Για τους τελευταίους των Μοϊκανών

Πέρα από τις συνομωσίες και τις υπόλοιπες ιστορίες για αγρίους, κάποια "πράγματα" είναι περισσότερο χειροπιαστά.
Θα ήθελα πολύ να γράψω ένα άρθρο για τις διαφημίσεις στην τηλεόραση και γενικά για τα προϊόντα που κυκλοφορούνε γύρω μας, αλλά ίσως αργότερα.
Σκεφτόμουν εδώ και καιρό τις σχέσεις ΜΜΕ-Εφοπλισμός, ΜΜΕ-Εργολαβία κ.ο.κ. και πέρα από τον εμετό που έφτανε στον φάρυγγα μου καταλάβαινα μέρα με τη μέρα πως ο καπιταλισμός στην Ελλάδα, όπως και σε υπόλοιπες χώρες, έχει "ξεφύγει" κανονικά.
Τα μικρομάγαζα κλείνουν μέρα με τη μέρα.
Και φταίμε όλοι (και εγώ) που ..
ψωνίζουμε από τα μεγάλα super market, είδη τα οποία μπορούμε να προμηθευτούμε και από τα μπακάλικα, τα τυράδικα, τα μανάβικα κτλ. της γειτονιάς μας.
Πέραν τούτου, ένα άλλο κακό που κάνουμε είναι η προτίμηση μας σε προϊόντα τα οποία έχουμε παρακολουθήσει να διαφημίζονται στην τηλεόραση, με αποτέλεσμα να μην υπολογίζουμε τα υπόλοιπα που βλέπουμε για πρώτη φορά στα ράφια...
Αν φανταστούμε λίγο περισσότερο, αντιλαμβανόμαστε πως όχι μόνο οι εταιρίες των προϊόντων που προβάλλονται στην τηλεόραση έχουν πολύ δυνατά κεφάλαια, αλλά πολλοί ιδιοκτήτες των, είναι παράλληλα ιδιοκτήτες και των ίδιων των καναλιών.
Δεν θα επεκταθώ.
Το πλέον τραγελαφικό παράδειγμα είναι το πολύ γνωστό και ιδιαίτερα οικολογικών φρονημάτων τηλεοπτικό κανάλι ΣΚΑΙ, το οποίο ανήκει στον όμιλο Αλαφούζων οι οποίοι άδειασαν το πετρέλαιο που τους περίσσευε στις παραλίες, αν γνωρίζω καλά της Βενεζουέλας.
Δεν υπάρχει επίλογος, ούτε πρόταση, ο νοών νοείτω...

Ένα Μανιφέστο Προσωπικών δεδομένων

Η Google, το Facebook, καθώς και πολλές άλλες εταιρίες,
εκμεταλλεύονται τα δεδομένα μας ,
για να μας βοηθήσουν να συνδεθούμε και να επικοινωνούμε,
εμείς πρέπει να καθορίσουμε ορισμένα βασικά δικαιώματα.

Σήμερα, το διαδίκτυο είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας αλλαγής,
τουλάχιστον από τον καιρό του Gutenberg.

Οι ηγέτες της Google και του Facebook, μετασχηματίζουν τις επιχειρήσεις, την κοινωνία των πολιτών, τις σχέσεις μας, ακόμη και την κοσμοθεωρία μας, με τόσους πολλούς τρόπους. Επίσης, μετατρέπουν τις αντιλήψεις μας για την προστασία της ιδιωτικής ζωής.
Θα είναι αυτός ο νέος κόσμος καλύτερος;


Όταν τα δεδομένα είναι πολυεπίπεδα σε στοιχεία, και οι συνδέσεις γίνονται και ενεργοποιούνται, αξία τους μπορεί να αυξηθεί δραματικά.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρώτη σοβαρή συζήτηση για το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή ήρθε το 1890. Το έναυσμα: η εφεύρεση της φωτογραφικής μηχανής Kodak

Εμείς, οι άνθρωποι του Net, χρειαζόμαστε ένα σύνολο αρχών για το νέο κόσμο μας.

Χρειαζόμαστε κάτι σαν σημείο αναφοράς, όταν οι κυβερνήσεις ασκούν λογοκρισία στο Διαδίκτυο ή προσπαθούν να το ελέγξουν, και όταν οι εταιρείες δημιουργούν νέα προϊόντα ή συμπεριφέρονται άσχημα.

