Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΓΕΙΑ ΣΟΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΠΙΓΕΙΑ ΣΟΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2014

Αδιάφοροι, αυτοί οι αιώνιοι εχθροί. Του Κώστα Βαξεβάνη

«Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: Γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων», έγραφε ο Αντόνιο Γκράμσι. Αποκαλούσε τους αδιάφορους «το νεκρό βάρος της Ιστορίας», αυτούς που πρέπει να απολογηθούν για ό,τι έχουν κάνει, αλλά κυρίως για όσα δεν έχουν κάνει. 

Οι αδιάφοροι έχουν ένα και μόνο προβληματισμό: Για τις ευθύνες των άλλων. Ποτέ τις δικές τους. Αυτοαθωώνονται πάντα με πρόσχημα τη χαριτωμένη τους φύση ή την αδυναμία τους να βρουν κάτι αρκετά σοβαρό για να το υποστηρίξουν όπως και όσο πρέπει. 

Αυτάρκεις πάντα, με τη βεβαιότητα που τους παρέχει το προσωπικό τους «τίποτα», είναι έτοιμοι να κατακρίνουν τα πάντα. Ρωτούν με αγωνία «γιατί το έκανε;», «ποιον εξυπηρετεί;», «υπάρχει ένας ικανός και τίμιος;», «γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα;», κρατώντας το σκήπτρο της βασιλικής τους απραξίας. 

Αν ρωτήσεις τον αδιάφορο «εσύ τι έκανες για να μην είναι έτσι τα πράγματα;» θα σου απαντήσει σαν να ζει στη σκιά της σπουδαιότητας και όχι στη σκιά της καφετέριας, όπου πίνει τον καφέ της μοιρολατρίας του. 

Οι αδιάφοροι δεν αναπαράγουν μόνο αυταπάτες, αλλά το μέλλον. Με την ισχύ της απραξίας, με την κομψότητα της δικαιολογημένης πάντα αποχής τους, με τη λειτουργική τους κενότητα, κλαψουρίζουν σαν να είναι η ζωή κάτι που υπάρχει για να τους δικαιώσει προσωπικά. Ούτε σύνολο ανθρώπων, ούτε σύνολο καταστάσεων. 

Αχρηστεύουν κάθε διαλεκτική εξήγηση, κάθε λογική ερμηνεία, μέσα από την απαίτηση να γίνουν τα πάντα όπως οι ίδιοι, να εξελιχθούν όπως το θεωρητικό τους νεφέλωμα, προκειμένου να στρέψουν το βλέμμα με κάποιο ενδιαφέρον. 

Οι αδιάφοροι δεν είναι τεμπέληδες. Είναι κάτι ακόμη χειρότερο. Είναι δειλοί που προσπαθούν να πείσουν πως έχουν τη γενναιότητα και την ωριμότητα να παραβλέπουν τα πράγματα γιατί δεν εμφανίζουν κανένα ενδιαφέρον. Πως δεν φοβούνται, αλλά όλα γύρω είναι τόσο ποταπά, που δεν σκοπεύουν να αντιπαρατάξουν το τεράστιο και αδιάφορο εγώ τους. 

Οι αδιάφοροι λατρεύουν τη συνωμοσιολογία, γιατί τους απαλλάσσει από τη σκέψη της προσωπικής ευθύνης. Κάπου, κάποιος φταίει και έχει οργανώσει τόσο καλά την πανίσχυρη συνωμοσία του, ώστε δεν έχει κανένα νόημα να ενδιαφέρεσαι ή να αντιδράς. 

Δεν παίρνουν ποτέ θέση, μπορούν να είναι ταυτόχρονα με όλους και με κανέναν, μεταφράζοντας την άγνοια και την αδιαφορία τους σε θέση και στάση ίσων αποστάσεων, σε αντικειμενική κρίση. Είναι δυνατόν να ζεις τις αντιθέσεις της ζωής καθημερινά και να μην μπορείς να αποφασίσεις με ποιον είσαι; Ποιο το νόημα της ύπαρξης σου, αν όχι η απόφαση για το πού θα πας τη ζωή σου; 

Οι αδιάφοροι είναι οι μωρές παρθένες του συστήματος, που δεν θα χαλάσουν την παρθενιά τους για πράγματα που δεν έχουν τη σπουδαιότητα της μεγάλης απόφασης. Κρατούν, εν ολίγοις, την παρθενιά τους για τον βιαστή τους. 

Το παραπάνω άρθρο είναι το editorial του τεύχους 45 του Hot Doc 

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

Καταδικάζω τον Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Νέλσον Μαντέλα,δεν είναι από αυτούς που δικαιώνονται μετά θάνατον.Δικαιώθηκε όσο ζούσε,καταργώντας το μεγαλύτερο θεσμοθετημένο ρατσιστικό σύστημα που υπήρχε στη Νότια Αφρική,με την ανοχή των “δημοκρατών” της Δύσης. Αντίθετα με όσα θέλουν να δείχνουν πολλοί υμνητές του σήμερα,οι οποίοι καταδικάζουν τη βία απ όπου κι αν προέρχεται,ο Μαντέλα και γνώρισε τη ρατσιστική βία,και επέλεξε τη βία που αναγκαστικά φέρνει ένας απελευθερωτικός αγώνας.

Το μόνο βέβαιο είναι,πως το Απαρτχάιντ δεν έπεσε επειδή κάποιοι έκαναν επίδειξη πολιτικής ευγένειας,ξεκολλώντας τσίχλες απο τα παγκάκια,ανάβοντας ρεσώ διαμαρτυρίας ή φορώντας λευκά πουκάμισα ως σημαίες αντιβίας.

Ο Μαντέλα ήταν ο συνιδρυτής της οργάνωσης “Δόρυ του Έθνους”,του ένοπλου τμήματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που τη δεκαετία του 60 ξεκίνησε δολιοφθορές και επιθέσεις στις υποδομές του κράτους της Νότιας Αφρικής.Στη δεκαετία του 80 οι επιθέσεις των ανταρτών ενάντια στους ρατσιστές του Απαρτχάιντ,με θύματα εκατοντάδες λευκούς,σήμαναν την ήττα του πολιτικού καθεστώτος του ρατσισμού και την ιστορική παράδοση της εξουσίας στους μαύρους κατοίκους και το Αφρικανικό Κογκρέσο του Μαντέλα.

Το 1987 η νεοφιλελεύθερη Θάτσερ,είχε αποκαλέσει τον Μαντέλα τρομοκράτη και διαβεβαίωνε πως “το καθεστώς της Νότιας Αφρικής,δεν θα πέσει ποτέ. Ο “τρομοκράτης” μερικά χρόνια μετά τις δηλώσεις της Θάτσερ ήπιε τσάι με τη βασίλισσα Ελισάβετ στο Μπάκινχαμ και συνέχισε σε μεγάλη ηλικά,να προτρέπει σε κοινωνικούς αγώνες,όπως η εκστρατεία κατά του AIDS. Έτσι γράφτηκε η ιστορία που έκανε τελικώς τον Μαντέλα ένα σύμβολο οικουμενισμού,αγώνα και ειρήνης.

Είμαι βέβαιος πως αρκετοί Έλληνες επιχειρηματίας, που την εποχή που το Απαρτχάιντ βασάνιζε τον Μαντέλα, εκείνοι έσπαγαν το διεθνές εμπάργκο για να πάνε πετρέλαιο στους ρατσιστές,ακόμη και αυτοί,θα θρηνήσουν τον θάνατο του Μαντέλα,ο οποίος πλέον ήταν ένα σύμβολο κατά της βίας.

