. Γιατί και οι επιτηρητές πλέον θα επιτηρούνται. Τα ψέματα λοιπόν τελείωσαν».


http://www.ertopen.com

Παράνομο μέχρι και το μαρούλι που θα φυτεύουμε σε γλάστρα!

Φωνές από Βορρά και Νότο προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν συναδέλφους τους στην Ευρωβουλή να καταψηφιστεί διακομματικά η νομοθετική πρόταση που υποχρεώνει τους αγρότες της Ε.Ε. να μην
αναπαράγουν τους σπόρους αλλά να τους αγοράζουν μόνο από πολυεθνικές.

Η εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ.

Φραγμό στη μονοπώληση του ελέγχου της παραγωγής και εμπορίας των τροφίμων προσπαθούν να βάλουν ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες συμπαρατασσόμενοι απέναντι στην πρόταση κανονισμού που έχει καταθέσει η επιτροπή Υγείας της Ε.Ε. Βάσει της πρότασης, επιβάλλονται γραφειοκρατικά εμπόδια στους γεωργο-κτηνοτρόφους, αν δεν προσφεύγουν στις βιομηχανίες σπόρων.

Η αιτιολογία που προβάλλει η επιτροπή μέσω της γενικής γραμματείας της που έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των φυτών είναι ότι απλοποιεί τη νομοθεσία και τις 12 σχετικές οδηγίες που συμπεριλαμβάνει στον προταθέντα κανονισμό!

Πατέντα

Υπενθυμίζεται ότι η κανονική νομοθεσία που αφορά την εμπορία σπόρων ίσχυε από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι σήμερα τα κράτη-μέλη στην Ε.Ε. των «27» είχαν (υποχρεωτικώς) ενσωματώσει το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. στην εθνική τους νομοθεσία.

Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα για τον έλεγχο της σποροπαραγωγής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Τότε έγινε η εισαγωγή του όρου της «βιομηχανικής πατέντας οργανισμών», αλλάζοντας τη φύση της ίδιας της γεωργίας.

Μόνο λίγες εταιρείες-κολοσσοί που δεν ξεπερνούν τη μία ντουζίνα (Syngenta-Dupont, Monsanto, Basf) ελέγχουν τα 2/3 της παγκόσμιας αγοράς.

Στο παιχνίδι συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου: Από τις αρχές του 2000 προώθησε συνθήκες και νομικές συμφωνίες όπως εκείνη για τα ζητήματα εμπορίου για τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορά περισσότερα από 140 κράτη και επιτρέπει το πατεντάρισμα γονιδίων, φυτών, ζώων, βακτηρίων, ιών κ.λπ.

Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης τονίζουν ότι με το νέο κανονισμό προβλέπονται: Απλούστεροι και ευέλικτοι κανόνες για την εμπορία σπόρων και άλλου φυτικού-αναπαραγωγικού υλικού με σκοπό να διασφαλιστούν η παραγωγικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ποικιλότητα των καλλιεργειών και των δασών της Ευρώπης. Επίσης εξασφαλίζεται η προστασία της βιοποικιλότητας και της βιώσιμης γεωργίας κ.ά.

Ελεγχος τροφής

Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αντιλέγει ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης επισημαίνοντας ότι «με τη δικαιολογία της προστασίας της αγροτικής παραγωγής κλιμακώνεται ο πόλεμος για τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές».

Με τροπολογία του ζητείται η «πλήρης απόρριψη της πρότασης». Προσπαθώ, λέει ο ευρωβουλευτής, να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου.

Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει και το τέλος των τοπικών ποικιλιών και την εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τους γίγαντες της γενετικής μηχανικής που προωθούν τα μεταλλαγμένα ως τη λύση-σωτηρία των προβλημάτων επισιτισμού παγκοσμίως.

Η νέα πραγματικότητα όμως θα διαμορφώσει ένα νέο νομικό, τεχνικά ασφυκτικό πλαίσιο, που θα απαγορεύει ακόμα και το μαρουλάκι στη γλάστρα...
enet.gr



Read more:
Seleo.gr News

Δεν πληρώνει ...δεν πληρώνει

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Προτού πούμε το νερό νεράκι...