1. Έχουμε το δικαίωμα να συνδεόμαστε.
2. Έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε.
3. Έχουμε το δικαίωμα να συγκεντρωνόμαστε και να δρούμε.
4. Προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι μια ηθική της γνώσης.
5. Publicness είναι μια ηθική της κοινής χρήσης.
6. Πληροφόρηση των θεσμικών μας οργάνων πρέπει να είναι δημόσια από προεπιλογή, μυστικό ποτέ .
7. Ότι είναι δημόσιο, είναι δημόσιο αγαθό.
8. Όλα τα κομμάτια είναι ίσα.
9. Το Διαδίκτυο πρέπει να παραμείνει ανοικτό και να διανεμηθεί.

Πώς Έμαθα να ζω χωρίς Google!
Μια αναζήτηση για να κλείσετε την πλέον διαδεδομένη εταιρεία στο Web

Αν διαβάζετε αυτό το άρθρο τώρα, οι πιθανότητες είναι καλές ότι έχετε κάνει πρόσφατα συναλλαγές με τις επιχειρήσεις της Google.
Ίσως ήρθατε εδώ μέσω αναζήτησης Google.
Ίσως είστε σήμερα συνδεδεμένοι στο Gmail.
Ακόμα κι αν δεν έχετε ένα λογαριασμό Google, το Google Analytics είναι πιθανό ότι εντοπίζει τις κινήσεις σας σε αυτό το site τώρα.

Το Google είναι επιχείρηση συλλογής δεδομένων, και εμείς,
οι χρήστες, παρέχουμε στην εταιρεία τις πρώτες πηγές του πλούτου και της εξουσίας.
Η Google μπορεί να έχει εισέλθει σε αυτόν τον κόσμο ως μια απλή μηχανή αναζήτησης, αλλά η εταιρεία έχει αναπτυχθεί και εξελιχθεί στο να γίνει ο πυρήνας της online ζωής μας.

Αποφάσισα να θέσω την εξάρτηση μου στο Google σε δοκιμή.
Το σχέδιο ήταν απλό, στην καλύτερη δυνατότητά μου,
θα καταστρέψω τη σχέση μου με την Google. Ορκίστηκα να σταματήσω την επιχειρηματική δραστηριότητα με το Google με την κατάργηση της παροχής προσωπικής πληροφόρησης.
Θα μπορούσα να ζήσω Google-free χωρίς να χάσω την ψηφιακή ποιότητα της ζωής μου;

Το σχέδιό μου ήταν να κόψω τη ροή δεδομένων μου στο Google από τρεις βασικές πηγές: το Google Mail λογαριασμό μου, το ιστορικό αναζήτησής μου, και το μονοπάτι της περιήγησης μου στο Web.

Το επίτευγμα ήταν καλό, ακόμα και αν είχε λάβει πάνω από μία εβδομάδα για να επιτευχθεί.

Όταν το Google βγήκε στα τέλη της δεκαετίας του '90, οι άλλες μηχανές αναζήτησης έχαν σαφώς περιθώρια βελτίωσης.
Ήταν αναξιόπιστες, και ποτέ δεν θα μπορούσες να είσαι βέβαιος ότι τα αποτελέσματα ήταν πραγματικά αυτά που ήθελες. Η Google συνέτριψε τον ανταγωνισμό, παρέχοντας στους χρήστες τόσο την πληρότητα όσο και την καταλληλότητα. Με τον καιρό, οι άνθρωποι άρχισαν να εμπιστεύονται τους αλγορίθμους της Google όλο και περισσότερο. Οι περισσότεροι χρήστες δεν ελέγχουν πλέον την δεύτερη και τρίτη σελίδα των αποτελεσμάτων αναζήτησης επειδή τόσο συχνά βρίσκουν απαντήσεις στην κορυφή αναζήτησης σε λίγες θέσεις.

Αυτό σημαίνει ότι το Google είναι πραγματικά πολύ καλύτερο από άλλες επιλογές αναζήτησης;
Όχι! Σημαίνει απλώς ότι οι ικανοποιημένοι πελάτες δεν βλέπουν κάποιο λόγο να στραφούν άλλου και δεν έχουν την ανάγκη να διερευνήσουν ανταγωνιστές. Αλλά υπάρχουν πολλές βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις.