Δεν γράφω ό,τι γράφω γιατί είμαι υπέρ της βίας,αλλά γιατί κατανοώ πως η ζωή και η ιστορική εξέλιξη,αρκετές φορές αναγκάστηκαν να είναι βίαιες,ως αντίσταση στη βία που αποκτήνωνε ή υποδούλωνε τους ανθρώπους.Το ανόητο επιχείρημα του «είμαι κατά της βίας απ όπου κι αν προέρχεται» είναι ένα εφεύρημα που πρακτικά εξισώνει τη νόμιμη αντίσταση με τη βία της εξουσίας.Την υπεράσπιση της νομιμότητας με διαμαρτυρία,με την άνομη επιβολή.Τη Δικαιοσύνη,με τη νομιμότητα που εφευρίσκουν κάνοντας νόμους και παράγοντας άδικες νομιμότητες. Το «όχι στη βία απ όπου κι αν προέρχεται» είναι η σύγχρονη εθνικοφροσύνη που ποινικοποιεί την διαφωνία,παίζοντας με τους νόμους και χρησιμοποιώντας την κοινωνική ειρήνη ως υποτέλεια.

Το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας στο ακροτελεύτιο άρθρο του,το 120,γράφει «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Μάλλον το Σύνταγμα δεν εννοεί να ανάβουμε ρεσώ σε περίπτωση που η κυβερνητική βία καταστέλλει τη συνταγματικότητα και τη ζωή των ανθρώπων.

Είναι μάλλον και ανόητο και ανιστόρητο να καταδικάζεις τον βίαιο Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται,αλλά όταν επικρατήσει με το δικό του αγώνα και το δικό του πόνο,να τον αντιμετωπίζεις ως γκουρού γιόγκας που φωτοβολεί ειρήνη και πραότητα.Αν τα βλέπεις έτσι τα πράγματα καλύτερα να μην λες πως θέλεις κοινωνική δικαιοσύνη μέσα από πολιτικές λύσεις.Καλύτερα να επενδύσεις στην εσωτερική γαλήνη φορώντας τα βραχιολάκια ισορροπίας και τα νανογιλέκα του Μάκη.

Πηγή

Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2013

Λευτεριά στις φυλακισμένες σκέψεις

Έχω στο κεφάλι μου μια φυλακή. Με τοίχους χοντρούς, με κάγκελα ατσάλινα, με φύλακες ακοίμητους. Μέσα κρατάω φυλακισμένες, σε ξεχωριστό κελί την καθεμιά, όλες αυτές τις σκέψεις. Σκέψεις αναρχικές, σκέψεις πρωτόγονες, σκέψεις απερίσκεπτες, σκέψεις αυθόρμητες, σκέψεις αντιδραστικές, σκέψεις επικίνδυνες. Καταδικασμένες σε τετράκις ισόβια χωρίς δίκη. Τις υποβάλλω τακτικά σε βασανιστήρια. Τους αφήνω ανοιχτή μια χαραμάδα, για να κοιτούν από εκεί τις άλλες σκέψεις να κυκλοφορούν ελεύθερες. Τις αφήνω χωρίς τροφή για μέρες. Βάζω τους φύλακες να τις χτυπάνε, να τις καταπιέζουν όσο μπορούν πιο βίαια. Αλλά αυτές επαναστατούν, εξεγείρονται. Πάνε να ξεφύγουν από τα κελιά τους. Και τότε είναι που αρχίζει το μακελειό. Τότε είναι που οι φύλακες τις χτυπάνε αλύπητα, τις διαλύουν, τις συνθλίβουν, τις εξοντώνουν. Και είναι η μοίρα τους αυτή, να εξεγείρονται, να διαλύονται, και ύστερα να συνέρχονται με μαγικό τρόπο, να εξεγείρονται, να διαλύονται, και φτου κι απ’ την αρχή. Και είναι και η μοίρα των φυλάκων αυτή, να τις διαλύουν, να ησυχάζουν για λίγο, και μετά να έχουν πάλι να αντιμετωπίσουν άλλη μία εξέγερση. Πώς άραγε έφτασαν να είναι τόσο ανθεκτικές; Μάλλον επειδή φυλακίζονται εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι ίδιες αυτές σκέψεις, είναι πια ανθεκτικές σε κάθε βασανιστήριο, ανθεκτικές ακόμα και στο θάνατο, απέθαντες και άρρητες, και επικίνδυνες όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Έχουμε λοιπόν στα κεφάλια μας μέσα μια ολόκληρη φυλακή υψίστης ασφαλείας, γεμάτη εγκληματίες που ψάχνουν την πρώτη ευκαιρία για να βγουν και να προκαλέσουν χάος και αναρχία. Μία ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει ανά πάσα στιγμή, αν κανείς ξεχάσει ότι βρίσκεται εκεί. Ευτυχώς που φτιάχνουμε αυτές τις φυλακές για να τις κρύβουμε καλά, και ευτυχώς που υπάρχουν πάντα πρόθυμοι φύλακες να τις προσέχουν κάθε μέρα, όλη μέρα, χωρίς να κουράζονται ποτέ να τις πολεμούν. Ποιος ξέρει τι θα συνέβαινε αν κατάφερναν κάπως να το σκάσουν. Όλη μας η κοινωνία βασίζεται σε αυτές τις φυλακές. Σε αυτούς τους ακοίμητους φύλακες με την αστείρευτη όρεξη να επιβάλουν την τάξη. Στους χοντρούς τοίχους, τα ατσάλινα κάγκελα και εκείνες τις βασανιστικές χαραμάδες στη γωνία των κελιών τους. Και κοίτα να δεις: Είναι και κάτι άλλες σκέψεις, από αυτές τις ελεύθερες, που πάνε τα βράδια και γράφουν κρυφά έξω από τη φυλακή με κόκκινα σπρέι “ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ”. Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία, και κανείς δεν τις έχει βρει ποτέ. Κυκλοφορούν εκεί έξω, ελεύθερες κι ωραίες, όμως είναι κι αυτές σκέψεις αναρχικές, σκέψεις πρωτόγονες, σκέψεις απερίσκεπτες, σκέψεις αυθόρμητες, σκέψεις αντιδραστικές, σκέψεις επικίνδυνες. Σκέψεις ελεύθερες, και άρα ακόμα πιο επικίνδυνες. Κι αν ποτέ κάνουν αυτές κανένα ρεσάλτο και χτυπήσουν τους φύλακες, ανοίξουν τα κελιά και απελευθερώσουν τις φυλακισμένες σκέψεις; Τότε, φίλε μου, θα γίνουν όλα. Όλα. Πηγή

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

Παλεύοντας για το αυτονόητο σε μια δικτατορία – εκπληκτική ταινία μικρού μήκους

Η χειραγώγηση της σκέψης και η επιβολή της εξουσίας με κάθε κόστος είναι ο πρωταρχικός στόχος ενός δικτατορικού – τυραννικού καθεστώτος, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχουν εξωφρενικά παραδείγματα διαστρέβλωσης της αλήθειας. Αυτό ακριβώς πραγματεύεται ο Ιρανός καλλιτέχνης Μπαμπά Ανβάρι στη συγκλονιστική μικρού μήκους ταινία του «Two & Two». Βασιζόμενος στα γραπτά του Τζόρτζ Οργουελ, ο οποίος στο «1984» έγραφε ότι «ελευθερία είναι να μπορείς να πεις ότι 2+2=4» ο Ανβάρι αντιστρέφει στην πρόσθεση και παρουσιάζει το πως πραγματοποιείται με τη βία η χειραγώγηση της σκέψης. Σε ένα αυστηρό σχολείο οι μαθητές ενημερώνονται ξαφνικά από τον καθηγητή τους πως 2+2=5 και από εδώ και στο εξής είναι υποχρεωμένοι να τηρούν αυτή την πρόσθεση. Ωστόσο, υπάρχει ένας μαθητής που αντιστέκεται τονίζοντας ότι «δύο και δύο ίσον τέσσερα, πάντα έτσι ήταν και αυτό δεν αλλάζει». Η κόντρα του με τον αυστηρό καθηγητή φθάνει στο σημείο ο μαθητής να βρεθεί μπροστά σε ένα εκτελεστικό απόσπασμα και να χάσει τη ζωή του παλεύοντας για το αυτονόητο. Πηγή

