«Σε χτυπούν απλά επειδή υπάρχεις και αντιστέκεσαι»

Σαράντα έξι προσαγωγές και μια σύλληψη για ένα πανό και κάτι φυλλάδια- κυριολεκτικά. Κι όμως, συνέβη χτες το πρωί στην χώρα που ούτε πριν ένα μήνα, ανέλαβε την προεδρεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Ελλαδιστάν λοιπόν, εκεί που όπως φαίνεται η διαμαρτυρία έχει προ πολλού καταστεί ισότιμη με την εγκληματική δράση. Είναι φανερό ότι οι διαφορετικές φωνές και οι αντίθετες γνώμες δεν αρέσουν στην κυβέρνηση και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Κλωτσιές και "γκλομπιές" πήραν οι περισσότεροι προσαχθέντες κι ας φώναζαν για ηρεμία, όλοι τους νεαροί φοιτητές της Αριστερής Ενότητας, παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ.

Λίγες ώρες μετά τις προσαγωγές ...

οι περισσότεροι αφήνονται ελεύθεροι εκτός από τον φοιτητή Νώντα Φλώρο, που περνάει από αυτόφωρο σήμερα, για αντίσταση κατά της αρχής- όπως υποστηρίζουν οι αστυνομικοί -με το πρόσωπό του και το οπτικοακουστικό υλικό βέβαια να αποδεικνύουν το αντίθετο. Δεν τους ενδιαφέρει. Συνθήματα ακούγονται έξω από την ΓΑΔΑ και μερικοί που ήταν στο συμβάν όπως ο Ιάσονας, φοιτητής Παντείου, μάς μιλούν.

«Ήμασταν στην παράσταση διαμαρτυρίας της Αριστερής Ενότητας για την δολοφονία των προσφύγων στο Φαρμακονήσι και κάποια στιγμή εμφανίζονται 2-3 ομάδες ΔΕΛΤΑ και μια διμοιρία και αρχίζουν να μας περικυκλώνουν και ξαφνικά να μας κυνηγάνε και να μας χτυπάνε. Ρίξανε κόσμο κάτω και τον κλωτσούσαν, ενώ εμπόδιζαν και τους δημοσιογράφους να τραβούν φωτογραφίες.

Υπήρχε τρομοκρατία, μας έλεγαν σκάστε και άντε γ@@μηθείτε και φύγετε από εδώ. Όταν μας πιάσανε μας είχαν βάλει σε ένα τοίχο και μας λέγανε δεν κουνιέστε, δεν μιλάτε. Πάρα πολύ βία, χωρίς αιτία και χωρίς καμία αντίσταση». Ο Ιάσονας, όπως μας είπε, χτυπήθηκε στο χέρι του.

Τα ίδια μας λέει και ο Ηλίας, φοιτητής πληροφορικής, τον οποίο έπιασαν από το γιακά και τον πέταξαν στο περιπολικό. «Τους μισούς τους βαρούσαν, τους άλλους μισούς που ήμουν και εγώ, μας έβριζαν. Πολλές βρισιές. Ήταν πάρα πολύ προκλητικοί, βρίζανε με πολύ άσχημο ύφος και μιλάγανε άσχημα στις κοπέλες».

Λίγο πιο εκεί, η Μίνα φοιτήτρια ΜΜΕ από τους λίγους που "δεν μάζεψαν στο σωρό" μας λέει: «Αν έχει σημασία, ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία, με μοναδικές "ταραχές" κάτι αυτοκόλλητα, ένα πανό και στένσιλ. Τί μπορούσαμε να κάνουμε άλλωστε 60 φοιτητές; Όχι πολλά, όπως πολλά δεν μπορούσαν να κάνουν τα εννιά παιδιά και οι τρεις γυναίκες που η κυβέρνηση 10 μέρες πριν, έδωσε την εντολή του πνιγμού τους. Σαν να ήταν αυτοί η πραγματική απειλή. Μάλλον επειδή η ποιότητά τους ήταν "τραγική", κατά Δένδια».

Ενώ για την βία των ομάδων Δέλτα αναφέρει: «Χωρίς καμία αφορμή άνδρες της ομάδας ΔΕΛΤΑ άρχισαν να χτυπούν, σαν να ήταν "προγραμματισμένοι" μόνο γι’ αυτό. Σε χτυπούν χωρίς να κάνεις κάτι, χωρίς να υπάρχει αιτία, απλά επειδή υπάρχεις και αντιστέκεσαι. Αντιστέκεσαι στις δολοφονίες στο Αιγαίο, αντιστέκεσαι στη βάναυση εκμετάλλευση των μεταναστών (όπως στη Μανωλάδα)… Επειδή δεν αντέχεις να βλέπεις ένα λαό στην εξαθλίωση και την ανεργία. Και γι’ αυτό προσπαθούν να σε εθίσουν στο φόβο, να σε εθίσουν στην καταστολή και την αυταρχικότητα».

Βγαίνοντας από την ΓΑΔΑ οι περισσότεροι φοιτητές μιλούσαν για την προσπάθεια των αστυνομικών να τους τρομοκρατήσουν κατά την διάρκεια της προσαγωγής τους. Ευτυχώς για μας, βγήκαν χαμογελαστοί, δεν θα σκάσουν, δεν θα σταματήσουν, θα συνεχίσουν.

Κατερίνα Καραβία
http://www.3pointmagazine.gr

Καταδικάζω τον Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Νέλσον Μαντέλα,δεν είναι από αυτούς που δικαιώνονται μετά θάνατον.Δικαιώθηκε όσο ζούσε,καταργώντας το μεγαλύτερο θεσμοθετημένο ρατσιστικό σύστημα που υπήρχε στη Νότια Αφρική,με την ανοχή των “δημοκρατών” της Δύσης. Αντίθετα με όσα θέλουν να δείχνουν πολλοί υμνητές του σήμερα,οι οποίοι καταδικάζουν τη βία απ όπου κι αν προέρχεται,ο Μαντέλα και γνώρισε τη ρατσιστική βία,και επέλεξε τη βία που αναγκαστικά φέρνει ένας απελευθερωτικός αγώνας.

Το μόνο βέβαιο είναι,πως το Απαρτχάιντ δεν έπεσε επειδή κάποιοι έκαναν επίδειξη πολιτικής ευγένειας,ξεκολλώντας τσίχλες απο τα παγκάκια,ανάβοντας ρεσώ διαμαρτυρίας ή φορώντας λευκά πουκάμισα ως σημαίες αντιβίας.

Ο Μαντέλα ήταν ο συνιδρυτής της οργάνωσης “Δόρυ του Έθνους”,του ένοπλου τμήματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που τη δεκαετία του 60 ξεκίνησε δολιοφθορές και επιθέσεις στις υποδομές του κράτους της Νότιας Αφρικής.Στη δεκαετία του 80 οι επιθέσεις των ανταρτών ενάντια στους ρατσιστές του Απαρτχάιντ,με θύματα εκατοντάδες λευκούς,σήμαναν την ήττα του πολιτικού καθεστώτος του ρατσισμού και την ιστορική παράδοση της εξουσίας στους μαύρους κατοίκους και το Αφρικανικό Κογκρέσο του Μαντέλα.

Το 1987 η νεοφιλελεύθερη Θάτσερ,είχε αποκαλέσει τον Μαντέλα τρομοκράτη και διαβεβαίωνε πως “το καθεστώς της Νότιας Αφρικής,δεν θα πέσει ποτέ. Ο “τρομοκράτης” μερικά χρόνια μετά τις δηλώσεις της Θάτσερ ήπιε τσάι με τη βασίλισσα Ελισάβετ στο Μπάκινχαμ και συνέχισε σε μεγάλη ηλικά,να προτρέπει σε κοινωνικούς αγώνες,όπως η εκστρατεία κατά του AIDS. Έτσι γράφτηκε η ιστορία που έκανε τελικώς τον Μαντέλα ένα σύμβολο οικουμενισμού,αγώνα και ειρήνης.

Είμαι βέβαιος πως αρκετοί Έλληνες επιχειρηματίας, που την εποχή που το Απαρτχάιντ βασάνιζε τον Μαντέλα, εκείνοι έσπαγαν το διεθνές εμπάργκο για να πάνε πετρέλαιο στους ρατσιστές,ακόμη και αυτοί,θα θρηνήσουν τον θάνατο του Μαντέλα,ο οποίος πλέον ήταν ένα σύμβολο κατά της βίας.

Δεν γράφω ό,τι γράφω γιατί είμαι υπέρ της βίας,αλλά γιατί κατανοώ πως η ζωή και η ιστορική εξέλιξη,αρκετές φορές αναγκάστηκαν να είναι βίαιες,ως αντίσταση στη βία που αποκτήνωνε ή υποδούλωνε τους ανθρώπους.Το ανόητο επιχείρημα του «είμαι κατά της βίας απ όπου κι αν προέρχεται» είναι ένα εφεύρημα που πρακτικά εξισώνει τη νόμιμη αντίσταση με τη βία της εξουσίας.Την υπεράσπιση της νομιμότητας με διαμαρτυρία,με την άνομη επιβολή.Τη Δικαιοσύνη,με τη νομιμότητα που εφευρίσκουν κάνοντας νόμους και παράγοντας άδικες νομιμότητες. Το «όχι στη βία απ όπου κι αν προέρχεται» είναι η σύγχρονη εθνικοφροσύνη που ποινικοποιεί την διαφωνία,παίζοντας με τους νόμους και χρησιμοποιώντας την κοινωνική ειρήνη ως υποτέλεια.

Το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας στο ακροτελεύτιο άρθρο του,το 120,γράφει «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Μάλλον το Σύνταγμα δεν εννοεί να ανάβουμε ρεσώ σε περίπτωση που η κυβερνητική βία καταστέλλει τη συνταγματικότητα και τη ζωή των ανθρώπων.

Είναι μάλλον και ανόητο και ανιστόρητο να καταδικάζεις τον βίαιο Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται,αλλά όταν επικρατήσει με το δικό του αγώνα και το δικό του πόνο,να τον αντιμετωπίζεις ως γκουρού γιόγκας που φωτοβολεί ειρήνη και πραότητα.Αν τα βλέπεις έτσι τα πράγματα καλύτερα να μην λες πως θέλεις κοινωνική δικαιοσύνη μέσα από πολιτικές λύσεις.Καλύτερα να επενδύσεις στην εσωτερική γαλήνη φορώντας τα βραχιολάκια ισορροπίας και τα νανογιλέκα του Μάκη.

Πηγή

Θα φέρω στον κόσμο ένα παιδί.