Προτείνω DuckDuckGo!!, ως ένα είδος αντι-Google.
Αυτό δεν αποθηκεύει το ιστορικό αναζήτησής σας, και δεν περεχεί σε τρίτους τις λέξεις-κλειδιά για τις τοποθεσίες που επισκέπτεστε. Παρά το έξυπνο μάρκετινγκ, ήμουν δύσπιστος όταν το έθεσα για πρώτη φορά ως την προεπιλεγμένη μηχανή αναζήτησης για το προγράμματα περιήγησης μου.
Αλλά όσο έπαιζα με το DuckDuckGo, τόσο περισσότερο το βρήκα να μου αρέσει.

Χρησιμοποιώ DuckDuckGo ως την μηχανή αναζήτησης μου αποκλειστικά τώρα, για εβδομάδες, και δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει το Google καθόλου.
Μου αρέσει το γεγονός ότι μπορώ να πάρω καλά αποτελέσματα χωρίς να αφήνω μεγάλο ψηφιακό ίχνος, και είναι διασκεδαστικό να είμαι έξω από το mainstream. Πιθανώς θα κολλήσω με αυτό, για τον ίδιο λόγο που οι περισσότεροι άνθρωποι κολλάν με το Google:
Όταν έχεις κάτι που λειτουργεί ήδη, η αλλαγή μόνο δεν αξίζει τον κόπο. Υποψιάζομαι ότι όταν πρόκειται για την αναζήτηση, η τεμπελιά, γεννά πίστη, εφ 'όσον τα αποτελέσματα φαίνονται αρκετά καλά.

http://duckduckgo.com/


Free translation from
IEEE Spectrum Magazine

Πραγματικά μαθήματα που διδάσκονται από τη σύγχρονη εκπαίδευση No2

Πραγματικά μαθήματα που διδάσκονται από τη σύγχρονη εκπαίδευση No2:

2) Το δίδαγμα no2 είναι ότι δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί: πάντα παρακολουθούμαστε. Δεν υπάρχει ιδιωτικός χώρος ή ο χρόνος, στον οποίο, η μη συμμόρφωση μπορεί να ανθίσει!

Πραγματικά μαθήματα που διδάσκονται από τη σύγχρονη εκπαίδευση, no1

Πραγματικά μαθήματα που διδάσκονται από τη σύγχρονη εκπαίδευση, No1:

1) Το πρώτο μάθημα είναι σύγχυση - το παιδί παρουσιάζεται με ένα πλήθος από άσχετα γεγονότα. Η Έννοια δεν θα ζητηθεί και έτσι δεν υπάρχει. Γνωρίζουνε ότι υπάρχει ένας πόλεμος στο Βιετνάμ, αλλά δεν ξέρουν πραγματικά γιατί. Γνωρίζουμε άνθρωποι λιμοκτονούν, αλλά δεν ξέρουμε γιατί. Η αποτυχία να κατανοήσουμε βαθιά παρουσιάζεται ως άνευ σημασίας - το κλειδί είναι να απομνημονεύουν γεγονότα και την αναπαραγωγή τους σε πρώτη ζήτηση. Αυτή η έμμονη, η εστίαση στην διατήρηση των πληροφοριών είναι ένας τερατώδες ευτελισμός, και προδοσία της ανθρώπινης ανάγκης για την κατανόηση.

Πόνος και Αυταπάτες

"Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε κάτι μέσα μας πιο ισχυρό και θαυματουργό από τα πράγματα που μας επηρεάζουν και μας κάνουν να χορεύουμε σαν μαριονέτες." (Μάρκος Αυρήλιος)

Τι φοβάσαι; Τι σε κάνει να ανησυχείς; Το να χάσεις την υγεία σου, τα μαλλιά σου, τα δόντια σου, την ομορφιά σου; Αν έχετε παιδιά, ίσως να φοβάστε γι 'αυτά, για την υγεία τους, ο κίνδυνος ότι θα πέσουν απορροφημένα στα ναρκωτικά ή στις εγκληματικές πράξεις, ή ότι θα χάσουν μια καλή εκπαίδευση. Εάν είστε ένας γονέας, ο μεγαλύτερος φόβος σας μπορεί κάλλιστα να είναι ότι θα χάσεις τα παιδιά σου. Αν δεν είστε γονέας, ίσως απεγνωσμένα εύχεσαι ότι ήσουν. Ή ίσως θα προτιμούσατε να παραμείνετε άτεκνοι, αλλά φοβάσαι να μην γίνεις γονέας από λάθος.