Τρίτη 19 Νοεμβρίου 2013

Ξύπνα

Αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, τι θα άλλαζες;Οταν είσαι παιδί φαντάζεσαι μια ευτυχία που δεν τελειώνει ποτέ, πως έρχεται μια στιγμή που πλημμυρίζει τη ζωή σαν τα νερά ενός ποταμού που εκβάλλουν στη θάλασσα. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, πως η ευτυχία ποτέ δεν είναι άπειρη και απόλυτη, αλλά δίνεται σε μικρά κομμάτια που καλείσαι να μάθεις να τα αναγνωρίζεις, θυσιάζοντας τη χίμαιρα του απόλυτου και άπιαστου. Για να μπορείς να χαίρεσαι, να απολαμβάνεις τις μικρές στιγμές της κάθε ημέρας. Όταν είσαι παιδί δεν ξέρεις πώς λειτουργούν τα πράγματα, μόνο φαντάζεσαι. Έτσι είναι. Η φυσική μας πορεία ξεκινάει αντίστροφα. Γεννιόμαστε χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα. Μεγαλώνοντας, συναντάμε ανθρώπους και πράγματα που σχετιζόμαστε, που μας προκαλούν χαρά ή λύπη. Κάπως έτσι μαθαίνουμε, από τα αποτελέσματα άλλων σωμάτων στο δικό μας. Δεν έχουμε άλλο τρόπο. Η τέχνη της ζωής δεν είναι εύκολη. Όπως όλες οι τέχνες χρειάζεται πορεία μέσα στο χρόνο, μαθητεία, προσήλωση στο στόχο, αφοσίωση… και λίγη τύχη. Στο τέλος τι μένει; Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε στο Facebook ένα (παλιότερο) βιντεάκι: Ξύπνα… γράφουν ο ένας στον τοίχο του άλλου. Το βιντεάκι λέει κάτι ωραίο. Αν είχες την ευκαιρία να γυρίσεις το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες; Την απάντηση δίνει ένας παππούς: Θα γελούσα περισσότερο. Θα έπαιζα περισσότερο. Θα χόρευα περισσότερο. Θα αγαπούσα περισσότερο. Ξύπνα… λένε ο ένας στον άλλο. Ο χρόνος περνάει. Η κάθε μέρα θα μπορούσε να είναι η τελευταία. Κι η απόλυτη ευτυχία δεν θα έρθει ποτέ. Αν είσαι από τους τυχερούς καταλαβαίνεις πως τα πράγματα γίνονται ευκολότερα αν μάθεις να προσαρμόζεσαι, να γίνεσαι ευφάνταστος και επινοητικός. Παραβλέπεις τα εμπόδια, έχεις πίστη, δίνεις αξία στα πράγματα που αξίζουν, δεν το βάζεις κάτω. Είσαι γενναιόδωρος με τα συναισθήματά σου, δεν ζητάς ανταλλάγματα, δεν φοβάσαι να δείξεις πώς νιώθεις. Δεν φοβάσαι γενικά. Είσαι ανοιχτός, πειραματίζεσαι, εκφράζεσαι, τολμάς... Θα χόρευα περισσότερο. Θα έπαιζα περισσότερο. Θα γελούσα περισσότερο. Η ζωή είναι γεμάτη ιστορίες κι οι άλλοι είναι ο καθρέφτης σου. Θέλει θάρρος, δεν είναι εύκολο, είμαστε ευάλωτοι κάθε φορά που ανοιγόμαστε, ανυποψίαστοι… Κι ας είναι η πορεία σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Δεν το γνωρίζουμε, πρέπει να κάνουμε όλο το δρόμο για να φτάσουμε εκεί που είμαστε τώρα. Θα αγαπούσα περισσότερο. Θα έδινα χίλια φιλιά... Οι ιστορίες είναι διαφορετικές κι εμείς μαζί τους. Ο κάθε ξεχωριστός άνθρωπος βγάζει άλλα πράγματα από μέσα μας, άλλες πτυχές κι αλήθειες. Όσο για την αλήθεια, τη μία και μοναδική, ούτε κι αυτή υπάρχει. Τίποτα το ευτυχές δεν υπάρχει στο απόλυτο. Τα συναισθήματά μας, αν τα ακούγαμε, θα μας μάθαιναν να μην είμαστε ξεροκέφαλοι, εγωιστές, να κάνουμε ελιγμούς όταν βλέπουμε τον τοίχο να έρχεται με φόρα κατά πάνω μας. Κι αν γυρνούσαμε πίσω το χρόνο, αν μας ξαναδινόταν η ευκαιρία, ίσως τα κάναμε όλα διαφορετικά. Ο παππούς το ’χει δει το έργο, είμαστε υπερβολικά πολύπλοκοι, ευμετάβλητοι και αντιφατικοί και η πραγματικότητα μέσα μας έχει παραπάνω από μία αποχρώσεις... Όμως, ξέρει πια, ούτε που το σκέφτεται... Θα έπαιζα περισσότερο. Θα γελούσα περισσότερο. Θα χόρευα περισσότερο. Θα αγαπούσα περισσότερο. Τα πράγματα είναι απλά. Η ζωή αποκτάει ξεχωριστό νόημα όταν μετατρέπεται σε αυτό που θα ’πρεπε από την αρχή να είναι, μια αργή διαδικασία να ανακαλύπτεις χαρές. Δεν το ξέρουμε. Αν είμαστε τυχεροί θα το μάθουμε καθ’ οδόν. Όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Πηγή

 

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Ερώτηση Προς : Τον κ. υπουργό οικονομικών

Θέμα : « Ένταξη των κατοίκων του Δ. Διαμερίσματος Ζερβοχωρίων στην αρμοδιότητα της Δ.Ο.Υ. Πολυγύρου, του Νομού Χαλκιδικής »

κ. Υπουργέ

Στην προσπάθεια εξορθολογισμού της λειτουργίας των υπηρεσιών του Δημοσίου, σε παρελθόντα χρόνο, αποφασίστηκε η κατάργηση της Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας ( Δ.Ο.Υ. ) Ζαγκλιβερίου και η συγχώνευσή της με αυτήν του Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης. Από τη Δ.Ο.Υ. Ζαγκλιβερίου εξυπηρετούνταν, όπου και ανήκαν για τις οικονομικές- φορολογικές τους υποθέσεις, οι κάτοικοι του πρώην Δήμου Ζερβοχωρίων, σήμερα Δ. Διαμέρισμα του Δήμου Πολυγύρου, του Δήμου της Πρωτεύουσας του Νομού Χαλκιδικής. Το Ζαγκλιβέρι, όπου λειτουργούσε η Δ.Ο.Υ. βρίσκεται στα όρια των... Νομών Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης.
Σήμερα όμως οι κάτοικοι του Δ. Διαμερίσματος Ζερβοχωρίων, του Δήμου Πολυγύρου, είναι υποχρεωμένοι να διασχίσουν τη Θεσσαλονίκη προκειμένου να φτάσουν στο Λαγκαδά για να διεκπεραιώσουν τις οικονομικές και φορολογικές τους υποθέσεις.
Επειδή, όπως αντιλαμβάνεστε, η ταλαιπωρία των κατοίκων είναι καταφανέστατη και επειδή ο εξορθολογισμός της λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών, νομίζω ότι θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη και την ορθολογική εξυπηρέτηση των πολιτών ενός Νομού οι οποίοι πρέπει να εξυπηρετούνται από τις Δημόσιες υπηρεσίες του Νομού που ανήκουν
Σας ερωτώ