του Γιάννη Καψόπουλου

Προτού πούμε το νερό νεράκι, οφείλουμε να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Το νερό δεν κινδυνεύει. Δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί.
Το προστατεύει ο ΟΗΕ που το έχει χαρακτηρίσει από το 2010 «ανθρώπινο δικαίωμα». Και είναι γνωστή η ισχύς του ΟΗΕ. Χαρακτηριστική η επιτυχία του στην Κύπρο ή στο να αποτρέψει τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, όπου εφευρέθηκαν «όπλα μαζικής καταστροφής». Επίσης ευρισκόμενοι υπό την αιγίδα (sic) της λυκοσυμμαχίας (sic) της Ε.Ε. που στην καλύτερη νίπτει τας χείρας της ως Πόντιος Πιλάτος, δεν πρέπει να έχουμε καμία ανησυχία. Από τη μία η δήλωση του επίτροπου Μπαρνιέ («Η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις της ΕΕ», σαλπίζοντας εφησυχασμό) αλλά και του επιτρόπου Ρεν («Η Comission δεν έχει πολιτική που να υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ιδιωτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσης» όπως δεν έχει πολιτική που να υποχρεώνει στη διάλυση της παιδείας και της υγείας), κι από την άλλη μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τους εδώ «εθνοσωτήρες» να προχωρά κανονικά το προγραμματισμένο ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ από το ΤΑΙΠΕΔ εντός του τελευταίου τριμήνου του 2013 - αφού μάλιστα πρόσφατα χαρίζονται με το γνωστό νομότυπο (και ηθικό) πραξικοπηματικό τρόπο όλα τα χρέη του δημοσίου προς την ΕΥΔΑΠ, ώστε να απαξιωθεί περαιτέρω και να αγοραστεί με ακόμα χαμηλότερο τίμημα. Επιπλέον το νερό δεν κινδυνεύει, γιατί θα το προστατέψει το κράτος. Αυτός ο τροχονόμος του κεφαλαίου που και στην περίπτωση της ενέργειας έκανε τα πάντα μέσω της ΡΑΕ (Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας) αφενός να μην υπάρξουν υπερβολές ιδιωτών με ΒΑΠΕ (βλέπε σχέδιο που έχει εγκρίνει για κορυφογραμμή Ικαρίας), αφετέρου να αποφύγουν οι αφελείς την παγίδα των ιδιωτικών εταιρειών ενέργειας που προσέφεραν καλύτερες τιμές για υπηρεσίες που όμως ουδέποτε παρείχαν, αφού σύντομα βάρεσαν “κανόνι”. Το προστατεύει και το προεδρείο της ομοσπονδίας της ΕΥΔΑΠ που η ολιγωρία του όλο αυτό το διάστημα είναι παροιμιώδης, με κορυφαίο παράδειγμα πως στην ΕΡΤ όλους τους μήνες με τους χιλιάδες που περνούσαν σχεδόν κάθε βράδυ ήρθε να μαζέψει υπογραφές ενάντια στην ιδιωτικοποίηση όλη κι όλη μια φορά (1) και μάλιστα με εθελόντριες ιδιωτικής εταιρείας, στην οποία έχει αναθέσει την καμπάνια.

Και βέβαια το νερό προστατεύουν αδιαφανείς πρωτοβουλίες, κινηματικές βιτρίνες κομμάτων και πάνω απ’ όλα σοφές ΜΚΟ απ’ αυτές που το καλοκαίρι της μεγάλης λειψυδρίας (1992) είχαν συμβάλει στο να μετακυλήσουν πλήρως την ευθύνη της κατασπατάλησης των υδατικών πόρων (πράγμα που κατεξοχήν συμβαίνει εκεί που βρίσκεται και το 80% και πλέον της χρήσης του, δηλαδή στην άρδευση και τη βιομηχανική χρήση) από τους πραγματικούς υπαίτιους στον οικιακό καταναλωτή, από τους μεγαλογαιοκτήμονες στον σπάταλο μικροκαλλιεργητή. Δυο ξυρίσματα λιγότερα, πέντε ντους μείον, και το νερό δεν κινδυνεύει (υπέρμετρη έμφαση στην ατομική ευθύνη ώστε να επισκιαστεί η βασική ευθύνη). Απίστευτη υποκρισία. Με κάτι τέτοια σκέφτεται κανείς ότι όντως χρειαζόμαστε τούβλα, αλλά όχι για το καζανάκι αυτή τη φορά.