Είσαι ερωτευμένος, ψάχνεις για την αγάπη ή την πτώση από την αγάπη; Φοβάσαι να μείνεις μόνος στην τρίτη ηλικία, ίσως ακόμη και να πεθαίνεις μόνος; Και τι γίνεται με τα συναισθήματα της ανεπάρκειας; Το να μην έχεις ένα καλά-τονισμένο σώμα, ή ότι δεν είσαι έξυπνος αρκετά, ή δεν έχεις το «δικαίωμα» σε ρούχα, gadgets, της εκπαίδευσης, πολυτελές σπίτι ή περισσότερους προορισμούς διακοπών όλο το χρόνο. Ο φόβος, το άγχος, η μοναξιά, η ανασφάλεια, ο πόνος. Γιατί πρέπει κάποιο από αυτά τα θέματα να είναι σημαντικό για τους πολίτικους ακτιβιστές ούτως ή άλλως;

Λοιπόν, ποιος θέλει να ζει σε έναν κόσμο όπου δεν ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλο; Είμαστε όλοι ενωμένοι στο να επιθυμούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, στο να απαλλαγούμε από τα δεινά. Υποστηρίζοντας την υπόθεση για την κοινωνική δικαιοσύνη και την οικολογική βιωσιμότητα με ακριβή γεγονότα, στοιχεία, αποσπάσματα, αναφορές, με παραδείγματα και με προτάσεις είναι πολύ καλά. Είναι αναγκαίο, αλλά δεν αρκεί. Εμείς γυρίζουμε γύρω από τις λέξεις όπως «κοινότητα», «αλληλεγγύη», «ειρήνη» και «ελευθερία». Και όμως, τόσο συχνά νιώθουμε άβολα ή ακόμα και απορριπτικοί αν μας ρωτήσουν, «τι είναι αυτό που σε παρακινεί;», «πώς διατηρείς τη δέσμευσή σου;», ή ακόμα και «πως είναι η ζωή σου;».

Αυτές οι ερωτήσεις πολύ συχνά θεωρούνται ότι είναι άσχετες με τον πολιτικό ακτιβισμό και τη διοργάνωση? Είναι εμπόδιο, ή απλά μια απόσπαση της προσοχής, για το κύριο καθήκον της αντιμετώπισης της ισχύς του κράτους και των εταιρειών ή είναι το χτίσιμο ενός κινήματος από το μηδέν. Γιατί θεωρείται ισχυρό να οδηγείται ένας από οργή για τις αδικίες του κόσμου, αλλά θεωρείται ασθενής αν πάρει το χρόνο για να εξετάσει τι χρειάζεται για να μας κάνει να κλαίμε, να γελάμε, να λυπούμαστε, να χαιρόμαστε, να νιώθουμε ενθουσιασμό ή και γεμάτοι με ζωή;

Το γεγονός είναι, οι περισσότεροι από εμάς σε κάποια στιγμή αντιμετωπίζουν άγχος, στενοχώρια, η ασθένεια, την απογοήτευση, πλήξη, κατάθλιψη, ίσως ακόμα και την απελπισία. Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις ανθρώπινες αδυναμίες και θλίψεις, σε κάθε συνάνθρωπο χωρίς περιφρόνηση ή δυσφορία, και χωρίς να θεωρούμε ότι είναι μια απόσπαση της προσοχής από το πολιτικό όραμα της οικοδόμησης μιας δίκαιης και ειρηνικής κοινωνίας. Αντί να θεωρούμε αυτά τα θέματα ως απόσπαση της προσοχής, θα πρέπει να αναγνωρίζονται ως απολύτως κεντρική σημασία για αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε: την αληθινή ειρήνη, την ελευθερία, την ευτυχία.