Είναι στις προθέσεις του υπουργείου να ενταχθούν στην αρμοδιότητα της Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας ( Δ.Ο.Υ. ) Πολυγύρου, οι κάτοικοι του Δ. Διαμερίσματος Ζερβοχωρίων του Δήμου Πολυγύρου όπου ανήκουν διοικητικά ή όχι;

Αθήνα 28/9/2012

Ο ερωτών Βουλευτής


Δριβελέγκας Ιωάννης

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Μόρφωση και παρακμή

τoυ Χριστόδουλου Στεφανάδη*

Ο Αρθουρ Σοπενχάουερ (Γερμανός φιλόσοφος,1788-1860) είπε σχετικά με τη μόρφωση...

«Το να λες κατιτί είναι πράγμα φυσικό. Το να αντιλαμβάνεσαι αυτό που ειπώθηκε ακριβώς όπως ειπώθηκε, είναι μόρφωση».

Επομένως, η μόρφωση με τη γενική έννοια είναι θέμα συμπεριφοράς.

Παρατηρείται διαφοροποίηση στη σημασία της μόρφωσης από εποχή σε εποχή.
Tο αρχαίο μορφωτικό πρότυπο είχε ως στόχο την καλλιέργεια του ανθρώπου μέσω του έρωτα, της θεωρίας και της ισόρροπης ανάπτυξης των δυνάμεών του.

Στο Βυζάντιο, όπου υπάρχει το εκκλησιαστικό και θρησκευτικό μορφωτικό ιδεώδες, κυριαρχεί ο ιδανικός τύπος του πιστού, ενώ στην Αναγέννηση παρατηρείται κυριαρχία του ελληνιστικού και χριστιανικού ιδεώδους.
Στη σύγχρονη εποχή, η μόρφωση αποκτά νόημα μέσα από ιδεώδη και ανώτερες επιδιώξεις, τα οποία καλείται να υιοθετήσει ο άνθρωπος στη ζωή του, καθώς και να επιδείξει προσήλωση στα αιτήματα της εποχής του.
Και τι είναι η παρακμή;

Η παρακμή είναι η απώλεια της δύναμης, της ζωτικότητας και της αξίας μιας χώρας. Ιστορικά, σχεδόν νομοτελειακά, η παρακμή διαδέχεται μια περίοδο ακμής.

Στη χώρα μας, διαμέσου των αιώνων της μακράς ιστορίας μας, έχουμε να επιδείξουμε χρονικές περιόδους εξαιρετικής ακμής αλλά και περιόδους βαθιάς παρακμής. Σε τέτοιες περιόδους παρακμής η χώρα βίωσε οδυνηρές εμπειρίες οι οποίες πολλές φορές συνοδεύτηκαν από απίστευτες ανθρωπιστικές κρίσεις και από εθνικές καταστροφές.

Σήμερα δυστυχώς η πατρίδα μας ευρίσκεται σε παρακμή: οικονομική, αξιακή, κοινωνική και εντέλει εθνική.
Οικονομική παρακμή, αφού έπειτα από δεκαετίες αλόγιστης πολιτικής, προκειμένου σήμερα να αποφευχθεί η ασύντακτη χρεοκοπία, η χώρα έχει τεθεί σε ομηρία από τους δανειστές.
Αξιακή παρακμή, αφού οι παραδοσιακές αξίες μας, όπως η έννοια του έθνους, της δικαιοσύνης, της παιδείας, της θρησκείας και της αξιοκρατίας απαξιώνονται.

Κοινωνική παρακμή, αφού η κοινωνική συνοχή κλυδωνίζεται επικίνδυνα και οι πολίτες, κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης, προτάσσουν σχεδόν αποκλειστικά το προσωπικό τους συμφέρον έναντι του συλλογικού.
Και εντέλει εθνική παρακμή, αφού οι συνεκτικοί κρίκοι που άρρηκτα συνδέουν τους πανέλληνες κλονίζονται και οι διαχρονικοί εθνικοί στόχοι και οι κόκκινες γραμμές που οι στόχοι αυτοί επιβάλλουν ασαφοποιούνται κάτω από το άγχος της οικονομικής επιβίωσης.

Αυτές είναι αντικειμενικές διαπιστώσεις. Το μεγάλο ζητούμενο είναι οι δράσεις που απαιτούνται για να υπερβούμε την παρούσα κατάσταση. Η αναζήτηση του «φαρμάκου» που θα μας βοηθήσει να μπούμε ξανά σε περίοδο ακμής.
Κατά την άποψή μας, ένα από τα δραστικότερα φάρμακα είναι η μόρφωση. Σε αυτό το πεδίο εμείς οι Ελληνες έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, αφού η Ιστορία μάς διδάσκει ότι οι περίοδοι ακμής ήταν συνδεδεμένες με άνθηση της παιδείας και της μόρφωσης των πολιτών.

Και οι μορφωμένοι πολίτες κατά τον Σωκράτη είναι:

1. Αυτοί που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές.
2. Αυτοί που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική.
3. Αυτοί που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές.
4. Αυτοί που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα.
5. Αυτοί που ελέγχουν τις απολαύσεις τους.
6. Αυτοί που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.
7. Αυτοί που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους.



* Ο Χριστόδουλος Ι. Στεφανάδης είναι καθηγητής Καρδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

e-parembasis.blogspot.gr

Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

Η επανάσταση της ζωντανής γνώσης

Του Gigi Roggero*

Ζούμε σε μια επαναστατική κατάσταση. Θα μπορούσαμε να αναδιατυπώσουμε τον κλασικό ορισμό, με τους ακόλουθους όρους: οι κυρίαρχες ελίτ του παγκόσμιου κεφαλαίου δεν μπορούν να ζήσουν όπως στο παρελθόν· οι εργαζόμενοι, οι επισφαλείς, οι φοιτητές, οι φτωχοί, η ζωντανή γνώση αρνούνται να ζήσουν όπως στο παρελθόν. Κατά την παγκόσμια κρίση, οι διεθνικοί αγώνες -από τις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική έως τους acampadas στην Ισπανία ή την Πλατεία Συντάγματος, από το κίνημα των πανεπιστημίων της Χιλής έως το Occupy και την εξέγερση του Κεμπέκ- συγκροτούνται από τη σύγκλιση της υποβαθμιζόμενης μεσαίας τάξης και του προλεταριάτου του οποίου η φτώχεια είναι ευθέως ανάλογη προς την παραγωγικότητά του.

Στο πλαίσιο αυτό, το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος-κλειδί. Όχι τόσο λόγω της παραγωγής της γνώσης: αντίθετα, όσο περισσότερο η παραγωγή γνώσης εξαπλώνεται σε όλο το κοινωνικό εργοστάσιο, τόσο λιγότερο το πανεπιστήμιο είναι μια προνομιακή τοποθεσία μετάδοσής της - ο Γυάλινος Πύργος πέφτει οριστικά. Αλλά το πανεπιστήμιο αποτελεί χώρο-κλειδί των αγώνων, των δυνατοτήτων της εδαφοποίησης και της γενίκευσης.