Η Ελεονώρα Μελέτη, γνωστή τηλεπαρουσιάστρια της «πρωινής ζώνης», έγραψε ένα κείμενο-έκπληξη με αφορμή ένα κακεντρεχές ομοφοβικό σχόλιο του συναδέλφου της Γ. Λιάγκα για τη γέννηση του παιδιού του Φώτη Σεργουλόπουλου, επίσης τηλεπαρουσιαστή, που έχει δηλώσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του. Το γιατί κρίναμε ότι πρέπει να το μοιραστούμε μαζί σας, στο ίδιο το κείμενο παρακάτω: Aκολουθούν όσα έγραψε η Ελεονώρα Μελέτη στο mustonine με τίτλο: Θα φέρω στον κόσμο ένα παιδί Το άκουσα από τον Γιώργο Λιάγκα και αποστομώθηκα. Μία ερώτηση από έναν άνθρωπο που και μορφωμένο θεωρώ, και σύγχρονο. «Πόσο φυσιολογικό θα βγει το παιδί του Φώτη Σεργουλόπουλου;» Άφωνη έμεινα. Στεναχωρέθηκα με τον Γιώργο, ή μάλλον για τον Γιώργο - τον οποίο αγαπώ και σέβομαι-, ένιωσα άσχημα για τον Φώτη γιατί ξέρω ότι είναι ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος και τρυφερή ψυχή, αλλά συμπόνεσα και αυτό το πλασματάκι, τον γιό του, που ήρθε στον κόσμο έχοντας κάνει ένα συμβόλαιο με την ψυχή του να αναδείξει τις βαθιές πληγές μίας σάπιας κοινωνίας, κατά την γνώμη μου απολιθωμένης, ψευτοπροοδευτικής, εμποτισμένη στον δηθενισμό και αποχαυνωμένη από την ανικανότητα της να ελιχθεί μέσω και εν μέσω των εξελίξεων καθώς παραμένει γατζωμένη σε αντιλήψεις και προκαταλήψεις που εδραίωσαν θρησκείες και κοινωνικοί θεσμοί, στην προσπάθεια τους να καθοδηγήσουν το ανθρώπινο είδος. «Πόσο φυσιολογικό θα βγει το παιδί του Φώτη;» Και ποιό είναι το φυσιολογικό ή μάλλον ακόμα καλύτερα ποιός το ορίζει; Η κοινωνία; Η κοινωνία της διαφθοράς; Της ανισότητας; Της χειραγώγησης και της πολιτικής δημαγωγίας που χρησιμοποιεί τους νόμους και τις νομοθεσίες ως μέσο δεσποτισμού και τυραννίας και όχι ως πολιτικό σύστημα που στόχο έχει την ειρηνική και ισότιμη συμβίωση των ανθρώπων σε μία κοινωνία όπου θα επικρατεί το δίκαιο και η ελευθερία στην έκφραση της ανάγκης της άποψης και της βούλησης; Ή μήπως η θρησκεία και η Εκκλησία;... Άχαχαχα... Η θρησκεία της τιμωρίας, της ενοχής, της απαγόρευσης, με εκπρόσωπο μία Εκκλησία που αρνείται να παντρέψει ανθρώπους του ίδιου φύλου, και να ευλογήσει την αληθινή αγάπη γιατί απλά δεν ακολουθεί το πρότυπο του Αδάμ και της Εύας, αλλά ωστόσο δεν δίνει και ερωτήματα σε απλά κενά του παραμυθιού που μας έχει ξεφουρνίσει όπως για παράδειγμα με ποιά μητέρα απέκτησαν παιδιά οι δύο γιοι του Αδάμ και της Εύας αφού δεν υπήρχε καμία άλλη γυναίκα πλην της μητέρας τους; ( αυτή την απορία είχα σε ηλικία επτά ετών και παρά το γεγονός ότι άκουσα πολλές μαλακίες περί αυτού, κανείς δεν μου έδωσε μία απάντηση πλην του ότι η αιμομιξία τότε ήταν φυσιολογική για την διαιώνιση του είδους.) Ποιός λοιπόν από αυτούς τους «φυσιολογικούς» θεσμούς ορίζει ποιός και τι είναι φυσιολογικό; Πόσο ειρωνικό έτσι; Το ανθρώπινο είδος, που αν υπερέχει έναντι των άλλων , αυτό γίνεται τυπικά και μόνο εξαιτίας της «λογικής» που το διακρίνει, αδυνατεί να σκεφτεί ορθολογιστικά και ελεύθερα έχοντας την πιο «μπουρδελέ», ακανόνιστη και ανεξέλεγκτη «κοινωνία» σε σχέση με όλα τα άλλα είδη, από τα μυρμήγκια, μέχρι και το τελευταίο είδος μύγας που ζει στα σκατά. 2014 σχεδόν, και αναρωτιόμαστε αν θα βγει ή πόσο θα βγει φυσιολογικό ένα παιδί που θα μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον με έναν πατέρα, αλλά πιστέψτε με, επειδή γνωρίζω τον Φώτη, ένα παιδί που θα λάβει αμέριστη και ανιδιοτελή αγάπη, εύπλαστο ήθος, και θα μυηθεί στην ελεύθερη σκέψη και την ελεύθερη βούληση. Με το ίδιο σκεπτικό ας προβληματιστούν όλοι όσοι έχουν σκεφτεί το ίδιο με τον Λιάγκα, κατά πόσο θα βγει φυσιολογικό ένα παιδί που γεννήθηκε σε μία οικογένεια με μία μητέρα, γιατί ο πατέρας πέθανε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σε μία οικογένεια με έναν πατέρα γιατί η μητέρα πέθανε στη γέννα, σε μία οικογένεια με τον παππού και τη γιαγιά , γιατί οι γονείς σκοτώθηκαν σε τροχαίο, ή μπήκαν φυλακή από χρέη ή ναρκωτικά. Πόσο φυσιολογικό θα βγει ένα παιδί που οι γονείς του είναι χωρισμένοι, ή που μένουν μαζί αλλά έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον αδιαφορίας γύρω από το παιδί τους τρέχοντας σε δουλειές και καριέρες. Ένα παιδί που έχει δει τη μητέρα να ξυλοκοπείται από τον πατέρα, ή που έχει βιώσει τον πατέρα να πίνει και να γίνεται βίαιος στα παιδιά του. Πόσο φυσιολογικό θα βγει ένα παιδί από φτωχούς γονείς που στερείται τα βασικά, ή από αμόρφωτους γονείς που δουλεύαν για να θρέψουν στόματα. Αγάπη. Αγάπη θέλει ο άνθρωπος για να μπορέσει να μεγαλώσει. Αγάπη, ασφάλεια, ζεστασιά, φροντίδα, τρυφερότητα, αναγνώριση, ικανοποίηση των βασικών αναγκών του, βιολογικών και συναισθηματικών, συμπαράσταση, ενθάρρυνση, εμψύχωση, χαρά, γέλιο, χάδι, χαμόγελο... Αυτά θέλει ο άνθρωπος για να είναι καλά. Και αυτά μπορεί να τα δώσει ένας άντρας με μία γυναίκα που αγαπιούνται ανιδιοτελώς, με υγιή τρόπο και έχουν φέρει στον κόσμο συνειδητά ένα παιδί. Μία μάνα που είχε την ατυχία ή πήρε την απόφαση να μείνει μόνη. Ένας άνδρας που η ζωή ή οι επιλογές του τον έφεραν μόνο με έναν παιδί. Μία γυναίκα που υιοθέτησε ένα παιδί γιατί δεν μπόρεσε να κάνει δικά της. Οι γυναίκες σε ένα ίδρυμα που υποδέχτηκαν στην αγκαλιά τους ένα εγκαταλελειμμένο βρέφος. Δύο άντρες που έχουν αποδεχτεί την αλήθεια τους και θέλουν να μεγαλώσουν ένα παιδί μεταγγίζοντας τους τις αξίες και τις ομορφιές του κόσμου και της ελεύθερης βούλησης και όχι τα κλισέ απαρχαιωμένων καλουπιών. Δύο γυναίκες που κατά το ίδιο σκεπτικό βγάζουν όλο το μητρικό τους ένστικτό σε μία οικογένεια, η οποία στα μάτια των αποστειρωμένων σίγουρα θα φαντάζει διαφορετική αλλά ουσιαστικά δεν θα είναι σε τίποτα καθόλου ελλιπής. 2014 και είμαστε τόσο μα τόσο πίσω τελικά, που ώρες και στιγμές , θεωρώ πως η οικονομική υπόσταση της κρίσης την οποία βιώνουμε, είναι αυτή στην οποία δίνουμε την μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί απλούστατα σαν κοινωνία αυτό που μας αφορά είναι η ύλη και όχι η ουσία. Διαφορετικά θα είχαμε αντιληφθεί πως εδώ και αιώνες είμαστε βαθιά βουλιαγμένοι σε μία κρίση αξιών, αρχών και ήθους. Πηγή

"Μαμά, μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype"

.. είναι η νέα ταινία του 1ου ΕΠΑΛ Άργους

Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Απόστολου Λυκεσά.

"Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.

Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…

Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.

Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.

Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά.

Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..

Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης...

Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.

Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία. Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται…

Φεύγουν κατά χιλιάδες. Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»" .... Η συνέχεια στην ταινία.

Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στην εκδήλωση του 1ου ΕΠΑΛ Άργους για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου.

Η επίσημη προβολή της ταινίας θα γίνει στις 30 Νοεμβρίου, στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για νέους και παιδιά.

Η ταινία στο Youtube:







left.gr

17 λάθη, βούτυρο στο ψωμί του φασίστα

Ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής και φωτογραφίες με οπίσθια απλώνονται αυτές τις μέρες στις οθόνες μας βαθυστόχαστες αναλύσεις για το ναζισμό, το φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τις συλλήψεις στελεχών της.

Πολλές από αυτές είναι τόσο ρηχές που οι συνταγές δίπλα τους φαντάζουν εμβριθείς και τα οπίσθια περισσότερο καλογραμμένα. Απόψεις αστόχαστες σε ένα χυλό που μέσα του ανακατεύονται, σαν να είναι ισότιμα συστατικά, το αίμα και οι τρίχες.
Ακόμα χειρότερα, ικανή ποσότητα από αυτά τα τραγικά και ανιστόρητα λάθη δεν είναι καν λάθη αλλά μια προπαγάνδα, μια ηθική και νοητική μηχανή του κιμά, με σκοπούς αλλότριους από την αντιμετώπιση του φασισμού.

Λάθος 1ο: “Φασισμός είναι... (συμπληρώστε)”.
Εδώ κάθε “comme il faut” σχολιογράφος βάζει ότι ενοχλεί την πολιτική / κοινωνική / αισθητική του θεωρία. Από την απεργία έως την τσίχλα στο πεζοδρόμιο. Ε, όχι! Ο φασισμός είναι ένα συγκεκριμένο αηδιαστικό πολιτικό μοντέλο, που βασίζεται σε ασύστολη κι αντιεπιστημονική ψευδολογία, διακρίνεται από θανατηφόρα εξουσιολαγνεία και έχει ένα μόνο κοινωνικό αποτέλεσμα: την ισοπέδωση του λαού προς όφελος ολίγων. Αυτό το λάθος, όταν δεν προέρχεται από πολιτική άγνοια (ή άνοια) είναι εσκεμμένη αλητεία. Οταν για παράδειγμα εξισώνονται τα τάγματα εφόδου με τη διαμαρτυρία.

Λάθος 2ο: “Ο ναζισμός είναι άποψη”.
Ε, όχι! Δεν είναι άποψη η βίαια υποταγή στον φύρερ. Δεν είναι άποψη το εργαλείο που σκοτώνει τις απόψεις. Είναι το τέλος των απόψεων. Να εξισώνεις οποιαδήποτε άλλη πολιτική θεώρηση, όσο λάθος και αν είναι αυτή, με μια μπότα στο πρόσωπο, είναι σαν να καταργείς οποιαδήποτε λογική επεξεργασία έγινε σε χιλιάδες χρόνια πολιτισμού, υπέρ ενός ρόπαλου στα χέρια ενός Νεάτερνταλ.

Λάθος 3ο: “Εχουν και μερικά δίκια...”.
Κανένα! Ακόμη κι αν ο φασίστας ασπαστεί μιαν αλήθεια το κάνει για να παραπλανήσει. Ο φασισμός κι ο ναζισμός βασίζονται σε μια σειρά ψέματα που συστηματικά διασπείρονται από τα μέσα προπαγάνδας τους και αποτελούν τον κύριο κορμό στην “ιδεολογική διαπαιδαγώγηση” που κάνει η Χρυσή Αυγή στα μέλη της. Μερικά από αυτά ψέματα είναι:

α) “Το Ολοκαύτωμα δεν έγινε”. Δηλαδή δεν εκτελέστηκαν με φρικτούς τρόπους εκατομμύρια άνθρωποι, Εβραίοι, κομμουνιστές, Σλάβοι, Ρομά και ανάπηροι στη διάρκεια της εξουσίας του Χίτλερ. Αυτό είναι τόσο προφανές ψέμα που μόνο αν ο εγκέφαλος κάποιου έχει στραβώσει εντελώς από άλλα ή είναι εντελώς ανιστόρητος μπορεί να το καταπιεί. Υπάρχουν μαρτυρίες, φωτογραφίες, ντοκιμαντέρ της εποχής, τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ίδιοι οι νεοναζί απορρίπτουν το ψέμα τους όταν φωτογραφίζονται στο Αουσβιτς ή τραγουδάνε γι αυτό. Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Στην Ελλάδα υπάρχουν δεκάδες μαρτυρικά χωριά που πυρπολήθηκαν από τους Ναζί και οι κάτοικοί τους θανατώθηκαν.

β) “Δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο”. Δεν έχει σημασία τι λένε οι μαρτυρίες, τι αποδείχθηκε στη δίκη της Χούντας, το τανκ που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου, ο κατάλογος με τα ονόματα των νεκρών... Ο φασίστας θα πει “δεν υπήρχαν” επειδή βασικό στοιχείο της προπαγάνδας του είναι ότι “μια χούντα χρειάζεται¨.

γ) “Η καθαρότητα της φυλής”. Κεντρικό στοιχείο της ναζιστικής προπαγάνδας είναι ο φυλετικός διαχωρισμός. Αυτό το θεμελιώδες ψέμα προϋποθέτει κάθε αντιεπιστημονική θεώρηση της βιολογίας, της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της κοινωνιολογίας και καμιά δεκαριά άλλων επιστημονικών κλάδων. Ο νεοναζί είναι βέβαιος ότι η προ-προ-προ-προγιαγιά του δεν είχε ερωτική σχέση με Τούρκο, για να δώσω ένα φαιδρό παράδειγμα.

δ) “Δεν είμαστε ναζί”. Ενα ψέμα που επαναλαμβάνουν οι ηγέτες της Χρυσής Αυγής μπροστά στον ανακριτή. Εντελώς τυχαία, οι ίδιοι πότε υμνούν τον Χίτλερ και πότε λένε ότι “δεν τον έχει κρίνει η ιστορία”. Αντιγράφουν τη ρητορική και τις τακτικές του, μεταφράζουν τη σβάστικα σε “μαίανδρο” και τον ναζιστικό χαιρετισμό σε “αρχαιοελληνικό” κ.λπ. Ο μόνος αρχαιοελληνικός χαιρετισμός που τους χρειάζεται είναι η μούτζα. Ναζί είναι. Και θρασύδειλοι ψεύτες, επίσης.

ε) “Αίμα-τιμή”. Ξεπατικωμένο κι αυτό, ακριβής μετάφραση του χιτλερικού Blut und Ehre. Αλλά αν και πηγμένο στο αίμα το μοτίβο τους, καμιά άλλη τιμή δεν έχει από εκείνη του τραμπούκου επί πληρωμή. Με τιμοκατάλογο. Σπασμένο χέρι 300 ευρώ. Οσοι περίμεναν ότι οι φυλακισμένοι θα υπερασπιστούν τις ιδέες τους έχασαν. Επειδή η μόνη “ιδέα” που έχει αξία για αυτούς είναι το τομάρι τους.

Λάθος 4ο: “Είναι παραπλανημένοι”.
Καθόλου! Υπάρχουν πολλά ακόμη ψέματα, αλλά το πιο βασικό είναι ότι οι ίδιοι οι ηγέτες των νεοναζί ξέρουν ότι λένε ψέματα. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Αλλωστε η λέξη “γκεμπελισμός” προέρχεται από τον συνεργάτη του Χίτλερ, τον Γκέμπελς. “Λέγε, λέγε, όλο και κάτι θα μείνει”, είναι μια φράση που του αποδίδεται. Λένε ψέματα επειδή δεν υπάρχει λογικό υπόβαθρο για το ρόπαλο που κρατάνε. Εξ ου και το σόου της δύναμης. Ομοιόμορφο μιλιταριστικό στιλ, δαυλοί και στρατιωτικά παραγγέλματα τύπου “εγέρθητου” αντικαθιστούν τη λεκτική επικοινωνία. Δεν τους ενδιαφέρει να αναλύσουν τον κόσμο και να συνθέσουν πολιτική πρόταση. Τους αρκεί με ψέμα, βία, έγκλημα να κερδίσουν όση περισσότερη εξουσία μπορούν. Οση τους επιτρέψουμε, δηλαδή.

Λάθος 5ο: “Αφήστε τη Δικαιοσύνη να τους αντιμετωπίσει”.
Ο φασισμός δεν νικιέται στα δικαστήρια. Η Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της στην αντιμετώπιση των εγκλημάτων αλλά ο φασισμός δεν θα ξεριζωθεί έτσι. Θέλει Παιδεία, διάλογο, κριτική σκέψη, αντίσταση στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας.

Λάθος 6ο: “Με τη φυλάκιση των ηγετών τελειώσανε”.
Οχι. Με τη φυλάκιση των ηγετών μπορεί να διαλύσεις τη συγκεκριμένη οργάνωση, τη Χρυσή Αυγή. Ο φασισμός θα βρει άλλη έκφραση αν δεν ξεριζωθεί.