Ο Erich Fromm εξήγησε τόσο καλά, ο φόβος της μοναξιάς - του να είναι ένας μια εξατομικευμένη οντότητα στην κοινωνία – είναι η βάση του φόβου της πραγματικής ελευθερίας: όχι τόσο πολύ την ελευθερία από τα πράγματα, όπως η φτώχεια, η επαναλαμβανόμενη εργασία ή τη φθορά των σχέσεων? Αλλά την ελευθερία να κάνει πράγματα, να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις και τις σκέψεις του, να κόψει τον ομφάλιο λώρο της εξάρτησης από τις «υψηλότερες» μορφές της εξουσίας, και να μεγαλώσει σαν ένα απόλυτα ενταγμένο άτομο.

Οι συνέπειες αυτού του φόβου μπορεί να είναι επιβλαβής πράγματι: «στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από την μοναξιά και την αδυναμία», έγραψε Fromm, «είμαστε έτοιμοι να απαλλαγούμε από τον πραγματικό εαυτό μας την προσωπικότητα μας, είτε με την υποβολή σε νέες μορφές εξουσίας ή με καταναγκαστική αποδοχή σύμφωνα με αποδεκτά πρότυπα. " (Fromm, «Ο φόβος της ελευθερίας», ).
Από εκεί και πέρα είναι μια ολισθηρή κλίση, υποκύπτοντας, ζώντας μια ασήμαντη ζωή, κάνοντας ότι οι«ήπιοι» ηγέτες μας θέλουν, ή απλά τους αφήνουμε να προχωρήσουν με ότι θέλουν να κάνουν. Είτε πρόκειται για την παράδοση ακόμα περισσότερων δημόσιων εσόδων και εξουσίας σε επιχειρήσεις, εισάγοντας όλο και πιο δρακόντεια νομοθεσία για την προστασία της εγχώριας ασφάλειας , ή ακόμη εξοντώνοντας ακόμα ένα ήδη υποβαθμισμένο έθνος η περιοχή μέχρι καταστροφής.

"Ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, δεν υπήρξε ποτέ, δεν θα είναι ποτέ, και είναι η επιβίωση του ισχυρότερου είτε το θέλουμε είτε όχι, οπότε αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να διατηρήσουμε το χαϊδεμένο στυλ ζωής μας, πρέπει να είμαστε οι ισχυρότεροι - δεν σημαίνει κατ 'ανάγκη ότι, θα είμαστε φιλικοί αν δεν είστε μέρος της φυλής μας ».

Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να βρεθούμε για ένα στενό συγγενή, με κίνδυνο της ζωής μας για να σώσουμε αυτόν ή αυτήν, αλλά θα είναι λιγότερο πιθανό να το κάνουμε για κάποιον που δεν σχετίζεται με τον εαυτό μας, πάει το επιχείρημα.

Η συνειδητή προσπάθεια προσφοράς μικρών πράξεων καλοσύνης για τους άλλους είναι ένα μαι καλή αφετηρία. Αν και τέτοιες πράξεις μπορεί να μας αισθάνονται κάπως αρχικά σαν αναγκαστικές, αξίζει η προσπάθεια για να αποδυναμώσει τους φόβους, τις αμφιβολίες και τις αγωνίες που ταλαιπωρούν όλους μας. Είναι ένα απλό και διασκεδαστικό επιστημονικό πείραμα, ρεαλιστικό, με ελάχιστο κόστος, ο καθένας μπορεί να το δοκιμάσει. Πότε πρέπει να ξεκινήσω; Τώρα! Όπως o Μάρκος Αυρήλιος σοφά παρατήρησε: "υπάρχει ένα όριο στο χρόνο που σας αποδίδεται, και αν δεν το χρησιμοποιήσετε για να ελευθερώσετε τον εαυτό σας, τότε θα περάσει και ποτέ δεν θα επιστρέψει." («Διαλογισμοί»).

Αλλά σήμερα, προσωπικά, ψυχολογικά, φιλοσοφικά και πνευματικά ζητήματα σπάνια αναφέρονται , με τους πολίτικους ακτιβιστές, αντιφρονούντες και διαφωνούντες να επιμένουν ότι οι δικές τους εμπειρίες είναι σίγουρα χαμηλού ενδιαφέροντος για το κοινό. Η γενεσιουργός θεωρία φαίνεται να είναι ότι ο κόσμος είναι στο χάος αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στα δεδομένα που αποκαλύπτουν την εγκληματικότητα και τον παραλογισμό της εξουσίας.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο κόσμος είναι στο χάος αυτό γιατί οι άνθρωποι συχνά δεν ενδιαφέρονται, και μάλιστα ενεργά αποφεύγουν, αυτά τα θέματα - εμπειρίες- γεγονότα. Το σημείο είναι ότι η αδιαφορία τόσων πολλών ανθρώπων είναι συχνά βαθιά ριζωμένη σε προσωπικά και φιλοσοφικά ζητήματα.