Η συλλογικότητα Edu-Factory έχει ορίσει αυτό το πλαίσιο ως ''διπλή κρίση'' - δηλαδή, κρίση του πανεπιστημίου και παγκόσμια οικονομική κρίση. Στην πραγματικότητα, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε τους μετασχηματισμούς και τους αγώνες του πανεπιστημίου, χωρίς να τους συνδέσουμε με τους μετασχηματισμούς και τους αγώνες της εργασίας και της παραγωγής. Έτσι, εν συντομία, ας σκιαγραφήσουμε πέντε παγκόσμιες τάσεις της πολιτικής οικονομίας του πανεπιστημίου, και της κρίσης του. Δηλαδή, πέντε πεδία μαχών για τους διεθνικούς αγώνες.

1. Η κρίση της παραδοσιακής ιδέας της γνώσης, η οποία είναι επίσης κρίση της αριστερής μυθολογίας της γνώσης ως ένα ουδέτερο και φυσικό κοινό αγαθό που πρέπει να προστατευτεί από την εμπορευματοποίηση. Στο σύγχρονο καπιταλισμό, η γνώση -κεντρική πηγή και μέσο παραγωγής- δεν είναι μόνο εμπόρευμα, είναι κεντρικό προϊόν της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ουδετερότητα ή φυσικότητα της γνώσης: είναι πάντα ζήτημα της παραγωγής, και εντός των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων είναι επίσης μια πηγή εκμετάλλευσης.

Όταν μιλάμε για ζωντανή γνώση, προσπαθούμε να προσδιορίσουμε τη νέα σύνθεση της ζωντανής εργασίας, και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής γνώσης. Πρόκειται για μια αμφίσημη διαδικασία: γνώση είναι αυτό που παράγεται από κοινού από τη ζωντανή εργασία, καθώς επίσης αυτό που το κεφάλαιο εκμεταλλεύεται· είναι η δυνατότητα της αυτονομίας της κοινωνικής συνεργασίας, και είναι αυτό που το κεφάλαιο κυριεύει και αξιοποιεί. Σε αυτή την αμφίσημη διαδικασία, η γνώση γίνεται κεντρικό πεδίο μάχης: το κοινό δεν υπάρχει στη φύση, αλλά πρέπει να παραχθεί.

2. Η κρίση των επιστημονικών κλάδων, δηλαδή, της σύγχρονης οργάνωσης της γνώσης. Την άνοιξη του 2009, απαντώντας σε ερώτημα που τέθηκε από τη βασίλισσα της Αγγλίας, μια ομάδα οικονομολόγων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο επιστημονικός κλάδος των οικονομικών όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να προβλέψει τη διαφαινόμενη κρίση, αλλά ήταν επίσης απολύτως ανίκανος να καταλάβει οτιδήποτε γύρω από την οικονομία, και θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνος για την ίδια την κρίση. Η συζήτηση στο πλαίσιο άλλων επιστημονικών κλάδων, δεν είναι πολύ διαφορετική: είναι όλο και περισσότερο ανίκανοι να εξηγήσουν τι συμβαίνει. Οι επιστημονικοί κλάδοι, όπως επίσης η ρητορική της διεπιστημονικότητας, αντιπροσωπεύουν όλο και λιγότερο μια μορφή οργάνωσης της γνώσης, και όλο και περισσότερο ένα τεχνητό μέτρο της παραγωγής της ζωντανής γνώσης - με άλλα λόγια, ένα εργαλείο εκμετάλλευσης. Στους σύγχρονους αγώνες, αυτό που διακυβεύεται είναι μια νέα και αυτόνομη οργάνωση της γνώσης, με βάση την κοινή παραγωγή της.

3. Η κρίση της παραδοσιακής φιγούρας του φοιτητή. Αφότου είναι παραγωγοί γνώσης, οι φοιτητές δεν είναι πλέον εργατικό δυναμικό για μαθητεία, αλλά άμεσα εργαζόμενοι, και επισφαλείς εργαζόμενοι. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια συνεχής επικάλυψη μεταξύ της αγοράς εκπαίδευσης και της αγοράς εργασίας (σκεφτείτε τη "δια βίου μάθηση" ή το σύστημα πιστοποίησης). Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέματα της εργασίας (επισφάλεια, υποτίμηση της εργατικής δύναμης, φτωχοποίηση, κρίση, κ.λπ.) έχουν κεντρική θέση στους φοιτητικούς και πανεπιστημιακούς αγώνες των τελευταίων ετών. Και για το λόγο αυτό, οι πανεπιστημιακοί αγώνες έχουν δυνατότητα πολιτικής γενίκευσης σε όλο το εύρος της ταξικής σύνθεσης.

4. Η κρίση της σύγχρονης διαλεκτικής μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Ας σκεφτούμε την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου. Αυτή δεν σημαίνει μόνο την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων σε δημόσια ιδρύματα. Στο αμερικανικό και αγγλοσαξονικό μοντέλο, ο ορισμός των εταιρικών πανεπιστημίων δεν εξαρτάται τόσο από τη νομική κατάστασή τους: είναι τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά, και χρηματοδοτούνται τόσο από το κράτος όσο και από εταιρίες. ''Εταιρικό πανεπιστήμιο'' σημαίνει ότι το ίδιο το πανεπιστήμιο πρέπει να γίνει εταιρία - να λειτουργεί με βάση το λογισμό του κόστους-κέρδους, τον ορθολογισμό του προϋπολογισμού, και τη μείωση του κόστους του εργατικού δυναμικού, για να ανταγωνιστεί στην παγκόσμια αγορά εκπαίδευσης. Αυτό σημαίνει ένα πανεπιστήμιο πέρα από τη διαλεκτική μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, κράτους και αγοράς. Από την άποψη των αγώνων, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε τίποτα να υπερασπιστούμε: αυτό που διακυβεύεται είναι η συντακτική διαδικασία ενός νέου πανεπιστημίου. Αυτό το ονομάζουμε πανεπιστήμιο του κοινού.

5. Η κρίση του πανεπιστημίου ως ασανσέρ για την κοινωνική κινητικότητα. Η υπαγωγή στην επισφάλεια και το χρέος -ως μόνιμες συνθήκες ζωής- έχουν κατεδαφίσει την ιδέα ότι πας στο πανεπιστήμιο για να αποκτήσεις μια θέση υψηλότερη από την προέλευσή σου. Συνολικά, αυτό σημαίνει μια αμετάκλητη συντριβή των καπιταλιστικών υποσχέσεων προόδου, ακόμη και στις ατομικιστικές ανταγωνιστικές μορφές τους.

Καθώς διαλύεται η πρόνοια (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι τρελές αυξήσεις διδάκτρων στο Κεμπέκ), το χρέος γίνεται ένας στρεβλός τρόπος κάλυψης κοινωνικών αναγκών (στέγαση, εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, κινητικότητα, κ.λπ.). Μπορούμε να μιλήσουμε για χρηματιστικοποίηση του πανεπιστημίου και της ζωής. Το σύστημα του χρέους λειτουργεί ως μια διαδικασία οριοθέτησης των επιλογών, ένα πειθαρχικό καθεστώς που επιβάλλεται όχι μόνο στο παρόν, αλλά πρώτα και κύρια ως υποθήκη για το μέλλον. Πρόκειται για ένα ηθικό καθεστώς εξατομίκευσης: εάν είστε σε χρέος, είστε σε ενοχή. Αλλά ακριβώς για αυτούς τους λόγους, πρέπει να αντιταχθούμε στις ηθικολογικές κρίσεις από την Αριστερά για την πρόσβαση στο πιστωτικό σύστημα, επειδή η χρήση της πίστωσης τονίζει επίσης την ανελαστικότητα των κοινωνικών αναγκών. Η καμπάνια Occupy Student Debt, και η επιδίωξή της για ένα είδος συλλογικού δικαιώματος στην πτώχευση για τους σπουδαστές, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς, και τους επισφαλείς ανθρώπους, είναι στρατηγική: αφενός, για να επανοικειοποιηθούμε τον κοινωνικό πλούτο που παράγουμε από κοινού· αφετέρου, για να αρνηθούμε το ηθικό καθεστώς του χρηματιστικού κεφαλαίου και των εξατομικευτικών μηχανισμών του, και να δημιουργήσουμε μια συλλογική διαδικασία. Πράγματι, μπορούμε να πούμε ότι ο αγώνας γύρω από την πίστωση-χρέος στο σύγχρονο καπιταλισμό είναι το ισοδύναμο του αγώνα γύρω από το μισθό στο βιομηχανικό καπιταλισμό.