Λάθος 7ο: “Η Χρυσή Αυγή είναι αντιμνημονιακή/αντισυστημική...”
Πόσο αντιμνημονιακή και αντισυστημική είναι φαίνεται από τους στόχους της: Μετανάστες, αριστεροί, Εβραίοι, Ρομά... Μέσα στη ρητορική του ψεύδους που χρησιμοποιεί συνεχώς μπορεί να προβάλει “πατριωτισμό” και να ψηφίζει υπέρ της πώλησης νησίδων με την ίδια ευκολία. Να κόπτεται για τα “λαϊκά συμφέροντα” και να χτυπάει εργάτες. Να αγορεύει κατά του καπιταλισμού και να ψηφίζει νόμους υπέρ εφοπλιστών. Κανένα πρόβλημα για τους απόγονους του Γκέμπελς.

Λάθος 8ο: “Η Χρυσή Αυγή είναι αποτέλεσμα της κρίσης”.
Οχι. Η Χρυσή Αυγή και οι νεοναζί προϋπήρχαν της κρίσης και αναδύθηκαν σε δύναμη εξαιτίας συγκεκριμένης στήριξης που δέχτηκαν από ΜΜΕ και κρυφούς χρηματοδότες. Οταν μια προσφάτως συλληφθείσα χρυσαυγίτισσα παρουσιαζόταν ως “κάτοικος” στα κανάλια, όταν κάθε φασιστική, ρατσιστική και ανοιχτά νεοναζί “άποψη” παρουσιαζόταν ομότιμα με κάθε άλλη, στρώθηκε στο έδαφος της κρίσης η παράλογη υπόθεση ότι ο ναζισμός είναι μία κάποια “λύση”.

Λάθος 9ο: “Ο φασισμός που υπάρχει στον Ελληνα...”.
Κανένας φασισμός δεν προϋπάρχει σε κανέναν άνθρωπο. Επίκτητο ελλάτωμα είναι. Το έλλειμμα δημοκρατικής Παιδείας και Δικαιοσύνης, η ατιμωρησία των ταγματασφαλιτών, των χουντικών, των πολιτικών και αστυνομικών που παρανόμησαν, έστρωσε επί δεκαετίες το έδαφος για αντικοινωνικές συμπεριφορές, κορυφαία των οποίων είναι ο φασισμός. Ο φασίστας μισεί το συνάνθρωπό του, θέλει να τον υποτάξει κάτω από τη μπότα του. Και ταυτόχρονα παραδίδει την ίδια του τη θέληση σε έναν ανώτερο αρχηγό. Αλλά όλο αυτό το κατασκεύασμα είναι σαθρό. Γι αυτό όταν η κοινωνία αμύνεται κρύβεται. Σβήνει σελίδες στο φέισμπουκ, “διορθώνει ακόμη και τα ορθογραφικά του λάθη”, όπως έγραψε ειρωνικά κάποιος. Επειδή ο φασίστας είναι θρασύδειλος. Οταν χάσει το κύριο όπλο του, που είναι η ατιμώρητη βία εναντίον συνανθρώπων του, τελειώνει.

Λάθος 10ο: “Αλλο ο φασισμός, άλλο ναζισμός, άλλο ο εθνικισμός”.
Αυτό δεν είναι ακριβώς λάθος αλλά επειδή χρησιμοποιείται παραπλανητικά, όπως στη μόνιμη επωδό των Χρυσαυγιτών “δεν είμαστε ναζί αλλά εθνικιστές”, το σημειώνω εδώ. Η ανθρωπότητα έζησε διάφορα ήδη φασισμού. Από τον hard core ναζισμό έως τις light χούντες. Πού θα φτάσει κάθε φορά ο κάθε μισότρελος εξουσιαστής και πόσα θα είναι τα θύματά του - γιατί θύματα υπάρχουν πάντα- εξαρτάται από την ασταθή ισορροπία εσωτερικών και εξωτερικών δυνάμεων σε κάθε χώρα. Ο Χίτλερ δεν δολοφονούσε από την πρώτη μέρα. Η ίδια η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε ως μια περιθωριακή ομάδα νεοναζί και κατέληξε με τάγματα εφόδου. Η κοινωνία το επέτρεψε. Θα μεταμφιέζεται με όποια στολή παραλλαγής ή κοστούμι έχει εύκαιρο κάθε φορά. Με στόχο την κατάληψη όσης περισσότερης εξουσίας μπορεί να καταλάβει.

Λάθος 11ο: “Ο εθνικισμός είναι μορφή πατριωτισμού”.
Τούμπανα. Πατριωτισμός είναι να αγαπάς τη χώρα σου. Ο εθνικισμός είναι μια διαστροφή που στηρίζεται στην ίδια αρχή με το φασισμό, στη φυλετική καθαρότητα και ανωτερότητα, που έγραψα νωρίτερα, στην παράλογη ιδέα ότι όλα τα άλλα έθνη είναι κατώτερα από εκείνο του εθνικιστή. Την ίδια ακριβώς ιδέα έχουν όλοι οι εθνικιστές του κόσμου, οπότε είτε όλα τα έθνη είναι “ανώτερα”, πράγμα που δεν μπορεί να συμβαίνει, είτε όλοι οι εθνικιστές του κόσμου κάνουν λάθος. Πόσο “πατριώτες” είναι αυτοί που υμνούν τους ταγματασφαλίτες, που έδιναν όρκο στον Χίτλερ και εκτελούσαν όποιον έκανε Αντίσταση; Ο εθνικισμός τους στηρίζεται στην ιστορική αφασία, σαν τους δωσίλογους που μετά την Κατοχή μασκαρεύτηκαν με ένα ρητορικό “πατριωτισμό” ενώ είχαν συνεργαστεί με τους κατακτητές της χώρας τους.

Παράδειγμα διαστροφής: Ενας διεθνής διανοούμενος και ένας Ελληνας εθνικιστής θαυμάζουν την Αρχαία Ελλάδα. Ο πρώτος επειδή εκεί γεννήθηκαν επιστήμες μέσω της διατύπωσης διαφορετικών, και αντιφατικών ακόμη, θεωριών κι ο δεύτερος επειδή εκεί που γεννήθηκαν επιστήμες γεννήθηκε μετά από 2000 χρόνια και ο ίδιος! Η σύγκρουση των ιδεών στην Αρχαία Ελλάδα, ή στο σύγχρονο κόσμο, δεν αφορά τον εθνικιστή, η διαλεκτική είναι άγνωστη λέξη. Αυτός είναι βέβαιος ότι, επειδή στον ίδιο τόπο που μιλούσε ο Πλάτωνας τώρα μουγκρίζει ο ίδιος, κάτι κοινό θα έχουν...

Λάθος 12ο: “Το σύστημα δεν θα τους επιτρέψει...”.
Μωρέ μια χαρά τους επιτρέπει όταν θέλει. Από τους αστυνομικούς που έσπρωχναν πολίτες να απευθυνθούν στη Χρυσή Αυγή, τα ΜΜΕ που πρόβαλλαν ψεύτικες ιστορίες, τους κρυφούς και φανερούς χρηματοδότες, ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το φασισμό κατά το δοκούν. Δεν είναι τυχαίο ότι στα διαγράμματα με την πρόθεση ψήφου η Χρυσή Αυγή έκανε δύο άλματα. Το πρώτο ταυτόχρονα με την αποχώρηση του ΛΑΟΣ από την κυβέρνηση Παπαδήμου τον Φεβουάριο 2012 και το δεύτερο πριν από τις εκλογές του 2012. Είναι οι εποχές που το σύστημα... συστηματικά πρόβαλλε τη ΧΑ ως αντισυστημική.

Λάθος 13ο: “Εχουν δικαίωμα να πιστεύουν/λένε/εφαρμόζουν ό,τι θέλουν, δημοκρατία έχουμε”.
Δημοκρατία έχουμε αλλά δεν αφήνουμε παιδεραστές να λένε ό,τι θέλουν. Ετσι δεν μπορούμε να επιτρέπουμε και στους φασίστες να δηλητηριάζουν παιδικά μυαλά επειδή “δημοκρατία έχουμε”. Και οι καταγγελίες για συστηματική προπαγάνδα στα σχολεία είναι πολλές για να τις αγνοήσουμε. Μια κύρια αρχή της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός στις μειονότητες κάθε είδους, γιατί αν το σκεφτείς όλοι μειονότητες είμαστε. Αν αύριο ένας φύρερ αποφασίσει ότι σπόρος του κακού είναι οι δημοσιογράφοι με 45 νούμερο παπούτσι, στόχος είμαι εγώ. Αν αποφασίσει ότι οι αναγνώστες αυτού του κειμένου είναι μιάσματα στόχος είσαι εσύ, που δεν σε γνωρίζω μεν, αλλά με αφορά εξίσου, επειδή κανένας δεν μπορεί να είναι μόνος απέναντι στο φασισμό. Ρατσιστικές, σεξιστικές, εθνικιστικές ρητορείες, ανιστόρητες και αντιεπιστημονικές, κάνουν θραύση επειδή δεν έχουμε πει “ως εδώ”.

Λάθος 14ο: “Και τι να κάνουμε; Ετσι είναι”.
Οχι. Ολοι μπορούν να κάνουν κάτι. Από τις αντιφασιστικές ομάδες στο δρόμο ως τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου όλοι έχουμε ένα ρόλο να παίξουμε στην αντιμετώπιση του φασισμού. Μιλάμε με τους ανθρώπους στην οικογένεια, στο σχολείο, στο χώρο εργασίας, στη γειτονιά. Αποκαλύπτουμε τα θεμελιώδη ψέματα του φασισμού, υπερασπιζόμαστε τα θύματά του και βέβαια δεν τους ψηφίζουμε. Ούτε αυτούς ούτε όσους τους καλύπτουν για να μαζέψουν μετά τα ψηφαλάκια τους.

Λάθος 16ο: “Αντιφασιστικός είναι ο Χ χώρος, όχι ο Ψ”.
Ιστορικό λάθος. Η μεγαλύτερη νίκη κατά του φασισμού επιτεύχθηκε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όταν άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογίες και λαοί ολόκληροι, με διαφορετικά πολιτικά συστήματα, ενώθηκαν στον κοινό αγώνα. Οποιαδήποτε νίκη κατά του φασισμού είναι αυτό: Νίκη κατά του φασισμού. Δέκα νεοναζί στη φυλακή είναι μια καλή αρχή. Είκοσι ακόμη καλύτερα. Κι εκείνοι που τους κάλυπταν και τους χρηματοδοτούσαν μέχρι χθες μπορούν να στραφούν εναντίον τους αν το ποτάμι τους απειλήσει.

Λάθος 17ο: “Οχι στη βία, απ' όπου κι αν προέρχεται”.
Η καραμέλα του πασιφιστή είναι κατανοητή ως ηθική στάση, αλλά συχνά μπαίνει σε λάθος πλαίσιο. Η βία είναι απεχθής, αλλά βία ήταν και ο αμυντικός πόλεμος στην εισβολή της φασιστικής Ιταλίας. “Η βία είναι το μήνυμα, όχι το μέσο” έγραψε στο πόρισμα για τη Χρυσή Αυγή και ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Σε αυτό το τόσο σαφές μήνυμα η απάντηση δεν μπορεί να είναι χαριτωμενιές. Στο κάτω κάτω οι φασίστες θεωρούν τη βία προνομιακό τους πεδίο. Οταν τούς γυρίζει μπούμερανγκ μαζεύονται επειδή το κυρίαρχο δόγμα τους καταρρέει. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Λονδρέζοι είναι περήφανοι για τη μάχη της Cable Street όπου κάτοικοι της περιοχής και συγκεντρωμένοι αντιφασίστες διέλυσαν μια φασιστική παρέλαση το 1936. Ηταν η αρχή του τέλους για τη “Βρετανική Ενωση Φασιστών” του Οσβαλντ Μόσλι, που έως τότε κέρδιζε δύναμη.

Αυτή η απαρίθμηση λαθών θα μπορούσε να συνεχιστεί για χιλιάδες λέξεις ακόμη. Και έχουν γραφτεί εκατοντάδες βιβλία που τα γράφουν καλύτερα. Σημασία έχει να καταλάβει κανείς ότι “το αυγό του φιδιού” δεν επωάστηκε στον αέρα. Υπήρξε μια φωλιά χτισμένη με ατιμωρησία, κατευθυνόμενη προπαγάνδα, αντιεπιστημονική ρητορεία, απύθμενη συνομωσιολογία και χαζοχαρούμενη άγνοια που το φιλοξένησε. Τώρα το φίδι κυκλοφορεί και δαγκώνει. Ούτε ο φόβος μας, ούτε η αποστροφή του βλέμματος θα το εξαφανίσουν. Ο ποιητής το είπε σοφά: “Τον φασισμό βαθειά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος. Τσάκισέ τον!”



Του Γιάννη Μπογιόπουλου

Hip Hop και Low Bap βρέθηκαν μαζί για τον Παύλο Φύσσα

Η δολοφονία του γνωστού για την αντιφασιστική του δράση Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά στάθηκε αφορμή για να αφήσουν (για λίγο τουλάχιστον) στην άκρη τις διαφορές τους και να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι δυο μουσικά κινήματα, το Hip Hop και το Low Bap.

Εκπρόσωποι της Hip Hop και Low Bap σκηνής έδωσαν ραντεβού με τον Τύπο αλλά και με οποιονδήποτε πολίτη ήθελε να γνωρίσει τον Παύλο Φύσσα ή Killah P -όπως ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε στη μουσική του διαδρομή- το μεσημέρι της Τρίτης 24 Σεπτεμβρίου στα γραφεία της Ε.Σ.Η.Ε.Α.

Ο Μιχάλης Μυτακίδης ή B.D.Foxmoor των Active Member και δημιουργός του low bap κινήματος, ο στενός φίλος του δολοφονημένου ράπερ, Πέτρος Πουντίδης -γνωστός και ως "Totem", ο Δημήτρης Μεντζέλος από τα Ημισκούμπρια, ο Νικήτας Κλιντ από τις Ρόδες United, ο Tiny Jackal, το Θηρίο, Αντρέας Τσιαμπόκαλος ή "Οδυσσέας" από τους Razastarr, οι Ευθύμης και Αρτέμης (πρώην Terror X Crew), ο 12ος Πίθηκος και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι της Hip Hop κουλτούρας ήταν εκεί.