Δεν αίρεται η ατομική ευθύνη ούτε η αναγκαιότητα ενός συνολικού σχεδιασμού ορθολογικής διαχείρισης του νερού, αλλά ο τελευταίος που μπορεί να τον κάνει είναι η άπληστη επιχειρηματικότητα και το φοροεισπρακτικό, υποταγμένο στην οικονομία της αγοράς, κράτος. Η ερημοποίηση, η λειψυδρία, σε συνάρτηση με την συνεχιζόμενη επιβολή του φαντασιακού της ανάπτυξης που σπαταλά τους πόρους, διαλύει τις κοινωνικές σχέσεις και τις ανθρώπινες κοινότητες, καταστρέφει τη φύση και συμβάλλει στην κλιματική αλλαγή, δεν αντιμετωπίζονται ούτε απ’ αυτό το οικονομικό σύστημα ούτε με αυτόν τον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης, ούτε πολύ περισσότερο απ’ αυτούς που το υπηρέτησαν και το υπηρετούν. Αλλά ας δούμε τι κάνουμε τώρα άμεσα.

Να περάσει το νερό, ως δημόσιο αγαθό, σε κοινωνικό έλεγχο

Το δρόμο, ελλείψει άλλου για την ώρα, μοιάζει να δείχνει η ΕΥΑΘ και η «Ένωση Πολιτών για το Νερό» στη Θεσσαλονίκη. Όλα τα δημοτικά συμβούλια των δήμων που υδροδοτούνται απ’ την ΕΥΑΘ έχουν πάρει ομόφωνες αποφάσεις κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού, ζητώντας δημοψήφισμα. Είναι αναγκαίο κακό που προτείνει η Κίνηση 136 επαναγορά ενός ήδη «δημόσιου» αγαθού, του νερού της ΕΥΑΘ κατά 51%, ή μοιραίο λάθος, αφού έτσι δεχόμαστε τελικά ότι το νερό είναι εμπόρευμα και σπεύδουμε να το αγοράσουμε με πλάτες κάποιων «φιλελληνικών» ή έστω «καλών» εταιρειών όπως η BondCom και η Citygate Dewe Rogerson; Δεν ανοίγει η «Αλληλεγγύη Κ136» παραθυράκι να μπούνε επενδυτές, αφού επιτρέπεται να μπαίνουν και μη καταναλωτές της ΕΥΑΘ ως υποστηρικτές της Κίνησης; Ίσως αν υπήρχε ήδη ζωντανό κίνημα από κάτω να ήταν περιττά αυτά τα ερωτήματα και να μην χρειάζονταν, στην καλύτερη, ένας τέτοιος τακτικισμός (συμμετοχή στο διαγωνισμό ενός σχήματος «πολιτών» ώστε να μην αγοραστεί το νερό από «ιδιώτες»). Ωστόσο, για την πραγματικότητα που αντιμετώπιζαν πιεστικά –η ΕΥΑΘ κι ο διαγωνισμός ξεπουλήματός της έτρεχε από πιο πριν ως “λαγός” και για την Αθήνα- καλόπιστα ας θεωρήσουμε ότι αυτή τη λύση ανάγκης βρήκαν, αφού ένα κινηματικό «όλα ή τίποτα» δεν υφίσταται χωρίς ισχυρό λαϊκό έρεισμα. Σε κάθε περίπτωση στην Αθήνα είμαστε ακόμα πιο πίσω.

Σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης του νερού η διαπιστωμένη παντού τεράστια αύξηση των τιμών κι η υποβάθμιση της ποιότητας θα είναι το λιγότερο. Το μείζον είναι ότι το πιο ζωτικό απ΄ όλα τα Κοινά, το νερό που είναι ζωή, δεχόμαστε να γίνει εμπόρευμα οριστικά και εξολοκλήρου. Η στάση πληρωμών προς την ιδιωτική εταιρεία που θα το έχει «αγοράσει», καθώς και συμβολικές καταλήψεις κτιρίων και εγκαταστάσεων της ΕΥΔΑΠ μαζί με άλλους δυναμικούς τρόπους αντίστασης θα στείλουν το μήνυμα. Είναι μια μάχη που έχει κερδηθεί παντού όπου δόθηκε (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αργεντινή, Καναδά, Βολιβία), ωστόσο είναι τόσα τα κέρδη που οι πολυεθνικές SUEZ, SAUR, VEOLIA επιμένουν... Ίσως την περίπτωση της Ελλάδας μάλιστα την θεωρούν, δεδομένων των συνθηκών, εύκολο στόχο. Στο χέρι μας είναι να τους αποδείξουμε το αντίθετο. Είναι βέβαιο ότι όταν θα επιτύχουμε να τους αποτρέψουμε θα πούνε σαν τον Μπαρνιέ ότι «ποτέ δεν σκοπεύαμε να αγοράσουμε το νερό». Εξάλλου, πάντα θέλουν το καλό μας, απλώς το θυμούνται αφού το επιβάλουμε.