Με βάση τα παραπάνω, ας καταλήξω με δύο πολιτικά ερωτήματα που ανακύπτουν από τα διεθνικά κινήματα. Από τη μια πλευρά, πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε μια πολιτική κοινής σύνθεσης μεταξύ της υποβαθμιζόμενης μεσαίας τάξης και των προλετάριων "χωρίς μέλλον", αυτών των δύο στοιχείων που προσεγγίζουν λόγω της φτωχοποίησης και της καπιταλιστικής απαλλοτρίωσης, αλλά διαιρούνται από τους μηχανισμούς του χρηματιστικού καπιταλισμού (χρέος, εξατομίκευση, μισθολογική διαστρωμάτωση, πολιτικές της ταυτότητας, κ.λπ.); Αυτό είναι ένας κεντρικός κόμβος για την οργάνωση του κοινού.

Από την άλλη πλευρά, σήμερα το πεδίο της μάχης δεν βρίσκεται στην προάσπιση του δημόσιου (επειδή είναι ένα ιδιωτικοποιημένο δημόσιο), αλλά σε μια συντακτική διαδικασία πέρα από το σύστημα της πολιτικής εκπροσώπησης. Η κατάληψη των πλατειών, του πανεπιστημίου, και του μητροπολιτικού χώρου δεν είναι μια διαμαρτυρία, δεν υπάρχουν αιτήματα να απευθυνθούν στην κυβέρνηση. Η πρακτική αυτή υποδεικνύει την άμεση δημιουργία ενός νέου χώρου και χρόνου, μια εμβρυακή μορφή της οργάνωσης της ζωής από κοινού. Το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε μια συλλογική οργάνωση της αυτόνομης συνεργασίας μας, και να καταστρέψουμε το μηχανισμό της καπιταλιστικής αιχμαλωσίας; Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε το πανεπιστήμιο σε ένα φορέα του κοινού;

Αν ζούμε σε μια επαναστατική κατάσταση, γνωρίζουμε επίσης ότι αυτή δεν θα οδηγήσει σε μια μηχανική κίνηση προς την επανάσταση, και το "1%" δεν θα πέσει κάτω αν δεν το πετάξουμε έξω. Αυτό είναι το καθήκον μας.

Μετάφραση: Κ.Χ.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Viewpoint Magazine


* Ο Gigi Roggero είναι κοινωνικός αγωνιστής και συμμετέχει στη συλλογικότητα Edu-Factory και στο δίκτυο UniNomade. Είναι επίσης επισφαλής ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, και συγγραφέας του The Production of Living Knowledge: The Crisis of the University and the Transformation of Labor in Europe and North America (Temple University Press, 2011).




efimeridadrasi.blogspot.gr

Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

Οι πιο περίεργες αιρέσεις

Από τον Diego Maradona ως κεντρικό πρόσωπο θρησκείας και το ιπτάμενο τέρας από spaghetti ως ο δημιουργός του κόσμου και την θρησκεία των Jedi!Δείτε τις πιο παράξενες θρησκείες και τις αλλόκοτες πεποιθήσεις τους.

Σαϊεντολογία

Η εκκλησία της Σαϊεντολογίας είναι ένα κίνημα που ιδρύθηκε από τον L. Ron Hubbard (Elron) το 1952.

Υποστηρίζει δε, πως στα ανώτερα επίπεδα της μύησης (επίπεδα OT), οι μυστικές διδασκαλίες που λαμβάνουν χώρα, μπορεί να είναι επικίνδυνες για τα μέλη που δεν έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα.

Οι διδασκαλίες αυτές λοιπόν, κρατούνται μυστικές από τα μέλη που δεν έχουν φτάσει στα ανώτερα επίπεδα.

Στα επίπεδα αυτά, ο Hubbard, εξηγεί πως να αντιστρέφεις τις συνέπειες από μια άσχημη εμπειρία του παρελθόντος, οι οποίες μπορούν να εκτείνονται και σε εκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν.

Ανάμεσα σε αυτές τις διδασκαλίες είναι και η ιστορία του Xenu (ή Xemu), ο οποίος είναι ένας εξωγήινος ηγέτης της "Γαλαξιακής Ομοσπονδίας".

Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, πριν από 75 εκατομμύρια χρόνια, ο Xenu, έφερε δισεκατομμύρια ανθρώπους στη Γη, με διαστημόπλοια...

Η κεντρική ιδέα πάντως της εκκλησίας αυτής, είναι πως όλοι οι άνθρωποι είναι αθάνατες πνευματικές οντότητες που δεν θυμούνται την πραγματική τους φύση.

Οι υποστηρικτές της, προσπαθούν να ξαναζήσουν ξεχασμένες εμπειρίες του παρελθόντος και να απελευθερωθούν.





Το έθνος του Yahweh

Πρόκειται για μια θρησκευτική οργάνωση Αφρο-Αμερικανών, που ιδρύθηκε το 1979 στο Miami από τον Hulon Mitchell, Jr, τον οποίον αποκαλούν Yahweh ben Yahweh.

Η κεντρική ιδέα της εκκλησίας αυτής είναι πως οι πραγματικοί Ισραηλίτες είναι οι Αφροαμερικανοί και πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ.

Επίσης, μία από τις βασικές αρχές της οργάνωσης είναι πως ο Yahweh ben Yahweh είναι ο Υιός του Θεού.




Η εκκλησία όλων των Κόσμων

Η συγκεκριμένη θρησκευτική οργάνωση είναι μια νεο-παγανιστική θρησκεία, που ιδρύθηκε το 1962 από τον Oberon Zell-Ravenheart και τη γυναίκα του, Morning Glory Zell-Ravenheart.

Η εκκλησία είναι βασισμένη σε μια φανταστική θρησκεία, με το ίδιο ακριβώς όνομα, που εμφανίζεται στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας "Ξένος σε μια ξένη Γη" του Robert A. Heinlein.

Η μυθολογία της εκκλησίας αυτής, περιλαμβάνει επιστημονική φαντασία μέχρι σήμερα.

Τα μέλη της αναγνωρίζουν την "Γαία", την Θεά της Μητέρας Γης και τον Θεό-Πατέρα. Επίσης πιστεύουν στην ύπαρξη της Νεραϊδοχώρας...

Λατρεύουν δε και πολλές θεότητες από κάθε είδους πάνθεον. Πολλές από τις λατρευτικές τους τελετές επικεντρώνονται στους Θεούς και τις Θεές της αρχαίας Ελλάδας.

Ο Zell-Ravenheart πρόσφατα ίδρυσε την "Γκρι Σχολή Μαγείας", η οποία είναι εμπνευσμένη από τη σχολή μαγείας στα βιβλία Harry Potter, το Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry.