Παρά τις μουσικές διαφορές τους, όλοι συμφώνησαν σε ένα πράγμα: Ο Παύλος Φύσσας ήταν ένας άνθρωπος που αναζητούσε το φως και την αγάπη, δεν ανήκε σε καμία κομματική παράταξη και στεκόταν απέναντι στον φασισμό τον ναζισμό και παντός είδους διακρίσεις.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο, καθώς οι περισσότεροι από τους hiphopers και lowbapers, που μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για το τί αντιπροσώπευε ο 34χρονος ράπερ και πώς τους επηρέασε ο χαμός του, ήταν φίλοι και συνεργάτες του.

Στόχος όλων ήταν, μέσα από αυτή τη συνάντηση, να πραγματοποιήσουν ένα από τα οράματα του Παύλου Φύσσα: να δει τη μουσική σκηνή της hip hop ενωμένη. Όπως όλοι τόνισαν, πρόθεσή τους είναι να διοργανώσουν από κοινού μια μεγάλη συναυλία, χωρίς ωστόσο να δεσμευτούν για τον τόπο και τον χώρο όπου θα μετουσιώσουν αυτή την ιδέα.

"Μη βάλετε σήμερα τους γνωστούς σας τίτλους, μην πάρετε μια φράση μας" τόνισε ο Μιχάλης Μυτακίδης (B.D. Foxmoor) και συμπλήρωσε: "Δεν υπάρχει σήμερα τίτλος, μόνος τίτλος είναι ο Παύλος. Γράψτε όσα ακούσατε εδώ γι΄ αυτόν, και μετά κάντε μας κριτική".

"Θα κάνουμε live σταδιακά. Ξέρω, θέλει κόπο αλλά θα γίνει. Έχουμε μεγαλώσει σε βίαιες γειτονιές και κάνουμε υπέρβαση να μιλάμε εδώ κατά της βίας ενωμένοι. Δεν υπάρχει εδώ κοινή πολιτική γραμμή. Θα κάνουμε σίγουρα ένα κοινό τραγούδι όλοι μαζί, αυτό ήταν το όνειρο του Παύλου, να μας φέρει μαζί", είπε ο ηγέτης των Active Member.

Ο Δημήτρης Μεντζέλος που μαζί με τον Παύλο Φύσσα έχουν ραπάρει με το "Roumi, Tequila" και την "Κρίση" είπε μεταξύ άλλων:

"Είμαι πολύ ευτυχισμένος που είμαστε εδώ όλοι. Έπρεπε να φύγει ένας άνθρωπος, να φάμε το χαστούκι, για να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε αδέρφια και έτσι πρέπει να παραμείνουμε. Αισθάνομαι σαν να είμαι πολιτικός αλλά είμαι ράπερ, ένας άνθρωπος που εκφράζει το εσωτερικό του με την πένα και ανήκω στα Ημισκούμπρια, στο συγκρότημα που έχει τον πιο σατιρικό και φαν στίχο από όλα τα ελληνικά hip hop συγκροτήματα στην Ελλάδα. Ο Παύλος είχε γράψει ωραία τραγούδια, με διαφορετικούς προβληματισμούς και διάλεξε εμένα για να κάνουμε ένα κομμάτι που θα μίλαγε για τη χαρά της ζωής".

Στη συνέχεια ο Μεντζέλος ράπαρε για τον Παύλο Φύσσα:

Με ρούμι τεκίλα και άφθονη μπύρα
Κοιτάζοντας ψηλά την απόφασή μου πήρα
Τέρμα στον πόνο, τέρμα στο μίσος
Τέρμα στο σκοτάδι, τέρμα στο ίσως
Ναι στο χαμόγελο για όλα τα παιδιά
Σήμερα σας δίνω της καρδιάς μας τα κλειδιά
Alltogetherνοσύνη, φτιάχνω νέα λέξη
Και τον Μπαμπινιώτη βλέπω να τα έχει παίξει
Το χιπ χοπ είναι κουλτούρα
Είναι ένωση και ρίμα
Είναι κτήμα μας, είναι του δρόμου ποίημα
Είναι εικόνα που περνά σαν αστραπή
Κι ίσως κάπου εκεί ψηλά χαμογελάει ο Killah P.

Ο Νικήτας Κλιντ από τις Ρόδες United τόνισε ότι "εκτός από τον πολιτισμό, αυτό που φοβούνται οι Ναζιστές και οι Φασίστες είναι άνθρωποι όπως ο Παύλος που λέει στους φίλους του 'Φύγετε εσείς και θα πάω εγώ να τους σταματήσω με τα λόγια'. Ό,τι και να πεις για τον Killah P είναι λίγο".

Σημείωσε επίσης ότι "όλοι είμαστε αντιμέτωποι με ένα φαινόμενο όπως αυτό της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής. Σήμερα στέλνουμε ένα μήνυμα ότι παρ’ όλες τις διαφορές μας μπορούμε να καθίσουμε σε ένα τραπέζι που χωρίζει το ανεκτό από το μη ανεκτό".




theinsider.gr

Ο φασισμός εσκέπασε τη χώρα μας μια μέρα

Διάβασα πως μια κίνηση πολιτικής Οικολογίας μαζεύει υπογραφές, ώστε στις 28 Οκτωβρίου να ειπωθεί ένα πραγματικό αντιφασιστικό «ΟΧΙ». Ας τους ενημερώσει κάποιος πως και ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν φασίστας. Εντελώς φασίστας.

Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν ένας φασίστας που -όπως έχει επισημάνει ο Βασίλης Ρσφαηλίδης- αγαπήθηκε πολύ από τους Έλληνες.

Όπως αγαπήθηκε ο Χίτλερ από τους Γερμανούς, ο Μουσολίνι από τους Ιταλούς και ο Φράνκο από τους Ισπανούς.

Γενικά, οι φασίστες είναι πολυαγαπημένοι. Τους λατρεύει ο λαός.

Μην κοιτάτε που τους βρίζει μετά και δεν κάνει πως δεν τους ήθελε ποτέ. Το ίδιο κάνει με όλους. Φασίστες και μη.

Αν και όλοι φασίστες είναι. Αν δεν είναι φασίστες, γίνονται όταν πάρουν την εξουσία.

Απλά, ο Μεταξάς ήταν φασίστας ελληνικής κοπής. Κι ό,τι είναι ελληνικής κοπής καταντάει γελοίο και γραφικό. Σαν τους σοσιαλιστές ελληνικής κοπής.

Επίσης, ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας μιας μικρής χώρας. Δεν είχε στρατό να αιματοκυλίσει τον πλανήτη. Αν είχε, θα το έκανε.

Και, όπως συνηθίζουμε, αθωώνουμε και τον Μεταξά. Που μπορεί να ήταν φασίστας αλλά ήταν γλυκούλης φασίστας γιατί ήταν Έλληνας. Δικός μας. Άρα, αθώος. Γιατί το να είσαι Έλληνας είναι πιστοποιητικό αθωότητας.

Το αστείο είναι πως η Ευρώπη το ότι δεν έπεσε στα χέρια των Ναζί το οφείλει στον Στάλιν. Βέβαια, όταν τόλμησα να το πω πριν από μερικούς μήνες σε μια παρέα, κόντεψαν να με δείρουν. Δεν πειράζει, συμφωνεί μαζί μου ο Τσόρτσιλ.

Γενικά, η ιστορία δεν είναι άσπρο-μαύρο (είναι κάπως πιο περίπλοκη), οπότε την 28η Οκτωβρίου αφήστε την ήσυχη.

Αν δεν είσαι διατεθειμένος να πεις όλη την αλήθεια για τον φασισμό, άσε τα πράγματα όπως είναι.

Η ιδανική ημέρα για αντιφασιστικό συλλαλητήριο στην Ελλάδα είναι η Πρωταπριλιά.

Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ο χαιρετισμός στον Ιωάννη Μεταξά στη φωτογραφία δεν είναι φασιστικός. Είναι αρχαιοελληνικός. Έτσι χαιρετούσαν τον Μεγαλέξανδρο τα παλικάρια του στην ναυμαχία των Θερμοπυλών, πριν πολεμήσουν τους Τούρκους. Μου το είπε ένας χρυσαυγίτης.)




pitsirikos.net

Δύο άκρα και δύο σταθμά

Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, από νεοναζιστική ρατσιστική συμμορία, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο επιθέσεων θρασύδειλων σε μετανάστες, άστεγους, οροθετικούς, εξαρτημένους, διαδηλωτές, σκεπτόμενους και ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας.
Η Κυβέρνηση θυμήθηκε ξαφνικά το πρόβλημα του νεοναζισμού και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της καταδικάζοντας τη ρατσιστική βία και επαναφέροντας τη θεωρία των δύο άκρων. Στην επιχειρηματολογία της, στο ένα άκρο βρίσκονται οι νεοναζί και στο άλλο … οι Σκουριές. Οι Σκουριές ως παράδειγμα βίας, ισοδύναμο με τα μαχαιρώματα και τις δολοφονίες. Τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, σε εντεταλμένη υπηρεσία, αναπαράγουν με εμετικό τρόπο την επιχειρηματολογία της Κυβέρνησης. Η βία των νεοναζιστών δίπλα στη βία στις Σκουριές. Ξανά και ξανά.

Μόνο που, κύριοι της Κυβέρνησης και των τηλεδικείων, η βία στις Σκουριές είναι δική σας βία, όχι δική μας. Είναι η βία, που εσείς αναγνωρίζετε ως τη μόνη νόμιμη, και την ασκείτε χωρίς μέτρο, αιδώ και ηθική, αδιακρίτως επί δικαίων και αδίκων. Μια αυθαίρετη, αδικαιολόγητη και επικίνδυνη βία που δεν υπόκειται σε κανενός είδους έλεγχο.

Επικαλείστε την τήρηση της νομιμότητας σε κάθε περίπτωση που εξυπηρετεί τα δικά σας συμφέροντα. Τέσσερις προφυλακισμένοι αγωνιστές και δεκάδες υπόδικοι με έωλες και κατασκευασμένες κατηγορίες, προκειμένου να θέσετε το κίνημα της Χαλκιδικής υπό ομηρία. Καμία αυτεπάγγελτη δίωξη για το αρσενικό στο νερό του Νεοχωρίου. Καμία αυτεπάγγελτη δίωξη για τη μόλυνση των ρεμάτων της Ολυμπιάδας. Κανένας έλεγχος στην Ελληνικός Χρυσός, καμία δίωξη για τη σωρεία παρανομιών της.

Καταδικάζετε τη βία απ΄όπου κι αν προέρχεται … αρκεί να προέρχεται από πολιτικούς σας αντιπάλους και συλλογικότητες που αντιστέκονται στη βάρβαρη πολιτική σας. Η δήλωση Καμένου διώκεται ως προτροπή σε πράξεις βίας, ενώ οι τόσες προκλήσεις ακροδεξιών πολιτικών αγνοούνται επιδεικτικά. Χαρακτηρίζετε τον εμπρησμό μηχανημάτων πολυεθνικής εταιρείας ως τρομοκρατική ενέργεια ενώ κλείνετε το μάτι στη δράση παρακρατικών τραμπούκων δίπλα και μέσα στις γραμμές των ΜΑΤ.

Βία, κύριοι της Κυβέρνησης και παρατρεχάμενοι, είναι οι χιλιάδες αυτοκτονίες, οι πολιτικές δολοφονίες, είναι οι λιποθυμίες παιδιών από ασιτία, είναι η ανεργία εκατομμυρίων ανθρώπων. Βία είναι ο θάνατος για ένα εισιτήριο. Βία είναι το μαύρο στις οθόνες. Βία είναι η καταστολή κάθε αντίδρασης, τα χημικά, οι ξυλοδαρμοί, το ανθρωποκυνηγητό, οι πλαστικές σφαίρες, η ποινικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων αντίστασης. Βία είναι η ρίψη χημικών σε αυλές σχολείων και οι προσαγωγές ανήλικων μαθητών. Βία είναι τα προεδρικά διατάγματα, η φίμωση και ο βιασμός της αλήθειας και της δημοκρατίας. Βία είναι η κατασκευή ενόχων με παράνομη και δια της βίας λήψη γενετικού υλικού. Βία είναι η υπόθαλψη εγκληματιών που εξυπηρετούν τα συμφέροντά σας.

Βία είναι η καταστροφή της Χαλκιδικής, ο μη έλεγχος της Ελληνικός Χρυσός, η έκθεση σε κίνδυνο της δημόσιας υγείας από διαρροές τοξικών κατά τη μεταφορά τους. Βία είναι η δημιουργία τετελεσμένων με στόχο την τελική νομιμοποίηση παράνομων εταιρικών δραστηριοτήτων. Βία είναι η θυσία ανθρώπινων ζωών στο βωμό μιας “ανάπτυξης” όπως την ορίζετε εσείς και τα οικονομικά συμφέροντα που υπηρετείτε.

Κι αυτή τη βία δεν την καταδικάζετε και βέβαια δεν τη διώκετε.

Οι αγωνιστές της Χαλκιδικής είναι άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, με διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής. Το κίνημα της Χαλκιδικής είναι ένα πολύμορφο κίνημα, που έχει αποκηρύξει τις πρακτικές βίας και μικροκομματισμού. Αγωνιζόμαστε με όπλα την επιστημονική τεκμηρίωση, την αντικειμενική ενημέρωση, τις κοινωνικές δράσεις και την αλληλεγγύη. Και στο πλευρό μας έχουμε συλλογικότητες, φορείς, οργανώσεις, κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, πολιτικούς φορείς, καναδούς πολιτικούς, ευρωπαϊκές κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις.

Δεν είμαστε φορείς βίας. Είμαστε δέκτες, μιας κρατικής βίας, τρομοκρατίας και προπαγάνδας, που παραπέμπει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα. Είμαστε δέκτες της βίας μιας εξουσίας, που δε διστάζει να παραβεί νόμους και κανόνες που η ίδια θέσπισε, που δε διστάζει να καθοδηγεί με εντολές και εκβιασμούς τη δικαιοσύνη. Μιας εξουσίας που εξισώνει τη ρατσιστική βία με ένα κοινωνικό κίνημα που αγωνίζεται για το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής, τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ένα καλύτερο μέλλον.