Το νερό στον καπιταλισμό ουδέποτε υπήρξε στην πράξη δημόσιο αγαθό. Πάντα ήταν είτε ιδιωτικό είτε κρατικό. Σε εμάς εναπόκειται με ένα δυναμικό μαζικό κίνημα να καταφέρουμε να περάσει σε κοινωνικό έλεγχο και να γίνει ένα από τα πρώτα κοινά αγαθά που θα αποσπάσουμε από τη λογική της εμπορευματοποίησης και της επέκτασης των περιφράξεων του κεφαλαίου, που αναζητά ολοένα και περισσότερα πεδία κερδοφορίας, μέχρι να μας πουλήσει και τον αέρα που αναπνέουμε. Με αυτό τον εφησυχασμό, την εμπιστοσύνη σε αλωμένους απ’ τα συμφέροντα κι, έτσι κι αλλιώς, απόμακρους διάτρητους θεσμούς, και τη λογική της ανάθεσης σε ειδικούς, δεν απέχουμε πλέον και πολύ απ’ αυτό... Ωστόσο, είναι ένας αγώνας που κερδίζεται, αν αποφασίσουμε να τον δώσουμε με όρους κινηματικούς και αρχίσουμε έτσι να ξηλώνουμε τον ζουρλομανδύα (τα πάντα πωλούνται/ιδιωτικά τα κέρδη, δημόσιες οι ζημιές) που μας έχουν φορέσει και μας κρατάνε στην ουσία αδρανείς.

Από το 12ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση

Εμπορικοί Σύλλογοι Χαλκιδικής - Κινητοποίηση - Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου.

Τα μαγκάλια του Δαρβίνου

Στην Ελλάδα του 2013 θερίζει μαζί με τη φτώχεια κι η "Πανούκλα". "Και δε φοβάμαι τόσο την Πανούκλα. Όσο τη συνήθειά της", (Καμύ). Άστεγοι. Ρακένδυτοι. Επαίτες. Εξαθλιωμένοι. Ανήμποροι. Άρρωστοι. Ηλικιωμένοι. Ανάπηροι. Η μυρωδιά του θανάτου εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς στον τόπο μας. Έναν τόπο που μοιάζει με ένα τεράστιο πυρωμένο μαγκάλι.

Με έναν τρόπο που απλώνει τις ασφυκτικές αναθυμιάσεις του παντού. Και σκοτώνει.

Έπειτα, μη διστάζοντας διόλου, σκοτώνει για δεύτερη φορά, χρησιμοποιώντας κείνα τα μαύρα όρνεα που ζυγίζουν με το αρπακτικό τους βλέμμα - πετώντας πάνω από τη σωρό σου - το πόσο νεκρός είσαι, για να 'ρθουν να τσιμπολογήσουν και να τραφούν από το νεκρό σου σώμα.

Τούτος ο δεύτερος θάνατος, είναι ο πιο μαρτυρικός κι ο πιο αβάσταχτος. Μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, οι καταρρακωμένες κοινωνικά και οικονομικά ευρωπαϊκές χώρες, σε μια προσπάθεια στήριξης και σταθεροποίησης του καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης, οργάνωσαν και εγγυήθηκαν μια σειρά κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων που αφορούσαν τις λαϊκές και εργατικές τάξεις.

Τα δικαιώματα αυτά, όπως και η τρόπον τινά "ανακωχή" μεταξύ κεφαλαίου και συνδικάτων, αποτέλεσαν άλλοτε κατακτήσεις των εργαζομένων, άλλοτε παραχωρήσεις από το κεφάλαιο. Αυτή η "σύμβαση" που επιτεύχθηκε εις όφελος της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της, ήταν κατά κάποιον τρόπο και μία απάντηση στη σοβιετική οικονομία και στην κομμουνιστική "απειλή", η οποία προβλήθηκε στο δυτικό κόσμο, στη διάρκεια του πολέμου, ως εναλλακτικό πρότυπο.