Στην πραγματικότητα, για παράδειγμα, μερικά θέματα είναι πιο σημαντικά από την κατανόηση του πώς και γιατί ορισμένοι άνθρωποι έρχονται να αισθάνονται το κίνητρο να εργαστούν για τη σταδιακή αλλαγή. Ίσως είμαι μοναδικά λανθασμένος, αλλά μια ερώτηση που έχει πάντα μεγάλη θέση στο μυαλό είναι το εξής: «Γιατί πρέπει να νοιαζόμαστε για τους άλλους ανθρώπους στην πρώτη θέση; Τι είναι στην πραγματικότητα λάθος με το να είμαι εγωιστικής;

Από τη σκοπιά της καθημερινής ζωής αυτά τα ζητήματα μπορεί να φαίνονται τερατώδες, αλλά από τη σκοπιά μας στην ανθρώπινη κατάσταση δεν είναι σίγουρα. Είμαστε εύθραυστοι, βραχύβια όντα που προορίζονται να χάσουν κάθε πράγμα και κάθε πρόσωπο που αγαπάμε - γεννιόμαστε σε ένα εξαιρετικά μεγάλο και απαιτητικό κόσμο. Δεδομένου ότι έτσι έχουν τα πράγματα, γιατί θα πρέπει κανείς να εξετάσει το αν θα διαθέσει των ήδη ανεπαρκή χρόνο, ενέργεια και πόρους για να βοηθήσει τους άλλους;

Κι όμως, τον 11ο αιώνα ο ποιητής Ksemendra έγραψε:
"Διαταραγμένοι καιροί παράγουν ορισμένους που, αν και δέρνονται από άγρια κύματα, πηγαίνουν στα βαθιά νερά για να αγκαλιάσουν όλους όσους υποφέρουν. Ακόμα και όταν υποβάλλονται σε έντονο πόνο , διευρύνουν καλοσύνη στους άλλους." (Heaven Tree, Dharma, 1997)

Αλλά γιατί; Πού μπορούμε να βρούμε το κίνητρο να επεκτείνουμε την καλοσύνη στους άλλους με αυτόν τον τρόπο; Η απάντηση ότι είναι «ηθικό καθήκον μας », ότι έτσι θα είμαστε σε θέση να κοιτάξουμε στον καθρέφτη, δεν είναι πειστική. Τα βάσανα της ζωής και η βαθιά τάση μας να είμαστε εγωιστές είναι τέτοια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτά τα θέματα σοβαρά, και πρέπει να ανταποκριθούμε με πειστικές απαντήσεις. Αν δεν μπορούμε να βρούμε απαντήσεις, τότε κανείς δεν θα πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένος να φροντίσει για την ευημερία των άλλων. Ή, τουλάχιστον, κανείς δεν πρέπει να πιστέψει ότι προσφυγές στην «ηθική υποχρέωση» θα έχουν μεγάλη επίπτωση σε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν πραγματικά τη ζωή τους.

Ο ριζωμένος εγωισμός ενός ευάλωτου, πεπερασμένου ανθρώπου δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυταπάτες, όσο «ηθικές» και αν φαίνονται να είναι.

Μου φαίνεται ότι δεν θα πρέπει να επιχειρούμε να απομονώνουμε τον πολίτικο αντικομφορμισμό από την υπόλοιπη ζωή μας, από τα λεπτά και τα όχι και τόσο λεπτά συναισθήματα στην καρδιά και το κεφάλι μας. Αντ 'αυτού, πρέπει να γίνουμε ευαίσθητοι στις εσωτερικές αντιδράσεις και τις επίπτωσις τους, για την αντιμετώπιση του κόσμου γύρω μας.

Μου φαίνεται ότι το ενδιαφέρον μου για τις πολιτικές ιδέες ξεκίνησε με μια πολύ προσωπική ανησυχία, με την έννοια ότι «τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται».