Τα δύο άκρα δεν είναι οι νεοναζί και οι Σκουριές. Τα δύο άκρα είναι το κράτος και το παρακράτος. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: του μηχανισμού καταστολής κάθε άποψης και κινήματος που αντιστέκεται στα σχέδιά τους.

Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Στρυμονικού

Η Χρυσή Αυγή σκοτώνει, γιατί Σαμαράς και Βενιζέλος σιχαίνονται τα αίματα

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Παύλος Φύσσας, μέλος του αντιφασιστικού κινήματος δολοφονήθηκε από αγέλη φασιστών. Είναι μια πολιτική δολοφονία στην Ελλάδα του success story. Θα συνέβαινε κάποια στιγμή, όχι μόνο γιατί στο φασισμό μετά τους μετανάστες, τους ρομά, τους ομοφυλόφιλους, έρχεται η σειρά σου. Χτυπάει η πόρτα και είναι αυτοί στους οποίους δεν αρέσεις. Η πολιτική δολοφονία θα συνέβαινε γιατί ο φασισμός, δεν είναι ανατροπή, είναι καλογυαλισμένο γρανάζι στο μηχανισμό υποταγής. Δεν είναι αντίσταση, είναι τυφλή βία για να μην υπάρξει καμιά αντίσταση και κυρίως σε συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Η θεωρία των «δύο άκρων», ήθελε νεκρό για να αποκτήσει υπόσταση και πειστικότητα. Συστηματικά καλλιεργούν αυτή την αντίληψη που εξισώνει το φασισμό με δημοκρατικά πολιτικά κόμματα, που δίνουν μάχη για μια Δημοκρατία που χάνει όλο και περισσότερα εξαιτίας των πολιτικών τους. Θέλουν έτσι να φοβίσουν τον κόσμο, να συκοφαντήσουν και βέβαια να δικαιολογηθούν. Με τον τρόπο αυτό οδηγούν σιωπηλά στο συμπέρασμα «μπορεί να είμαστε απατεώνες, κλέφτες, ψεύτες, αλλά μαζί μας είσαστε ασφαλείς».

Η τακτική τους όμως έχει μια αντίφαση. Από την μία η θεωρία των δύο άκρων φαίνεται να αναγνωρίζει πολιτικές αιτίες σε αυτό που γίνεται (σύγκρουση άκρων) και ταυτόχρονα ζητάνε μια απολίτικη, «οικουμενική» συνστράτευση. Η άνοδος του φασισμού στην Ελλάδα έχει πολιτικές αιτίες. Ο Σαμαράς έθεσε τους μετανάστες στην πολιτική ατζέντα ως το βασικό πρόβλημα φτιάχνοντας μάλιστα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Σαμαράς μετέτρεψε τις ακροδεξιές απόψεις στο κόμμα του που κυκλοφορούσαν λάθρα, σε επίσημη γραμμή. Ο Σαμαράς ταυτίζει τον πατριώτη με τον ακροδεξιό και τον θρήσκο. Ο Σαμαράς έβαλε σε επιτελικές και κυβερνητικές θέσεις χουντικούς, αρνητές του ολοκαυτώματος και αναθεωρητές του ναζισμού. Ο Βενιζέλος συμφώνησε και χρησιμοποίησε τον μπαμπούλα της Χρυσής Αυγής για να κρύψει πόσο τέρας είναι ο ίδιος και η πολιτική του.

Ο φασισμός δεν φυτρώνει ως μανιτάρι στο δάσος. Κάποιοι τον ποτίζουν συστηματικά. Την δεκαετία του ‘60, από τα απομεινάρια των εθνικοφρόνων φασιστών δημιούργησαν το παρακράτος για να αναχαιτίσουν την Αριστερά. Σήμερα δουλεύουν με τη Χρυσή Αυγή. Τόσο απλά.

Όσοι πραγματικά ανησυχούν για το φαινόμενο, είναι υποχρεωμένοι να το κατεβάσουν από το κάδρο του φόβου και να το δουν κατάματα. Είναι δυνατόν να σε φοβίζει η Χρυσή Αυγή, αλλά όχι η καταστροφή μιας χώρας η οποία της δίνει τη δυνατότητα να σπεκουλάρει; Είναι δυνατόν να φοβάσαι πως θα καταλυθεί η Δημοκρατία από τη Χρυσή Αυγή, αλλά να μην βλέπεις πως δεν θα μείνουν και πολλά να καταλύσει η Χρυσή Αυγή; Είναι δυνατόν να φοβάσαι τα ζώα του φασισμού, αλλά να μην φοβάσαι τη ζούγκλα που έχει μετατραπεί η χώρα που της έκοψαν σχολεία, νοσοκομεία, τους μισθούς, την ίδια την ανάσα και το όνειρο; Είναι δυνατόν να σε φοβίζει ο φασισμός και να μην καταλαβαίνεις πως στην Ελλάδα του Σαμαρά και του Βενιζέλου, ο φασισμός δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε ο νεοφιλελευθερισμός τους; Αν δεν έπαιρναν από αυτούς που δεν έχουν για να κάνουν πιο πλούσιους αυτούς που έχουν; Αν δεν εξόργιζαν τον κόσμο για να στρατολογήσουν οι φασίστες οργή και απόγνωση;

Τα 3 τελευταία χρόνια συστηματικά δημιουργείται η εντύπωση, πως χρειάζεται μια στάση ευθύνης, που δεν είναι τίποτα άλλο από πραότητα και αποδοχή. Επιδοτημένοι ψευτοδιανοούμενοι, καθηγητές Πανεπιστημίου που είναι δημιουργήματα των δημοσίων σχέσεων και του κομματισμού, ξεπεσμένοι λαϊφστυλάδες που αντικατέστησαν τις συνταγές ωχαδερφισμού και καλοπέρασης με το προσκύνημα του νεοφιλελευθερισμού της συλλογικής ευθύνης, προτάσσουν την απομάκρυνση από την ένταση «απ όπου κι αν προέρχεται». Αρκεί να μην δούμε την πολιτική από εκεί που προέρχεται.

Σε αυτό ακριβώς το κλίμα, εχθρός είναι η Χρυσή Αυγή που σκοτώνει, αλλά όχι οι πολιτικές που σκοτώνουν. Οι φασίστες που θα φτιάξουν γκέτο, αλλά όχι οι κυβερνήσεις που ήδη έφτιαξαν. Μπορεί να μην είναι ανοιχτά οπαδοί του ευγονισμού του Χίτλερ, αλλά αποδέχονται στην κοινωνία να επικρατεί η φυσική επιλογή και ο οικονομικός ευγονισμός. Όποιος δεν αντέξει, είναι γιατί δεν άξιζε να ζει και όχι γιατί τον σκότωσε ο Άδωνις. Μπορεί να μην διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε λευκούς και μαύρους ακόμη, αλλά τους διαχωρίζουν σε αυτούς που έχουν δικαίωμα στη μόρφωση, την υγεία, τη ζωή και σε αυτούς που δεν έχουν.

Σε μια δημοκρατία που λειτουργεί, σε μια χώρα με κοινωνική Δικαιοσύνη, σε μια Ελλάδα που όλοι μπορούν να ζήσουν, δεν μπορεί ούτε να υπάρξει Χρυσή Αυγή, ούτε να σκοτώσει. Σε μια χώρα που καταρρέει η Χρυσή Αυγή είναι εργαλείο. Το εργαλείο του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Και καμιά φορά αυτό το εργαλείο είναι μαχαίρι που σκοτώνει με θράσος έναν άνθρωπο (όχι μετανάστη πια) μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως οι ίδιοι σιχαίνονται τα αίματα. Όπως και όλοι οι ηθικοί αυτουργοί.

Πολιτική δολοφονία από φασίστες – νεκρός ο 34χρονος Παύλος Φύσσας

Εξέπνευσε στο νοσοκομείο ο 34χρονος άνδρας, ο οποίος μαχαιρώθηκε από άτομα του ακροδεξιού χώρου στο Κερατσίνι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες το θύμα ονομάζεται Παύλος Φύσσας και ήταν γνωστός για την αντιφασιστική του δράση στην περιοχή, ενώ ο δράστης ανήκει στη Χρυσή Αυγή.

Η εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλο Φύσσα, γνωστού και ως Killah P, συνέβη έξω από καφετέρια στο Κερατσίνι στην οδό Τσαλδάρη. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες φασίστες αναγνώρισαν το θύμα και άρχισαν να συγκεντρώνονται στην καφετέρια, όπου παρακολουθούσε τον αγώνα του Ολυμπιακού με την Μαρσέιγ. Το θύμα πρόλαβε να ειδοποιήσει τηλεφωνικά τους φίλους του ότι είναι περικυκλωμένος.

Δράστης και θύμα ήρθαν σε αντιπαράθεση με τον πρώτο να μαχαιρώνει τον δεύτερο στο στήθος. «Ψυχορραγούσε μπροστά στα μάτια μας, καμιά σαρανταριά άτομα συγκεντρωμένοι να παρακολουθούμε το παιδί να σβήνει και εμείς ανήμποροι να τον βοηθήσουμε, έφευγαν τα τριάντα του χρόνια μπροστά στα μάτια μας από την μαχαιριά του φασίστα και εμείς όλοι κέρινοι να κοιτάζουμε απλά δίχως να μπορούμε να βοηθήσουμε», έγραψε μια αυτόπτης μάρτυρας στο facebook.

Ποιος ήταν ο Παύλος Φύσσας



Το θύμα διακομίστηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας όπου και υπέκυψε στα τραύματά του. Ωστόσο πρόλαβε να υποδείξει τον δράστη τον οποίο φέρεται να έχει συλλάβει η αστυνομία. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο δράστης άφησε το αυτοκίνητο του στον τόπο του εγκλήματος. Ομάδα αστυνομικών στην αρχή φρουρούσε το αυτοκίνητο, αλλά στις 4 το πρωί το μετακίνησε προς άγνωστη κατεύθυνση.

Διαδήλωση διαμαρτυρίας σήμερα στις 6 το απόγευμα στην πλατεία Τσαλδάρη.

ΚΕΕΡΦΑ Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή Θεσσαλονίκης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θεσσαλονίκη 27-3-2013

“Πιστεύουμε ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των μεταναστών και των παιδιών τους δεν μπορούν να σφαγιάζονται στο όνομα άκαρδων, ρατσιστικών και  αντιδραστικών προσεγγίσεων όπως αυτές που εξέφρασε η πλειοψηφία του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Πρέπει επιτέλους να γυρίσουμε τη πλάτη στις ρατσιστικές  επιλογές των κυβερνήσεων που χρεοκόπησαν και απειλούν να οδηγήσουν σε νέο απαρτχάιντ στη καρδιά της Ευρώπης… Αυτές οι πρωτοβουλίες της ΝΔ εντάσσονται στις πολιτικές που υιοθετούν την ατζέντα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Με τις πολιτικές του ρατσισμού, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, της FRONTEX, των ρατσιστικών επιχειρήσεων σκούπας και των απελάσεων ανοίγουν το δρόμο στις δολοφονικές επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου στις γειτονιές.
Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία, τους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, τους μαζικούς φορείς, τα συνδικάτα, τις κινήσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων και των μεταναστών να ορθώσουμε ασπίδα αλληλεγγύης για το αυτονόητο δικαίωμα στην ιθαγένεια όλων των παιδιών και την νομιμοποίηση των μεταναστών”.  Από την  έκκληση για ιθαγένεια για όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς, την οποία υπογράφουν ήδη 100 άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, πανεπιστημιακοί, συνδικαλιστές.
Η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) Θεσσαλονίκης, ενόψει του συλλαλητηρίου που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 30 Μάρτη, στις 2μμ, στο άγ. Βενιζέλου, με αίτημα «Ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς-Νόμιμοι οι μετανάστες» (Καλούν: Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, ΕΔΟΘ, Δ’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Σωματεία εργαζομένων ΕΥΑΘ και Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, Σύλλογοι Φοι­τητών Νομικής, Ψυχολογίας, Φιλολογίας του ΑΠΘ, Ομοσπονδία Συλλό­γων Αλβανών Μεταναστών Ελλάδας, Ένωση Μεταναστών Εργατών, ΚΕΕΡΦΑ), οργανώνει συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 28 Μαρτίου, 12μ, στον έβδομο όροφο (7ο) του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Θα μιλήσουν:
1)    Άρης Μαλαματάς, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΚΘ.
2)    Γιώργος Αρχοντόπουλος, πρόεδρος Σωματείου εργαζομένων ΕΥΑΘ
3)    Δέσποινα Συρρή, μέλος της Ελληνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ)
4)    Εκπρόσωπος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής
5)    Σπύρος Μαρκέτος, πανεπιστημιακός ΑΠΘ
6)    Μπάμπης Κουρουνδής, εκπρόσωπος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης
7)    Κώστας Τορπουζίδης, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης

www.antiracismfascism.org, antiracismfascismthess@gmail.com, τηλ.: 6936127797

anti nazi

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

Δελτίο Τύπου
06-12-12

Διημερίδα του Κοινωνικού Εργαστηρίου-Αντιεξουσιαστικής Κίνησης

Την Παρασκευή 7 και το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου, το Κοινωνικό Εργαστήρι και η
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης συνδιοργανώνουν στον Κοινωνικό Χώρο
για την Ελευθερία, «Μικρόπολις» (Βενιζέλου& Βασιλ. Ηρακλείου 18),
διημερίδα με θέμα: «Αντικείμενο: χρυσή αυγή».

Αναλυτικά, το πρόγραμμα των εκδηλώσεων έχει ως εξής:


Παρασκευή 7 Δεκεμβρίου στις 5:00μμ
Ομιλητές:
Αφροδίτη Κουκουτσάκη, Σάββας Μιχαήλ, Μαρία Μποντίλα, Ανδρέας Τάκης,
Φωτεινή Τσιμπιρίδου & Τέλλος Φίλης

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου στις 6:00μμ σε συνδιοργάνωση με την Αντιεξουσιαστική
Κίνηση
Παρουσίαση του βιβλίου: Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής,
Ομιλητές:: Δημήτρης Ψαρά ( συγγραφέας του βιβλίου, συντάκτης στον Ιο ),
Γρηγόρης Τσιλιμαντός (Αντιεξουσιαστική Κίνηση) & Άννα Κωστούλα (Κοινωνικό
Εργαστήριο).