Έτσι, μετά τον Πόλεμο, καθιερώνεται η έννοια του "κοινωνικού κράτους" και έκτοτε οι κοινωνικές νομοθεσίες και υπηρεσίες αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της σύγχρονης κοινωνικής ζωής. Η δημόσια ευθύνη στους τομείς της παιδείας, υγείας, ασφάλισης, κατοικίας κλπ, αναπτύχθηκε λοιπόν, ως πολιτικό αποτέλεσμα του μεταπολεμικού "συμβιβασμού" μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Αυτό το ανυπόγραφο "συμβόλαιο", διαπερνάται από μια οργανική αντίφαση : ενώ αποσκοπεί και κάποτε πετυχαίνει να βελτιώσει την καθημερινότητα αναδιανέμοντας κοινωνικά αγαθά, την ίδια ταυτόχρονα στιγμή οργανώνει και εγγυάται τη διευρυμένη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης.

Μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού προτύπου, τα προσχήματα αρχίζουν να υποχωρούν σταδιακά και σταθερά μιας και τα τείχη γκρεμίζονται για να παραχωρήσουν περισσότερο χώρο σε νέες επεκτατικές βλέψεις οργανωμένων συμφερόντων και σε επώδυνες για τους εργαζόμενους, μεγαλύτερες κεφαλαιοκρατικές προσδοκίες.

Θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, συνταγματικά κατοχυρωμένες εργασιακές και κοινωνικές συμβάσεις, ρυθμίσεις που εμπεριέχουν κοινωνικές ευαισθησίες και προνοιακής φροντίδας κρατική μέριμνα, αποσυνθέτονται η μία μετά την άλλη. Το κράτος παύει να τελεί εγγυητής της ανθρώπινης ζωής και των δικαιωμάτων της και το Σύνταγμα μετασχηματίζεται αδίστακτα σε μια επιθετική παραδοχή αποκλεισμού των αδυνάμων.

Διαστέλλεται και συστέλλεται αναλόγως των συμφερόντων που καλείται να εξυπηρετήσει, στα χέρια των κυβερνώντων -αγγελιοφόρων θανάτου των δομών στήριξης και της μέγιστης ρηγματοποίησης του κοινωνικού ιστού. Ο John Rockfeller σε μία του διάλεξη στο κατηχητικό είχε πει τα εξής :"Το τριαντάφυλλο 'Αμερικανική Καλλονή' μπορεί να εξελιχθεί με τη λαμπρότητα και το χρώμα που τέρπουν αυτόν που το βλέπει, μόνο θυσιάζοντας τα πρώτα μπουμπούκια που αναπτύσσονται γύρω του. Αυτό δεν είναι μια κακή τάση στις επιχειρήσεις. Είναι απλώς η άσκηση ενός νόμου της φύσης και ενός νόμου του Θεού". Αυτό ακριβώς, ο Αndrew Carnegie το προχώρησε ακόμη παραπέρα, θεωρώντας πως "το φως έρχεται σαν πλημμύρα για να υψώσει και να τελειοποιήσει τον άνθρωπο".

Έτσι, η συσσώρευση κέρδους στα χέρια των επικρατέστερων, έγινε Θρησκεία.(Ηotstadter, 1955, σελ.45). Γεννήτορας του παραπάνω Κοινωνικού Δαρβινισμού, που αποτελεί παρερμηνεία της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, είναι ο κοινωνιολόγος φιλελεύθερος Χέρμπερτ Σπένσερ, ο οποίος λανσάρισε και τη φράση "η επιβίωση του ισχυρότερου", στηριζόμενος στις πεποιθήσεις και την αντίληψη εξέλιξης του ζωολόγου Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ.

Οι εμπνευστές του Κοινωνικού Δαρβινισμού προσπαθούν να αποδείξουν πως η βιολογική εξέλιξη δικαιώνει τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό και την ιμπεριαλιστική κυριαρχία πάνω σε "κατώτερες" φυλές και "κατώτερους" ανθρώπους. Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς διατυπώνει αντιδραστικές προεκτάσεις περιγράφοντας τον άνθρωπο ως "άτσαλο ρομπότ" που χρησιμοποιείται από τα "εγωιστικά γονίδιά" του προς αναπαραγωγή.

Κι ενώ ο Δαρβίνος μίλησε για άτομα και για εξελικτική διαδικασία της φύσης, ο Σπένσερ και οι λοιποί οπαδοί του Κοινωνικού Δαρβινισμού, τον χρησιμοποίησαν ερήμην του, παρερμηνεύοντάς τον, ώστε να θεωρείται μέσα σε μια οργανωμένη κοινωνία, η "νίκη" του ισχυρότερου ως απαραίτητη συνθήκη εξέλιξης και προόδου.Ως τέτοια "συνταγή" δικαιολόγησε τις χειρότερες ακρότητες της εκμετάλλευσης της εργασίας και της "ορθολογικοποιημένης βαρβαρότητας" (Χάξλεϋ).