"Εμείς δεν τολμούμε πλέον να δούμε αυτό που πραγματικά είμαστε, αλλά ψευδόμαστε βρισκόμενοι υπό διαρκή περιορισμό. Εν τω μεταξύ, το κοπάδι των ανδρών, αυτό που ονομάζουμε κοινωνία, λειτουργεί όμοια κάτω υπό τις ίδιες συνθήκες ακριβώς, εκτός αν πολύ ιδιαίτερα και ισχυρά κίνητρα αναγκάσουν την αποφυγή της λειτουργίας ως κοπάδι. Έτσι, ποτέ δεν ξέρουμε ποιον έχουμε να αντιμετωπίσουμε ... Τι αμαξοστοιχία κακίας πρέπει να παρευρεθεί σε αυτήν την αβεβαιότητα! Ειλικρινείς φιλία, η πραγματική εκτίμηση, και η τέλεια εμπιστοσύνη είναι εξορισμένες από τους άνδρες. Ζήλεια, η καχυποψία, ο φόβος, η ψυχρότητα, αποθεματικό, το μίσος, και η απάτη βρίσκονται συνεχώς κρυμμένα κάτω από το ενιαίο και δόλιο πέπλο της ευγένειας ... " (Rousseau )

Ένιωσα ότι o Rousseau περιέγραφε τον ίδιο κόσμο γύρω μου – άνθρωποι, φαινόταν επίσης να γίνονται λιγότερο τίμιοι, ειλικρινής και γνήσιοι, καθόσον «μεγάλωναν» γίνονται όλο και πιο σύμφωνη προς τους κανόνες της κοινωνίας

Διάβασα αυτό από τον 2ο αιώνα φιλόσοφο Aryadeva:
"Ένας προφήτης είπε σε ένα βασιλιά ότι όποιος χρησιμοποιήσει το νερό όταν έβρεχε θα τρελαθεί. Ο βασιλιάς κάλυψε το πηγάδι του επαρκώς. Όταν έβρεξε οι άνθρωποι αυτού του τόπου τρελάθηκαν μετά τη χρήση του νερού και, δεδομένου ότι μόνο ο βασιλιάς παρέμεινε υγιής, οι άνθρωποι νόμιζαν τώρα ότι ήταν τρελός. Όταν ο βασιλιάς το ανακάλυψε, φοβήθηκε ότι θα μπορούσαν να τον κοροϊδεύουν ή να τον βλάψουν , επειδή τώρα τον θεωρούν τρελό, οπότε ο βασιλιάς χρησιμοποιείσαι το νερό και αυτός. " ( Deeds Bodhisattvas, Aryadeva, Gyel-tsap)

Το θέμα της "εμφάνισης και του είναι", της αυθεντικότητας έναντι της ψευτιάς συνδεδεμένο με ένα άλλο αρχικό ενδιαφέρον μου: τη δυνατότητα ανακάλυψης των βασικών άρχων της ανθρώπινης φύσης και της ανθρώπινης ευτυχίας. Στο μυαλό μου, η σύνδεση μεταξύ αναζήτησης για τις βασικές αρχές της ανθρώπινης φύσης με την αυθεντικότητα επικεντρώνεται γύρω από το ενδεχόμενο η εκδοχή της κοινωνίας για την ανθρώπινη ευτυχία να είναι πράγματι δόλια ή λανθασμένη.

Μου φάνηκε ότι η επικρατούσα εκδοχή της επιτυχίας - άκρατου υλισμού, δουλεία υψηλού αξιώματος, αχαλίνωτου ηδονισμού - στην πραγματικότητα δεν είχε παραδώσει την ευτυχία στους ανθρώπους γύρω μου. Κι όμως, τα μέσα ενημέρωσης και η ευρύτερη κουλτούρα ενήργησαν σαν να ήταν αρκετά προφανές ότι παραδίδουν ευτυχία - το θέμα δεν φαίνεται να θεωρείται ένα θέμα προς συζήτηση.
Είμαστε κατά κάποιον τρόπο τα θύματα μιας γιγάντιας απάτης; Μήπως το «είναι» της κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν ταιριάζει με την (προφανώς) συμφωνημένη «εμφάνιση»; Ίσως, τελικά, η επιτυχία και η ευτυχία δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι.