Πλαίσιο και ερωτήματα προς συζήτηση

Η άνοδος της Χ.Α. αποτελεί σημαντικό ζήτημα της πολιτικής ατζέντας.Θέματα,
όπως οι λόγοι της εξάπλωσης και της απήχησης που βρίσκει, η στάση του
κρατικού μηχανισμού και των ΜΜΕ απέναντί της καθώς και η αντιμετώπισή της
τίθενται επιτακτικά.
Το Κοινωνικό Εργαστήριο τους τελευταίους μήνες μελετάει συστηματικά το
φαινόμενο Χ.Α. Με βάση τη συζήτηση που έγινε στη λίστα του Εργαστηρίου και
το υλικό που συγκεντρώθηκε σχετικά με τον βίο και την πολιτεία της,
διατυπώθηκαν τα βασικά ερωτήματα και δόθηκαν (ή έγινε προσπάθεια να
δοθούν) απαντήσεις που αντανακλούν τους τρόπους με τους οποίους
προσεγγίζεται το θέμα. Υποστηρίζουμε ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα σύγχρονο
και πολυσύνθετο γεγονός για την κατανόηση και την ερμηνεία του οποίου
παρατηρούμε, καταγράφουμε και αναλύουμε τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν και
αισθητοποιούν την παρουσία της: τη γλώσσα, τις στρατηγικές, την καθημερινή
πρακτική της, τη διαδικτυακή και μιντιακή παρουσία της, το lifestyle και
την πολιτική πρακτική και αισθητική που προβάλλει στην προσπάθειά της να
συγκροτήσει μια νέα πολιτειότητα. Η ΧΑ δεν προκύπτει μόνο από την κρίση
αλλά τέμνεται με βαθύτερες αλλαγές και αδιέξοδα της εποχής μας. Σχετίζεται
με βαθιές κοινωνικές διεργασίες και αναδεικνύει σημαντικούς
μετασχηματισμούς στην πολιτική, στην οικονομία και στους τρόπους εξουσίας
και υποκειμενοποίησης. Οι μεγάλοι θεσμοί-εξουσίες έρχονται να συναντηθούν
με νέες υποκειμενικότητες.
Μέχρι πριν την κρίση η εξουσία επεδίωκε να ενδυναμώνει τα
άτομα-υποκείμενα. Τώρα αφαιμάσσοντας τη δύναμη και τον πλούτο της
κοινωνίας περιστέλλει όλες τις άλλες διαδικασίες, την «από μακριά»
διακυβέρνηση, την ίδια τη ζωή της κοινωνίας. Η ΧΑ αποτελεί εκδήλωση αυτών
των μακροπρόθεσμων τάσεων καθώς και μια κάποια απάντηση με το να
αιχμαλωτίζει, να ιδιοποιείται τις κινήσεις αντίστασης και να σημαδεύει
έτσι την επιστροφή της κυριαρχίας. Αλλά για τον ίδιο λόγο θέτει συγχρόνως
και το ερώτημα: πού λαμβάνονται οι αποφάσεις. παλιό ερώτημα όσο και το
πρόβλημα της δημοκρατίας με το οποίο σχετίζεται άμεσα.
Το φαινόμενο ΧΑ δεν μπορεί να αναλυθεί μόνο εντός του πολιτικού λόγου ή να
κατανοηθεί εντός του πολιτικού στοιχείου, αφού το στοιχείο που την
ενδυναμώνει βρίσκεται πέρα από την πολιτική, αγγίζει το στοιχείο της
ανθρωπινότητας, επανατοποθετεί τα κριτήρια για το ποιος είναι άνθρωπος
σήμερα προκειμένου να επαναφέρει νέες ιεραρχίες και αξίες. Αποτελεί ένα
φαινόμενο που δεν ήρθε και θα παρέλθει. Αντίθετα, ακόμη και εάν η μορφή
φύγει και η δύναμή της διαχυθεί, οι λόγοι της ύπαρξής της θα μείνουν, η
ένταση με την οποία τώρα έχει γεμίσει τους πόρους της κοινωνίας θα αφήσει
έντονη μνήμη.
Στο παραπάνω πλαίσιο αποφασίστηκε η διοργάνωση μιας διημερίδας, που ως
στόχο έχει την κατανόηση του φαινομένου αλλά και τη διατύπωση πολιτικών
προτάσεων για την αντιμετώπισή του. Επιδιώκουμε η διημερίδα να κινηθεί σε
πολιτικό επίπεδο και συγχρόνως να αναδείξει τα ερωτήματα που το φαινόμενο
Χ.Α. έχει προκαλέσει. Να κατανοήσουμε τις πολύπλοκες διαδικασίες του
«γίγνεσθαι φασίστας» και τους λόγους που επέτρεψαν τη δυναμική εμφάνιση
της Χ.Α., αλλά συγχρόνως να εξετάσουμε ποιος είναι ο ρόλος της στο
σημερινό πολιτειακό καθεστώς, ποια είναι η θέση της ανάμεσα στις υπόλοιπες
δυνάμεις εξουσίας που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στη χώρα. Χωρίς να
απορρίπτουμε την κατεύθυνση του ενιαίου αντιφασιστικού μετώπου θεωρούμε
ότι δεν υπάρχουν και πολλά να αποκαλυφθούν, καθώς οι μάζες και τα άτομα
που θέλγονται από την ΧΑ γνωρίζουν ήδη τι κάνουν. Επίσης, η λειτουργία
αναχαίτισης αποδείχθηκε ιστορικά άλλοτε επιτυχής και άλλοτε ανεπιτυχής.
Ποιες, άραγε, είναι εκείνες οι θεσμικές, πολιτιστικές, κοινωνικές και
πολιτικές διαστάσεις αντιμετώπισης του φασισμού και ενδυνάμωσης του
«γίγνεσθαι μη-φασίστας» με τις οποίες θα έπρεπε να εμπλουτιστεί μια
σύγχρονη σύλληψη της αντιφασιστικής πολιτικής;
Οι απόψεις που θα διατυπωθούν, οι απαντήσεις που θα δοθούν, αλλά και η
συζήτηση που θα ακολουθήσει πιστεύουμε ότι θα μας οδηγήσουν στη διατύπωση
προτάσεων για την αντιμετώπισή της.



http://koinoniko-ergastirio.blogspot.gr/

http://micropolis-socialspace.blogspot.gr/2012/11/7.html

Οι ρίζες του Ναζισμού στον ευρωπαϊκό πολιτισμό

Γραμμή παραγωγής φόνων

Το Άουσβιτς-Μπίρκεναου κατέληξε να συμβολίζει τη θηριωδία των ναζί, και τον περασμένο μήνα έγιναν επιμνημόσυνες εκδηλώσεις σε διεθνές επίπεδο για την 60ή επέτειο της απελευθέρωσής του. Ωστόσο, οι ιστορικοί είναι ακόμα διχασμένοι σχετικά με το μήνυμα του Ολοκαυτώματος, στο πλαίσιο της εξέλιξης του δυτικού πολιτισμού.

του Enzo Traverso*

Η εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης αποτέλεσε την επιτομή του απόλυτου Κακού κατά την άποψή μας σχετικά με την ιστορία του 20ού αιώνα. Ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος έγινε μια νέα πολιτική θρησκεία του δυτικού κόσμου, εκ του αντιθέτου μέτρο αξιολόγησης της νομιμότητας των δημοκρατικών θεσμών μας.

Ο καθένας θα συμφωνήσει ότι το Ολοκαύτωμα είναι μία μεγάλη, ανθρωπολογική και ηθική τομή στην ευρωπαϊκή ιστορία, αλλά δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς την ερμηνεία του φαινομένου. Ορισμένοι ιστορικοί τοποθετούν τη γένεσή του στον ριζοσπαστικό αντισημιτισμό του Χίτλερ, άλλοι στο πλαίσιο του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, και μερικοί στο πολύπλοκο, πολυκεντρικό και χαρισματικό σύστημα εξουσίας του ναζιστικού καθεστώτος. Μετά το τέλος του πολέμου, υπήρξε έντονη η τάση να αποκηρυχθεί ο Ναζισμός ως μία εκτροπή ενάντια στο δυτικό πολιτισμό, μία διαμετρική αντίθεση προς τις αξίες του Διαφωτισμού και της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αυτή η καθησυχαστική διάγνωση ήταν η βάση της κουλτούρας της Αντίστασης. Έτσι την είδαν κοινωνιολόγοι όπως ο Νόρμπερτ Ελίας, που θεώρησε την βία των ναζί ως σύμπτωμα μιας διαδικασίας κρίσης του πολιτισμού και φιλόσοφοι όπως ο Γιούργκεν Χάμπερμας, ο οποίος υποστήριξε ότι η Γερμανία εντάχθηκε στη Δύση μόνο μετά το Άουσβιτς (1).

Αυτή τη διάγνωση την επεξεργάστηκε και ο ιστορικός Φρανσουά Φυρέ, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου. Ο Φυρέ ερμήνευσε το ναζισμό και τον κομμουνισμό ως συμμετρικές μορφές αντίδρασης ενάντια στην αναπόφευκτη έλευση μιας φιλελεύθερης πολιτικής τάξης (2). Υπ’ αυτή την έννοια, ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι διαμετρικά αντίθετος προς την ναζιστική βαρβαρότητα. Δεν υπάρχει σημείο επαφής, προσέγγισης ούτε και συνέχεια μεταξύ των δύο.

Είναι αλήθεια, φυσικά, ότι ο Ναζισμός έβαλε στόχο την καταστροφή της οικουμενικής έννοιας της ανθρωπότητας, που είχε προωθήσει ο Διαφωτισμός και είχε εκδηλωθεί με την Γαλλική Επανάσταση, και είναι επίσης αλήθεια ότι η έννοια αυτή διατηρήθηκε και διευρύνθηκε από τις σύγχρονες δημοκρατίες της Δύσης. (Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με τον τρόπο που αυτές διατήρησαν και διεύρυναν την έννοια αυτή, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός του άρθρου.)

Αυτή όμως είναι η μία όψη του προβλήματος. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία που συνδέουν την ιδεολογία του Ναζισμού και των μεθόδων του (κυριαρχία και εξόντωση) με την ιστορία της Δύσης. Παρά τις παθολογικές ιδιαιτερότητές τους, αποτελούν ωστόσο μέρος της ιστορικής ανάπτυξης της Δύσης.

Η πρώτη σύνδεση είναι ιδεολογική. Ο ναζισμός ανέτειλε στο κοινωνικοπολιτικό στερέωμα του γερμανικού εθνικισμού, ο οποίος διασταυρώθηκε με ιδεολογικά ρεύματα, που είχαν συνολικά ισχυρή παρουσία στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού : τη Φυλετική Ανθρωπολογία, που πρέσβευε την ιεράρχηση των ανθρωπίνων ομάδων με κυρίαρχους τους Αρίους, τον Κοινωνικό Δαρβινισμό, που περιείχε την ιδέα της φυσικής επιλογής του ικανότερου και την Ευγονική, με την αντιδραστική ουτοπία της, ενός τεχνητά δημιουργημένου ανθρώπινου είδους.

Ο σωτηριολογικός αντισημιτισμός του ναζισμού είδε την πάλη κατά των Εβραίων ως μία σταυροφορία ενάντια στο Κακό, που θα έδινε τη δυνατότητα στο γερμανικό έθνος να ελευθερωθεί από τον εσωτερικό εχθρό. Ωστόσο, δεν ήταν τίποτε άλλο από τη ριζοσπαστική έκφραση μιας ιδεολογίας και ευρέως διαδεδομένων μορφών κοινωνικής διάκρισης και δίωξης, που δεν αποτελούσαν σε καμιά περίπτωση γερμανικό μονοπώλιο πριν από τον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η Φυλετική Ανθρωπολογία αντιπροσωπευόταν σταθερά στην Ιταλία με τον Τσέζαρε Λομπρόζο, ο Κοινωνικός Δαρβινισμός στην Αγγλία με τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, η Ευγονική στις ΗΠΑ με τον Φράνσις Γκάλτον και ο αντισημιτισμός στη Γαλλία με τους Εντουάρ Ντρυμόν, Μορίς Μπαρές, Ζορζ Βασέρ ντε Λαπούζ και πολλούς άλλους.

Επιπλέον, ο παρωξυμένος εθνικισμός και ο βιολογικός ρατσισμός των ναζί ήταν στενά συνδεμένος με την κουλτούρα και την πρακτική του ιμπεριαλισμού, που είχε χαρακτηρίσει την Ευρώπη συνολικά, από τις αρχές του 19ου αιώνα. Η Γερμανία δεν είχε παίξει ηγετικό ρόλο σ’ αυτή την ανάπτυξη. Αντίθετα, υπήρξε όψιμος οπαδός, ενθουσιώδης μαθητής που ακολούθησε τις δύο μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις, τη Γαλλία και την Βρετανία. Η φυσική ανωτερότητα της λευκής φυλής και τα επίχειρά της, η εκπολιτιστική αποστολή της Ευρώπης στην Αφρική και την Ασία, η θεώρηση του πλανήτη πέραν της Ευρώπης ως μιας τεράστιας έκτασης που θα μπορούσε να αποικιστεί, η αντιμετώπιση των αποικιοκρατικών πολέμων ως συγκρούσεων, όπου ο εχθρός ήταν ο ντόπιος πληθυσμός και όχι ο στρατός των χωρών που ήταν να κατακτηθούν, η θεωρία ότι η εξόντωση κατώτερων φυλών ήταν αναπόφευκτη συνέπεια της προόδου, όλα αυτά τα βασικά στοιχεία της ναζιστικής ιδεολογίας αποτελούσαν κοινούς τόπους στον ευρωπαϊκό πολιτισμό του 19ου αιώνα.