Άνθρωποι του Σύμπαντος

Οι "Άνθρωποι του Σύμπαντος" ή οι "Κοσμικοί άνθρωποι με φωτεινές δυνάμεις" είναι μια τσέχικη θρησκευτική οργάνωση που περιστρέφεται γύρω από τον Ivo A. Benda.

Το σύστημα των πιστεύω της, βασίζεται στην ύπαρξη εξωγήινων πολιτισμών, οι οποίοι επικοινωνούν τηλεπαθητικά με τον Benda και άλλους "μεσολαβητές" από τον Οκτώβριο του 1997, ενώ αργότερα χρησιμοποιούν και την απευθείας προσωπική επαφή.

Σύμφωνα με τον Benda, οι πολιτισμοί αυτοί διαθέτουν έναν στόλο από διαστημόπλοια, με επικεφαλής το Ashtar Sheran, που είναι ο δορυφόρος της Γης.

Παρακολουθούν τους καλούς ανθρώπους και τους βοηθούν και είναι έτοιμοι να μεταφέρουν τους υποστηρικτές τους σε μια άλλη διάσταση.





Η εκκλησία του SubGenius

Πρόκειται για μια θρησκεία-παρωδία που προωθεί τη χαλαρότητα, σατιρίζει τη θρησκεία, τις θεωρίες συνωμοσίας, τα UFOs και την popculture.

Η εκκλησία υποστηρίζει πως είχε ιδρυθεί τη δεκαετία του 1950 από τον "μεγαλύτερο έμπορο του κόσμου", τον J. R. "Bob" Dobbs.

Στην πραγματικότητα όμως, ξεκίνησε το 1979 με την έκδοση ενός τεύχους με το όνομα SubGenius Pamphlet #1.

Βρήκε αποδοχή σε underground pop-culture κύκλους και σε φοιτητές κολεγίων.

Ένα σημαντικό γεγονός της εκκλησίας αυτής, συνέβη στις 5 Ιουλίου 1998. Η εκκλησία είχε προβλέψει πως την ημερομηνία αυτή ο κόσμος θα καταστρεφόταν από μια εισβολή εξωγήινων στρατιωτών.

Όταν αυτό δε συνέβη, για να τιμωρήσουν το μέλος της Εκκλησίας που το είχε προβλέψει, το κάλυψαν με πίσσα και πούπουλα!





Το κίνημα του Πρίγκιπα Φίλιππου

Στο νησί Tanna του Vanuatu, μια φυλή ιθαγενών, οι Yaohnanen, ξεκίνησαν την αλλόκοτη αυτή θρησκεία.

Τα μέλη της φυλής αυτής πιστεύουν πως ο πρίγκιπας Φίλιππος, ο δούκας του Εδιμβούργου και σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ II, είναι ένα θεϊκό ον!

Συγκεκριμένα είναι ο γιος ενός βουνίσιου πνεύματος του Tanna και ο αδερφός του John Frum.

Σύμφωνα με αρχαίες ιστορίες, ο γιος αυτός ταξίδεψε σε μια μακρινή χώρα, παντρεύτηκε μια ισχυρή αριστοκράτισσα και θα επιστρέψει κάποτε στο νησί.

Οι κάτοικοι του νησιού, παρακολούθησαν τον σεβασμό που είχαν οι αξιωματούχοι των αποικιών προς τη βασίλισσα και προφανώς συμπέραναν πως ο σύζυγός της, ο πρίγκιπας Φίλιππος, είναι ο γιος από τους θρύλους τους.

Η οργάνωση πρέπει να σχηματίστηκε τη δεκαετία του '50 ή του '60. Οι πεποιθήσεις τους, ενισχύθηκαν από την επίσημη επίσκεψη του βασιλικού ζευγαριού στο Vanuatu το 1974, όταν λίγοι ντόπιοι είχαν την ευκαιρία να δουν τον πρίγκιπα από μακριά.

Από την πλευρά του, ο Φίλιππος έμαθε για την ύπαρξη της θρησκείας και αντάλλαξε δώρα με τους ηγέτες της, ενώ τους επισκέφθηκε κιόλας!





Η εκκλησία της Ευθανασίας

Πρόκειται για μια πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Chris Korda (ο οποίος ντύνεται σαν γυναίκα) στη Βοστόνη των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εκκλησίας, η οργάνωση είναι μια "ένα μη κερδοσκοπικό εκπαιδευτικό κίνημα αφιερωμένο στην αποκατάσταση της αρμονίας μεταξύ των ανθρώπων και των ειδών που έχουν απομείνει στη Γη."

Το βασικό γεγονός που θέλει να καταδείξει η εκκλησία, είναι πως η Γη δεν μπορεί να χωρέσει και να συντηρήσει τον πληθυσμό της.

Η μόνη εντολή της θρησκείας αυτή είναι να μην αναπαράγονται οι άνθρωποι!

Άλλες βασικές "κολόνες" της εκκλησίας είναι η αυτοκτονία, η έκτρωση, ο καννιβαλισμός (φυσικά περιορίζεται στην κατανάλωση των ήδη πεθαμένων ανθρώπων!) και ο σοδομισμός (δηλαδή οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη που δεν στοχεύει στην αναπαραγωγή.)

Ένα διάσημο σλόγκαν της οργάνωσης είναι το "Σώσε τον πλανήτη, σκότωσε τον εαυτό σου."

Η εκκλησία προωθεί μόνο τους εθελοντικούς τρόπους μείωσης του πληθυσμού, έτσι είναι τελείως κατά του φόνου, του βιασμού και της ακούσιας στείρωσης.




Απαθεϊσμός

Υπάρχουν οι πιστοί, δηλαδή οι άνθρωποι που πιστεύουν πως υπάρχει ένα ανώτερο ον, και ο καθένας ακολουθεί διαφορετική θρησκεία, υπάρχουν οι άθεοι, που δεν πιστεύουν πως υπάρχει Θεός και οι αγνωστικιστές.

Οι αγνωστικιστές θεωρούν πως το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει το θείο και αμφιβάλλει για την ύπαρξή του.

Οι απαθεϊστές από την άλλη δεν πιστεύουν πως υπάρχει Θεός, αλλά και πως αν υπήρχε τότε θα ήταν τελείως απαθής και δεν θα νοιαζόταν καθόλου για την ανθρωπότητα.





Η εκκλησία των Jedi

Το έπος της επιστημονικής φαντασίας Star Wars, σίγουρα είναι κάτι αξιοθαύμαστο.

Όμως υπάρχουν και αυτοί που το έχουν αναγάγει σε θρησκεία!

Η εκκλησία των Jedi πιστεύει πως υπάρχει μία πανίσχυρη δύναμη που συνδέει όλα τα πράγματα στο σύμπαν και τα κρατάει ενωμένα.

Η θρησκεία αυτή, σύμφωνα με τις αρχές της, είναι κάτι το έμφυτο στον καθένα μας.

Επίσης η αίσθηση της ηθικής είναι και αυτό κάτι έμφυτο στους ανθρώπους, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της εκκλησίας.

May the force be with you και τα σχετικά...!






Nuwaubianism


Ο όρος αναφέρεται στους οπαδούς των διδασκαλιών του Dwight York.

Η εκκλησία ξεκίνησε αρχικά σαν μια οργάνωση Αφρο-Αμερικανών μουσουλμάνων στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '70.

Από τότε έχει υποστεί πολλές αλλαγές. Στο τέλος η ομάδα ίδρυσε ένα αρχηγείο σε πόλη της Georgia το 1993, το οποίο στη συνέχεια εγκατέλειψε.

Ο ίδιος ο York φυλακίστηκε για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και για κακοποίηση παιδιών.