"Η καλύτερη πολιτική που μπορεί να ακολουθήσει μια κυβέρνηση είναι μια πολιτική μη παρέμβασης (laissez-faire) που προνοεί για τον ελεύθερο ανταγωνισμό των πολιτών.Τα σχεδιασμένα κυβερνητικά προγράμματα, σχεδιασμένα για να βοηθήσουν αδύναμους και ενδεείς παρεμβαίνουν στις εξελικτικές αρχές και παρακωλύουν μια κοινωνία να πορευτεί στην τελειότητα.Τα άτομα αν δεν είναι επαρκώς ολοκληρωμένα -σωματικά και νοητικά- πεθαίνουν κι είναι καλύτερα να πεθαίνουν". Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Σπένσερ, ο οποίος υποστήριξε και την ιδιωτική φιλανθρωπία ως στοιχείο που ισχυροποιεί το χαρακτήρα των δωρητών. Λογικό λοιπόν είναι με τα όσα πρέσβευε, να τον υποδεχτούν στις ΗΠΑ ως ήρωα οι μεγαλοβιομήχανοι το 1882.

Η ερμηνεία της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών με αναγωγή στο βιολογικό επίπεδο, ενέχει ρατσιστικές προεκτάσεις και αποτελεί γόνιμο έδαφος για την τροφή κι εξέλιξη ναζιστικών αντιλήψεων, γιατί ο ναζισμός δεν εκφράζει μόνο, αλλά κυρίως επιλέγεται και "παραγγέλνεται" από την εκφασιζόμενη πραγματικότητα (π.χ., Χρυσή Αυγή).

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός έχει στόχο να συνηθίσουμε το Τέρας. Να εξοικειωθούμε μαζί του. Να του μοιάσουμε. Να αποστραγγιστεί κάθε κοινωνική ευαισθησία, κάθε έννοια για τον άνθρωπο και δη για τον αδύναμο, ανήμπορο, άρρωστο άνθρωπο, παρότι ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι σε μια τέτοια θέση. Κι ενώ πεθαίνουν άνθρωποι, ζουν πολλά νοικοκυριά κάτω από το καθεστώς της βίας της φτώχειας, εξαντλούνται οι δυνατότητες αξιοπρεπούς ζωής -και όχι μόνο αλλά και επιβίωσης ακόμη- τα όρνεα του Κοινωνικού Δαρβινισμού, μιλούν για πρόοδο και τελειότητα, μέσα από το θάνατο των συνανθρώπων τους, ανάβοντας και πυρώνοντας ένα ακόμη μαγκάλι:το μαγκάλι του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Ποιος λοιπόν έχει το δικαίωμα να πετάξει σε σύγχρονους Καιάδες, -αν υπήρξε Καιάδας-, ανθρώπους; Ποιος έχει το δικαίωμα να στερεί την περίθαλψη από αρρώστους, κλείνοντας νοσοκομεία και καταργώντας το δημόσιο χαρακτήρα τους; Ποιος έχει το δικαίωμα να στερεί τα ίσα δικαιώματα όλων στην παιδεία και τη γνώση; Ποιος έχει το δικαίωμα να εξαθλιώνει το 68% του ελληνικού λαού, θεωρώντάς το αυτό ως "φυσική επιλογή"; Ποιος έχει το δικαίωμα να εξισώνει το μεροδούλι με το μεροφάι -και αν; Ποιος έχει το δικαίωμα να στερεί την αξιοπρεπή διαβίωση ενός ηλικιωμένου; Ποιος έχει το δικαίωμα να μας γυρνά πίσω στα μαγκάλια και να χορεύει πάνω από νεκρά 13χρονα κορίτσια, απαγγέλοντας ως επικήδειο την "εξέλιξη των ειδών";

ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει τέτοιου είδους δικαιώματα.

Αλλά τα αρπάζει το αδηφάγο καπιταλιστικό σύστημα από την ίδια την κοινωνία.

Από μια κοινωνία που έχει λάβαρο τη ΣΙΩΠΗ.

Από μια κοινωνία που χαίρεται αν ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.

Από μια κοινωνία που αρνείται πεισματικά να γίνει μια συμπαγής-μασίφ αλυσίδα στήριξης και υποστήριξης όλων των αδύναμων κρίκων της.





www.o-klooun.com

no comment...