Ο στόχος των ναζί να κατακτήσουν το Lebensraum (ζωτικό χώρο) για τη γερμανική φυλή στα ευρύτερα σλαβικά εδάφη της ανατολικής Ευρώπης ήταν ουσιαστικά μια μετάθεση στον Παλαιό Κόσμο του μοντέλου της αποικιοκρατικής κυριαρχίας, που είχαν προωθήσει άλλες μεγάλες δυνάμεις στην Αφρική και την Ασία για πάνω από ένα αιώνα. Από τη στιγμή που οι ναζί θεωρούσαν τους Εβραίους εχθρική φυλή, θερμοκήπιο του κομμουνισμού και ιθύνοντες του σοβιετικού κράτους, μια σταυροφορία εναντίον τους ταίριαζε, κατά τρόπο φυσικό με έναν κατακτητικό πόλεμο εξόντωσης στην Ανατολή. Στο πλαίσιο του μεγάλου σχεδίου του Χίτλερ, η κατάκτηση του Lebensraum, η καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης και η εξόντωση των Εβραίων ήταν συμπληρωματικοί μεταξύ τους στόχοι, που συνέκλιναν σε ένα ενιαίο πόλεμο (3).

Ο Ναζισμός ήταν επίσης προϊόν του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, του απόλυτου πολέμου, που αποτέλεσε πράγματι την εμπειρία-θεμέλιο του 20ού αιώνα. Σ’ αυτόν βρίσκονται οι ρίζες της βιομηχανικής εξόντωσης , ο θάνατος εκατομμυρίων ανωνύμων και η αυταρχικός μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Όπως κατέδειξε πειστικά ο Τζορτζ Μόσε, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος ήταν η αρχή μιας εξαχρείωσης της πολιτικής ζωής με αποκορύφωση τον Ναζισμό (4). Στο πλαίσιο των εμφυλίων πολέμων και των εξεγέρσεων που συντάραξαν τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία και την Ιταλία μεταξύ 1918 και 1923, ο φασισμός πρόβαλε σαν ένα τυπικά αντιδραστικό, εθνικιστικό και αντιδημοκρατικό κίνημα. Υπ’ αυτή την έννοια, ήταν πραγματικά απότοκος της αντεπανάστασης που επιχειρήθηκε στη διάρκεια του «μακρύ» 19ου αιώνα, ξεκινώντας από τη συμμαχία των Αντι-Ιακωβίνων του 1793 και φτάνοντας στις σφαγές που ακολούθησαν την ήττα της Κομμούνας του Παρισιού, το 1872.

Η αντεπανάσταση, όμως, του 20ού αιώνα δεν ήταν ούτε συντηρητική ούτε αμιγώς αντιδραστική. Μάλλον κατανοούσε τον εαυτό της ως επανάσταση ενάντια στην επανάσταση. Οι φασίστες δεν κοίταζαν προς το παρελθόν : επιδίωκαν την οικοδόμηση ενός καινούργιου κόσμου. Βρήκαν τρόπους να συνεργαστούν με τις πρώην ηγετικές ελίτ, μόνο τη στιγμή ανάληψης της εξουσίας. Οι ηγέτες τους δεν προέρχονταν από τις ελίτ εκείνες αλλά από τον κοινωνικό απόπατο ενός κόσμου που είχε περιπέσει σε σύγχυση. Ήταν εθνικιστές δημαγωγοί που είχαν αποστατήσει προς τα αριστερά, όπως ο Μουσολίνι, ή λούμπεν προλετάριοι, όπως ο Χίτλερ, οι οποίοι ανακάλυψαν το δημαγωγικό ταλέντο τους μέσα στο κλίμα που είχε δημιουργήσει η γερμανική Ήττα. Απευθύνθηκαν στις μάζες, τις οποίες κινητοποίησαν με επίκεντρο οπισθοδρομικούς μύθους περί έθνους, φυλετικής και πολεμικής κοινότητας και εσχατολογικών υποσχέσεων, όπως ο μύθος περί του Χιλιετούς Ράιχ.

Η εμπειρία του πολέμου δίδαξε στους Ναζί την ανάγκη να συνδυάσουν ορισμένες αξίες που είχε κληροδοτήσει ο 19ος αιώνας, όπως τον αγώνα κατά τον 19ο αιώνα ενάντια στον Διαφωτισμό με τον σύγχρονο ρατσισμό (επιστημονικό και βιολογικό), τη λατρεία της τεχνολογίας και την καλλιέργεια της δύναμης και της εργατικότητας. Ωστόσο, όπως έχει με έμφαση τονιστεί από μια πλατιά κοινωνιολογική φιλολογία τα τελευταία χρόνια, το νεωτερικό πνεύμα του ναζισμού έγκειται πάνω απ’ όλα στην πρακτική της εξόντωσης. Η γενοκτονία που επέβαλαν οι ναζί, είχε στηριχθεί στο κρατικό μονοπώλιο βίας, το οποίο ο Νόρμπερτ Ελίας, ακολουθώντας την ερμηνεία Τόμας Χομπς, είχε ερμηνεύσει μονόπλευρα ως κινητήρια δύναμη για την κοινωνική ειρήνευση και κατά συνέπεια για τον εκπολιτισμό. Πράγματι, το μονοπώλιο της ισχύος στις απαρχές του σύγχρονου κράτους ήταν εκ των ων ουκ άνευ όρος για τις ολοκληρωτικές γενοκτονίες και τη βία του 20ού αιώνα – κατά το το χομπσιανό τους υπόδειγμα.

Μια ανάλυση της λειτουργίας των στρατοπέδων θανάτου των ναζί αποδεικνύει τη στενή σχέση τους με τη δυτική νεωτερικότητα. Το Άουσβιτς σχεδιάστηκε με βάση την αρχή περί παραγωγικού ορθολογισμού του Τέιλορ, με το θάνατο ως τελικό προϊόν μιας «ορθολογιστικής» επεξεργασίας της πρώτης ύλης – τους εκτοπισμένους Εβραίους. Ήταν ένα εργοστάσιο μαζικής παραγωγής πτωμάτων, όπου η αλυσίδα παραγωγής ήταν: άφιξη των οχημάτων μεταφοράς, επιλογή, κατάσχεση κινητών περιουσιακών στοιχείων, απέκδυση, θάλαμος αερίων και κρεματόριο.

Αναπόφευκτα, τα στρατόπεδα εξόντωσης ενσωμάτωσαν την διοικητική ορθολογικότητα που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο έργο του Οικονομία και Κοινωνία : καταμερισμός εργασίας , ιεραρχική λήψη αποφάσεων, διαχωρισμός της διαμόρφωσης ιδεών από την πραγμάτωσή τους, γραφειοκρατική διοίκηση και απέκδυση κάθε ευθύνης.

Όπως ο Μορίς Παπόν στη δίκη του στο Μπορντό, κανείς από τους κατηγορούμενους της Νυρεμβέργης δεν δέχτηκε ότι ήταν ένοχος : όλοι είχαν απλώς ακολουθήσει εντολές. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αρμοδιότητές τους πήραν εγκληματική χροιά μόνο στο τέλος μιας πολύπλοκης ακολουθίας δραστηριοτήτων που, οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν γνώριζαν ή εύκολα είχαν αγνοήσει. Η Χάννα Άρεντ σημειώνει ότι ο ναζισμός γέννησε ένα νέο τύπο εκτελεστή, το γραφειοκράτη στην καρέκλα του, που σκότωνε συμπληρώνοντας έντυπα (5). Τελικά, η γενοκτονική γραμμή παραγωγής απαιτούσε από μέρους των πολλών εκτελεστών που ενέχονταν σ’ αυτήν αυτοέλεγχο των ενστίκτων όπως αυτά τα καθόρισε ο Φρόυντ και στη συνέχεια ο Ελίας τα ενέταξε στην ανάλυσή του για την διαδικασία εκπολιτισμού.

Η ιστορία του Ολοκαυτώματος έχει κι αυτή το μερίδιο της σε φανατισμό, μίσος και αχαλίνωτη βία, ειδικά σε σχέση με τις σφαγές από τους SS κομάντος και τα τάγματα αστυνομικών της Βέρμαχτ. Όμως η εν ψυχρώ βιομηχανική εξόντωση των Εβραίων στους θαλάμους αερίων είχε συλληφθεί ως μια διαδικασία που θα μπορούσε να πραγματωθεί χωρίς μίσος. Στηρίζεται περισσότερο στην έννοια του καθήκοντος που έχει ο εκτελεστής, ο οποίος κάνει τη δουλειά του αποτελεσματικά και απρόσωπα, χωρίς να αφήνει τα συναισθήματά του να παρέμβουν και αποφεύγει σχολαστικά οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με τον τελικό σκοπό της δουλειάς του.

Η σχέση του ναζισμού λοιπόν με το δυτικό νεωτερικό κόσμο είναι ουσιαστική για την κατανόηση της προέλευσής του ναζισμού και της ιστορίας της ναζιστικής βίας. Η φιλελεύθερη Ευρώπη του 19ου αιώνα - το επίκεντρο του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού και του αποικιοκρατικού πολέμου – ήταν το πολιτιστικό και ιδεολογικό εργαστήρι μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε ο ναζισμός. Αυτή η ανάπτυξη δεν ήταν αναπόφευκτη, τη στιγμή που χρειάστηκαν διάφορα ενδιάμεσα στάδια, από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο μέχρι την κρίση της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Υπάρχει όμως μια καθαρή γραμμή καταγωγής. Ταυτόχρονα το Ολοκαύτωμα, καθώς έχουν τονίσει οι Μαξ Χορκχάιμερ και Θίοντορ Αντόρνο, μαρτυρεί ταυτόχρονα μια αρνητική διαλεκτική, όπου μια τεχνική και υλική πρόοδος μετασχηματίστηκε σε ανθρώπινη και κοινωνική οπισθοδρόμηση.

Το Άουσβιτς θα πρέπει να κατανοηθεί μέσα σ’ ένα πλατύτερο ιστορικό πλαίσιο από αυτό του ναζισμού, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ή των ολοκληρωτικών καθεστώτων του 20ού αιώνα. Δεν ήταν τόσο ένα φαινόμενο χωρίς προηγούμενο, όσο μια μοναδική σύνθεση στοιχείων δρώντων στον πολιτισμό μας. Παρ’ όλη την παθολογία των εκδηλώσεών του, ο ναζισμός είχε βαθιές ρίζες στην ιστορία, τον πολιτισμό και την τεχνολογία του νεωτερικού κόσμου, και στις σύγχρονες μορφές οργάνωσης, παραγωγής και κυριαρχίας.

—————————————————————————–

1) Norbert Elias, The Germans: Power Struggles and the Development of Habitus in the 19th and 20th Centuries, Polity Press, Cambridge, 1996; Jürgen Habermas, “Eine Art Schadensabwicklung” (A way of diminishing the damage), Die Zeit, Hamburg, 11 July 1986.

(2) François Furet, The Passing of an Illusion: the Idea of Communism in the 20th Century, University of Chicago Press, Chicago, 1999.

(3) Arno J Mayer, Why Did the Heavens Not Darken?: the Final Solution in History, Pantheon, New York, 1988.

(4) George L Mosse, Fallen Soldiers: Reshaping the Memory of the World Wars, Oxford University Press, Oxford, 1990.

(5) Hannah Arendt, Eichmann in Jerusalem: a Report on the Banality of Evil, Faber, London, 1963.

*Ο Enzo Traverso είναι Ιταλός ιστορικός, ο οποίος εδώ και αρκετά χρόνια ζει και δραστηριοποιείται στη Γαλλία. Διδάσκει στο τμήμα πολιτικών επιστήμων του πανεπιστημίου Jules Verne στο Picardy της Γαλλίας. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα του Ολοκαυτώματος και του ολοκληρωτισμού. Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία ανάμεσα στα οποία τα The Origins of Nazi Violence, New Press, Νέα Υόρκη 2003 και Understanding the Nazi Genocide: Marxism after Auschwitz, Pluto Press, Λονδίνο, 1999. Δυστυχώς στα ελληνικά παραμένει αμετάφραστος.



Μετάφραση: Γιάννης Κ.



http://dokimh.espivblogs.net

Για ανθρωπιστικούς λόγους

Μετά από πρόταση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια, το αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας αποφάσισε να μην απελαθεί ο Αιγύπτιος εργάτης που ξυλοκοπήθηκε και βασανίστηκε στη Σαλαμίνα από τον ιδιοκτήτη του φούρνου στον οποίο εργαζόταν -και άλλα τρία άτομα- , και βρέθηκε από περαστικούς αλυσοδεμένος σε δέντρο.

Σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, ο Αιγύπτιος -που δεν έχει νόμιμα χαρτιά- δεν απελαύνεται για «ανθρωπιστικούς λόγους».

Διαπιστώνουμε καθημερινά τον ανθρωπισμό του Νίκου Δένδια και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αιγύπτιος θα έπρεπε να απελαθεί για ανθρωπιστικούς λόγους.

Αν ήταν άνθρωποι, θα τον απέλαυναν.

Δεν υπάρχει τίποτα ανθρωπιστικό στο να σου επιτρέπουν να παραμείνεις στη χώρα που σε ξυλοκόπησαν, σε βασάνισαν και σε έδεσαν σαν ζώο με αλυσίδες σε δέντρο, και αυτοί που το έκαναν κυκλοφορούν ελεύθεροι.

(Κάτι μου λέει πως ο Αιγύπτιος εργάτης θα απασχολήσει ξανά την επικαιρότητα. Εύχομαι όχι.)


pitsirikos.net

«Το αυγό του φιδιού» ή όταν μια κοινωνία ζει την «Αποκάλυψή» της…

του Δημήτρη Τρικεριώτη

Η ταινία… Φθινόπωρο 1923. Ο Αμερικανός 'Ειμπελ Ρόζενμπεργκ βρίσκεται ένα μήνα στο Βερολίνο με τον αδελφό του και την κουνιάδα του. Δουλεύουν στο τσίρκο αλλά μετά από ατύχημα του αδελφού του απολύονται.
Η ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν «Το αυγό του φιδιού» παρακολουθεί τη ζωή του Έιμπελ από τις 3 μέχρι τις 11 Νοεμβρίου. Είναι οι μέρες, που όπως ακούγεται στην ταινία, «κάποιος Χίτλερ ετοιμάζει πραξικόπημα με χιλιάδες πεινασμένους στρατιώτες». Οκτώ ημέρες από την καθημερινή ζωή στη δημοκρατία της Βαϊμάρης με την φτώχεια και την τεράστια ανεργία, που «ένα πακέτο τσιγάρα κοστίζει τέσσερα δισεκατομμύρια μάρκα» και «όλοι σχεδόν έχουν χάσει την πίστη τους στο μέλλον και το παρόν»...