Ο Erich Fromm συνόψισε τις αυξανόμενες υποψίες μου ακριβώς:
"Για να δει τον εαυτό του χωρίς αυταπάτες, δεν θα ήταν τόσο δύσκολο για το άτομο, αν δεν ήταν συνεχώς εκτεθειμένος σε πλύση εγκεφάλου και στερημένος της ικανότητας της κριτικής σκέψης.
Αναγκάζεται να νιώθει και να σκεφτετε πράγματα που δεν θα ένιωθε η σκεφτόταν αν δεν είχε υποτεθεί σε αδιάλειπτες υποδείξεις και σε περίτεχνες μεθόδους δογματισμού. Εάν δεν μπορεί να δει το πραγματικό νόημα πίσω από τις δίπλες- εκδοχές, την πραγματικότητα πίσω από τις αυταπάτες, τότε δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τον εαυτό του όπως είναι, και γνωρίζει μόνο τον εαυτό του, όπως αυτός υποτίθεται ότι είναι. " (Fromm, The Art Of Being, Continuum, 1992)

Ίσως επιδιώκονται κανονικές εκδόσεις της ευτυχίας όχι, γιατί μας δίνουν την ευτυχία, αλλά γιατί μας δίνουν κατεστημένα συμφέροντα που θέλουν να έχουμε ανάγκη. Το 1833, ένας Βρετανός βουλευτής παρατήρησε για τον λαού της Αϊτής:
"Για να καταστούν εργασίας, και να τους δώσουμε μια γεύση για πολυτέλειες και ανέσεις, θα πρέπει σταδιακά να διδάσκονται την επιθυμία για εκείνα τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να επιτευχθούν με την ανθρώπινη εργασία. Υπήρξε τακτική πρόοδο από την κατοχή των απαραίτητων μέχρι την επιθυμία για τις πολυτέλειες. Και κάποτε ήταν πολυτέλειες, σιγά-σιγά ... έγιναν απαραίτητα. Αυτό ήταν το είδος της προόδου που έπρεπε να περάσουν ... " (Quoted, Νόαμ Τσόμσκι, Έτος 501 - Το Conquest συνεχίζει, Verso, 1993)

Σύγκρινε και αντιπαραβάλλε αυτό με τις παρατηρήσεις, που πιο πρόσφατα έκανε ο αναλυτής λιανικής πώλησης Βίκτορ Lebow:
"Η τεράστιας παραγωγικότητας οικονομία μας ... απαιτεί να κάνουμε την κατανάλωση τρόπο ζωής μας, ότι έχουμε μετατρέψει την αγορά και την χρησιμοποίηση των εμπορευμάτων σε τελετουργίες, που με τις οποίες επιδιώκουμε πνευματική ικανοποίηση, η ικανοποίηση του εγώ μας, στην κατανάλωση ... Χρειαζόμαστε τα πράγματα, που καταναλώνονται , να καούν, να φθαρούν, να αντικατασταθούν, και να απορρίπτονται με ολοένα αυξανόμενο ρυθμό. " (Quoted, Sharon Beder, Global Spin)

Η συνειδητοποίηση της έκτασης και της έντασης της παρούσας προπαγάνδας δημιουργεί ένα τρομερό ενδεχόμενο: ότι η αποτυχία μας να επιτύχουμε την ευτυχία έχει τις ρίζες της, όχι απλώς σε μια ζοφερή πραγματικότητα, αλλά σε ψευδαισθήσεις που μας επιβλήθηκαν από ένα ζοφερό σύστημα πολίτικου, οικονομικού και πολιτιστικού ελέγχου. Είναι πιθανόν να είμαστε δυσαρεστημένοι, όχι εξαιτίας αυτού που είμαστε, αλλά εξαιτίας των όσων υποτίθεται ότι πρέπει να είμαστε, λόγω αυτών που χρειάζεται η κοινωνία μας να είμαστε ;
Εάν αυτό αληθεύει, τότε σπάζοντας τις αλυσίδες της ψευδαίσθησης θα μπορούσε να είναι ένα και το αυτό, όπως το σπάσιμο από τα δεσμά της δυστυχίας.

D Edwards and D Cromwell
Loosely translated from Medialens