Σε μια τέτοια πόλη που «παντού χύνεται δηλητήριο» και η ύπαρξη «είναι σκέτος τρόμος» περιφέρεται ο Έιμπελ. Και όταν στέλνει στον διάβολο μια πόρνη που τον ρωτά αν έχει δολάρια, εκείνη του απαντά: «και εσύ που νομίζεις ότι βρίσκεσαι;»

Το πραξικόπημα του Χίτλερ θα αποτύχει. Η απήχηση των δυνάμεων του εθνικοσοσιαλισμού είναι ακόμη περιορισμένη, αλλά σε αυτήν την περιδίνησή του σε μια κοινωνία που ζει την «Αποκάλυψή» της, ο Έιμπελ θα’ρθει πρόσωπο με πρόσωπο με «το αυγό του φιδιού» που επωάζεται αργά, σταθερά και απροκάλυπτα.

Οι συνειρμοί…

Οι συσχετισμοί με τις προοπτικές της δικής μας δημοκρατίας μπορεί να είναι πολλοί και αντιφατικοί. Αλλά το μήνυμα είναι σαφές: «Το αυγό του φιδιού» μπορεί να είναι διαχρονικό κοινωνικό σύμβαμα όταν μια κοινωνία ζει την «Αποκάλυψή» της. Το μήνυμα είναι η διαδικασία του επώδυνου εκφασισμού της κοινωνίας, δηλ. της σταδιακής επικράτησης ενός ολοκληρωτικού κράτους που μπροστά στα δικά του συμφέροντα θυσιάζει τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η ισονομία, η ασφάλεια και η δικαιοσύνη.

Η ανθρώπινη αλληλεγγύη είναι το μοναδικό φάρμακο για το δηλητήριο που άρχισε ήδη να κυκλοφορεί στο αίμα των περισσότερων Ελλήνων. Για τους Γερμανούς του μεσοπολέμου αποδείχτηκε ότι τέτοια συναισθήματα ήταν περιττή πολυτέλεια μπροστά στο εθνικιστικό όραμα μιας μεγάλης και ισχυρής Γερμανίας. Ακόμη και σήμερα ο πυρήνας και η κατεύθυνση της σκέψης της ηγετικής τους ομάδας δεν δείχνουν να έχουν αλλάξει. Ο παλιός γερμανικός τρόπος, παρότι καταδικασμένος από την Ιστορία, μοιάζει να κυριαρχεί και στους τρόπους των παλιών «συμμάχων», σαν ο πλέον αποδοτικός στο παιγνίδι για τον έλεγχο της εξουσίας.

Με τα τρία νέα εργαλεία του eurogroup της 27/11, η πολιτική και κοινωνική αποδιοργάνωση στην χώρα μας θα επιταχυνθούν: (1) Με τους μηχανισμούς αυτόματης διόρθωσης απόκλισης «στόχων», που δεν πιάστηκαν ποτέ μέχρι τώρα και μάλιστα σε καλύτερους καιρούς, (2) Με την αυστηρή εποπτεία και επιτήρηση που θα αδρανοποιήσει και επίσημα την μέχρι τώρα διακοσμητική εγχώρια πολιτική ηγεσία και (3) Με την θέσπιση του ειδικού λογαριασμού στον οποίο θα πηγαίνουν όλα τα πιθανά έσοδα και πλεονάσματα και το 30% των υπερ-πλεονασμάτων, που θα ακυρώσει κάθε δυνατότητα για ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση της δόσης των 44 δις, πέρα από την πιθανή καταστροφική τους επίδραση στα τραπεζικά και ασφαλιστικά απομεινάρια, μοιάζουν περισσότερο με άλλοθι για παραιτέρω αναβολές και κωλυσιεργίες παρά σαν μέρος μιας έστω προσωρινής λύσης πολιτικού συμβιβασμού μέχρι τις γερμανικές εκλογές.

Το μέλλον…

Μας χωρίζουν οκτώ χρόνια από το 2020, έτος που οι δανειστές το θεωρούν ορόσημο για την επιτυχή κατάληξη των προσπαθειών της Ελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο οι αριθμητικοί στόχοι και το επιλεγμένο έτος για τον μέσο Έλληνα έχουν μόνο λογιστική και όχι πραγματική αξία. Αρκεί να γυρίσει πίσω τα τελευταία τρία χρόνια και να δεί πως ήταν και πως έγινε μέσα σε αυτό το διάστημα η ζωή του, η ζωή του φίλου, του γείτονα. Σε πολύ βασικά πράγματα όπως η διατροφή, η θέρμανση, η ασφάλεια, η σωματική και ψυχική του υγεία. Και μετά να προβάλλει αυτή την σύγκριση των πραγματικών δεδομένων στο άμεσο μέλλον των επόμενων τριών ετών, για τα οποία οι δανειστές, ακόμη και μέσα από τα αποτυχημένα τους στατιστικά, δεν προβλέπουν καμία ουσιαστική βελτίωση. Τότε θα έχει μια εικόνα για το τι πραγματικά τον περιμένει.

Στο εξής και στο πλαίσιο της λερναίας ύφεσης και των ημιτελών προσπαθειών εφαρμογής των μέτρων, η ατομική και κοινωνική συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτών θα συνεχίσει να αποτελεί αντικείμενο ενός ενδιαφέροντος ψυχιατρικού και κοινωνιολογικού πειράματος. Η διαδρομή από την αρχική συνειδητοποίηση προς την απώλεια της αξιοπρέπειας, τον πανικό και την εξαθλίωση, όπως αυτή διανύθηκε ήδη για σημαντικό τμήμα του πληθυσμού μέσα από τον φόβο και την ανασφάλεια και όπως πρόκειται να μαζικοποιηθεί στο άμεσο μέλλον.

Η έξοδος κινδύνου προς την εκδικητικότητα και το μίσος για το πολιτικό καθεστώς. Που αθροίζεται χρονικά και συσσωρεύεται στις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Περνώντας από τους γονείς στα παιδιά είτε αναπτυσσόμενη απευθείας στα παιδιά εξαιτίας της προϊούσας εξαθλίωσης στις συνθήκες της ζωής τους.

Επίλογος

Ένας από τους αρχιτέκτονες αυτού του πειραματικού πλαισίου, ο Χέρμαν φον Ρομπάϊ, εμπνέεται από την μελαγχολική ομορφιά του αδιέξοδου: «Autumn end november: The night has fallen / The bare branches can be seen / Even more lonely». Λες και τελικά όλο αυτό το παιγνίδι της εξουσίας, που κλέβει με διάφορους τρόπους ενέργεια και χρόνο από εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ακραία εκδήλωση οικονομικής ασυδοσίας. Λες και το κατευθύνει μια πιο σύνθετη ανθρώπινη πνευματική διαστροφή που αντέχει στον χρόνο και μεταδίδεται από τη μια γενιά εξουσίας στην άλλη. Που ίσως θα μπορούσε να αποδοθεί με έναν τελευταίο στίχο στο ποίημα του Ρομπάϊ, όπως: «/ Among the serpents». Μια διαστροφή που τον μηχανισμό γένεσής της προσέγγισε ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στην κλασσική του ταινία «Το αυγό του φιδιού».


gnathion.blogspot.gr

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ

Οι πληροφορίες που ήρθαν πρόσφατα στο φως για περιπτώσεις αστυνομικής βίας και ληστειών σε βάρος μεταναστών, για εξευτελισμούς ακόμα και βασανιστήρια σε μετανάστες από «όργανα της τάξης», δείχνουν ολοκάθαρα την κτηνωδία του κράτους έκτακτης ανάγκης, που καθημερινά οικοδομείται, και των μηχανισμών του. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σύμφωνα με καταγγελία της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας, στις 14/8/2012 -τις μέρες της επιχείρησης-πογκρόμ «Ξένιος Δίας»- αστυνομικοί του Α.Τ. Αιγάλεω πίεζαν με πένσα τα δάχτυλα κρατουμένου μετανάστη. Σε άλλη περίπτωση (στις 25/7, στην οδό Λιοσίων) αστυνομικοί εισέβαλαν σε σπίτι μετανάστη και άρχισαν να τον χτυπούν και να τον εκβιάζουν για να τους δώσει χρήματα. Στη συνέχεια τον πέταξαν από το μπαλκόνι!

Οι καταγγελίες έρχονται σε συνέχεια των δεκάδων περιπτώσεων που έχουν καταγραφεί το προηγούμενο διάστημα, όπου η ΕΛ.ΑΣ. εμπλέκεται σε βασανισμούς μεταναστών αλλά και αγωνιστών. Όπως για παράδειγμα τους βασανισμούς στη ΓΑΔΑ των 15 συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορείας. Αλλά και η πρόσφατη βάναυση καταστολή μεταναστών, που διαμαρτύρονταν για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους στα «κέντρα κράτησης» - στρατόπεδα συγκέντρωσης σε Κόρινθο και Κομοτηνή.
Παράλληλα, ατιμώρητες και ανεξέλεγκτες, με την ανοχή και κάλυψη του κατά τ' άλλα «δημοκρατικού» κράτους, συνεχίζονται οι εκατοντάδες δολοφονικές επιθέσεις της φασιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής ενάντια σε μετανάστες αλλά και σε μέλη αριστερών οργανώσεων, συνδικαλιστές, αγωνιστές. Είναι η άλλη όψη της «επίσημης» καταστολής των διαδηλώσεων με χημικά και ξυλοδαρμούς, των πογκρόμ εναντίων μεταναστών όπως ο «Ξένιος Δίας» κ.α.

ΚΑΤΩ Η ΝΕΑ ΧΟΥΝΤΑ - ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ «ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ»

Η προσπάθεια καθιέρωσης των βασανιστηρίων από την ΕΛ.ΑΣ. μέσα ή έξω από τα αστυνομικά τμήματα, απέναντι σε μετανάστες ή αγωνιστές, δεν είναι απλά μια εκτροπή ή αυθαιρεσία μεμονωμένων αστυνομικών που σχετίζονται με την Χρυσή Αυγή, όπως θελει να μας πείσει η κυβέρνηση και ο υπουργός «προστασίας του πολίτη» Δένδιας. Είναι αποτέλεσμα της κεντρικής πολιτικής των κυβερνήσεων για σκλήρυνση της καταστολής ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό», που είναι οι οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι μετανάστες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και οι αγώνες τους. Για να παραμένουν στην εξουσία μισητές κυβερνήσεις, όπως και η τρικομματική, αυτές οι Νέες Χούντες που επιβάλλουν τα βάρβαρα Μνημόνια της κοινωνικής καταστροφής, χρειάζονται ένα κράτος «έκτακτης ανάγκης» που θα τρομοκρατεί όλους τους «από κάτω», ενόψει της γιγαντιαίας κοινωνικής σύγκρουσης που έρχεται. Γι' αυτό φτιάχνουν ένα τοπίο μόνιμης ανασφάλειας και φόβου, εκφασισμού και κανιβαλισμού της κοινωνίας, για να επιβληθεί ένας κρατικός μηχανισμός που θα επεμβαίνει ολοένα και πιο ωμά, απροκάλυπτα και βίαια.
Τα βασανιστήρια, το κράτος «έκτακτης ανάγκης» και οι φασιστικές συμμορίες μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με την δράση, αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα του ίδιου του εργατικού κινήματος, με μαζικές, ενωτικές, αποφασιστικές κινητοποιήσεις, με την οργάνωση της αυτοάμυνάς μας, με κοινό αγώνα ντόπιων και μεταναστών. Η πάλη για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ενάντια στην κτηνωδία της νέας γενιάς βασανιστών που εκπαιδεύει η Αστυνομία, είναι θέμα ζωής ή θανάτου για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ

- Άμεση τιμωρία των ενόχων. Να παραιτηθεί ο Δένδιας.
- Να σταματήσουμε την κτηνωδία των βασανιστήρια σε βάρος μεταναστών και αγωνιστών.
- Να οργανώσουμε την αυτοάμυνα και αλληλεγγύη του κινήματος, απέναντι στην Αστυνομία και τις ναζιστικές συμμορίες.
- Να σταματήσουμε τα πογκρόμ. Όχι στην αστυνομοκρατία.
- Με ανυποχώρητους αγώνες να καταργήσουμε τα Μνημόνια και το κράτος «έκτακτης ανάγκης».

Ο.Κ.Δ.Ε.


Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας
www.okde.gr - ergatikipali@okde.gr

To Ισπανικό video που απαγορεύτηκε στη Γερμανία

ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ "ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ"

Στο Δημοτικό Κατάστημα Ορμύλιας ( πρώην Δημαρχείο ) , στην Δ.Κ. ΟΡΜΥΛΙΑΣ του Δ. ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 11:00 π.μ.

Η Αναπτυξιακή Σύμπραξη «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού Χαλκιδικής» με Δ.Τ. «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» στο πλαίσιο υλοποίησης της Πράξης «ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ», η οποία έχει ενταχθεί και χρηματοδοτείται στο πλαίσιο της Δράσης 3: «Τοπικές δράσεις κοινωνικής ένταξης για ευάλωτες ομάδες» της Κατηγορίας Παρέμβασης 1: «Πρόληψη και αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού ευπαθών ομάδων του πληθυσμού» του Θεματικού Άξονα Προτεραιότητας 4: «Πλήρης ενσωμάτωση του συνόλου του ανθρώπινου δυναμικού σε μια κοινωνία ίσων ευκαιριών», του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού» 2007-2013»,του Υπουργείου ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, διοργανώνει ημερίδα ενημέρωσης, με θέμα:



ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ:

“ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ”

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΝ

(Ωφελούμενη ομάδα: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΟΥΝΤΕΣ - ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ )



Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί:

Στο Δημοτικό Κατάστημα Ορμύλιας ( πρώην Δημαρχείο ) ,

στην Δ.Κ. ΟΡΜΥΛΙΑΣ του Δ. ΠΟΛΥΓΥΡΟΥ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012 και ώρα 11:00 π.μ

Η συμμετοχή είναι ελεύθερη για κάθε ενδιαφερόμενο/ ενδιαφερόμενη

Πληροφορίες: τηλ. 2371024407 (Μπολάκη Παρασκευή & Κοκκαλιάρης Βασίλης)

Ilha das Flores