Τα πιο περίεργα δόγματα της εκκλησίας είναι τα εξής:

Είναι σημαντικό να θάβεις τα υπολείμματα του πλακούντα μετά τη γέννα, ώστε να μην τα χρησιμοποιήσει ο Σατανάς για να φτιάξει ένα αντίγραφο του νεογέννητου.

Επίσης, τα μέλη πιστεύουν πως μερικά αποβληθέντα έμβρυα επιβιώνουν από την έκτρωση και μένουν στους υπονόμους, όπου συγκεντρώνονται και καταστρώνουν σχέδιο να κατακτήσουν τον κόσμο!

Ο κάθε άνθρωπος έχει εφτά κλώνους που ζουν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Οι γυναίκες υπήρχαν για πολλές γενιές πριν να κατασκευάσουν τους άντρες μέσω της γενετικής τροποποίησης.

Ο Homo sapiens είναι το αποτέλεσμα πειραμάτων κλωνοποίησης που έγιναν στον Άρη πάνω στον Homo erectus.

Οι Illuminati έχουν δημιουργήσει ένα παιδί, το γιο του Σατανά, ο οποίος γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1966 στη Νέα Υόρκη.

Το παιδί ανατράφηκε από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Richard Nixon και τώρα ζει στο Βέλγιο.





Η εκκλησία του Ed Wood

Πρόκειται για μια διαδικτυακή εκκλησία, που χαρακτηρίζεται και ως θρησκεία βασισμένη στην pop-culture.

Η ίδρυσή της έγινε από τον Steve Galindo το 1996.

Το κεντρικό πρόσωπο της θρησκείας αυτής είναι ο σκηνοθέτης cult ταινιών Edward D. Wood Jr, τον οποίο τα μέλη της εκκλησίας, αντιμετωπίζουν σαν σωτήρα τους!

Οι "πιστοί" αναζητούν τον τρόπο για την επίτευξη της ευτυχίας και της θετικής ζωής στις ταινίες και τη ζωή του σκηνοθέτη.

Στις συγκεντρώσεις τους ντύνονται σαν το αντίθετο φύλο καθώς ο Ed Wood στις ταινίες του έβαζε πάντα άντρες ντυμένους γυναικεία.






Η εκκλησία του ιπτάμενου τέρατος από Spaghetti (!)

Όπως υποστηρίζουν τα μέλη της, η εκκλησία αυτή υπάρχει εδώ και εκατοντάδες χρόνια, αν και μόλις πρόσφατα, το 2005 αποκαλύφθηκε η ύπαρξή της.

Οι Pastafarians, όπως ονομάζονται οι οπαδοί της θρησκείας, πιστεύουν πως ο κόσμος δημιουργήθηκε από το ιπτάμενο τέρας των Spaghetti, το οποίο ήταν και μεθυσμένο!

Το αποτέλεσμα της μέθης του είναι ένας ατελής κόσμος...

Η επίσημη ενδυμασία τους είναι πειρατικά ρούχα, καθώς θεωρούν πως οι πειρατές δεν είναι κακοί αλλά χαρωποί άνθρωποι που ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο και δίνουν στους ανθρώπους γλυκά!

Φυσικά πρόκειται για θρησκεία-παρωδία

Η θρησκεία ιδρύθηκε το 2005 από τον Bobby Henderson, ο οποίος αρχικά στόχευε σε μια σατυρική διαμαρτυρία ενάντια στην αντικατάσταση του μαθήματος της εξέλιξης με το μάθημα του έξυπνου σχεδίου.

Σε επιστολή του, στο εκπαιδευτικό συμβούλιο της πολιτείας Kansas των ΗΠΑ, ο Henderson υποστήριξε πως πιστεύει σε έναν υπερφυσικό δημιουργό, που μοιάζει με spaghetti με κεφτεδάκια.

Ο Henderson, ζήτησε μαζί με το μάθημα του έξυπνου σχεδιασμού και της εξέλιξης, να διδάσκεται και η θεωρία του στις σχολικές αίθουσες!

Εξήγησε πως η θεωρία του έξυπνου σχεδιασμού χρησιμοποιεί ασαφείς αναφορές σε έναν "έξυπνο δημιουργό" του κόσμου.

Με την ίδια λογική κάθε οντότητα που σκέφτεται ο άνθρωπος θα μπορεί να παίξει τον ρόλο της δημιουργίας, ακόμα και ένα ιπτάμενο τέρας από spaghetti.

Ο Henderson ανάρτησε το γράμμα στην ιστοσελίδα του, το οποίο στη συνέχεια έγινε ένα διαδικτυακό φαινόμενο και ένα σύμβολο εναντίον της διδασκαλίας του έξυπνου σχεδιασμού και των θρησκευτικών γενικά στα σχολεία.

Επίσης, το 2006 εκδόθηκε το Ευαγγέλιο του Ιπτάμενου Τέρατος από spaghetti.





Η εκκλησία του Maradona

Δημιουργήθηκε από fans του "μύθου των γηπέδων", Diego Maradona, στις 30 Οκτωβρίου 1998, την ημέρα των 38ων γενεθλίων του ποδοσφαιριστή.

Οι οπαδοί της εκκλησίας θεωρούν πως ο Diego Maradona, είναι ο καλύτερος παίκτης του ποδοσφαίρου όλων των εποχών.

Τα μέλη της, φτάνουν τα 80.000 από 60 χώρες παγκοσμίως.

Το ημερολόγιό τους ξεκινάει από τη χρονιά που γεννήθηκε ο Maradona, το 1960!





diaforetikimatia.blogspot.gr

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά* (πώς να νικήσουμε την Μέδουσα, χωρίς να μας παγώσει το δολοφονικό της βλέμμα)

Του Κώστα Σβόλη

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,
όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,
στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»
Ι. Καμπανέλλης

Βρισκόμαστε μέσα στο μάτι του κυκλώνα, το πύκνωμα του ιστορικού χρόνου που διανύουμε πολλές φορές μας εγκλωβίζει σε μια παραλυτική ακινησία. Με δέος παρακολουθούμε τα γεγονότα να εγγράφονται πάνω στο σώμα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού προσαρμόζοντάς το στις νέες επιταγές της καπιταλιστικής αναδόμησης.

Άλλοτε πάλι τρομαγμένοι απλά χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο ελπίζοντας να ξημερώσει κάπου αλλού. Οι πιο θαρραλέοι ίσως σκεφτούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η βαριά σκιά της βαρβαρότητας πέφτει πάνω μας απειλητικά και προμηνύει νέα που δεν θέλουμε να ακούσουμε. Απέναντι όμως στην βαρβαρότητα υπάρχει πάντα ένα Ή. Στην εποχή της η Ρόζα Λούξεμπουργκ το περιέγραψε με την λέξη σοσιαλισμός, στην εποχή μας ίσως αυτό το Ή να έχει πολλά ονόματα και πολλαπλές αποχρώσεις, αλλά παραμένει το μεγάλο Ή απέναντι στην βαρβαρότητα, παραμένει ο δρόμος/ οι δρόμοι προς την κοινωνική χειραφέτηση και την απελευθέρωση από την κυριαρχία και την εκμετάλλευση.

Ο χρόνος είναι τώρα και εδώ, είναι ένας χρόνος που επειδή τρέχει με μεγάλες ταχύτητες είναι συνέχεια καρφωμένος σε αυτήν αναγκαιότητα του τώρα και εδώ, ό, τι πρέπει να κάνουμε πρέπει να το κάνουμε τώρα και εδώ, πρέπει να ξεκινήσει εδώ και τώρα. Δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν άλλο τόπο, δεν μπορούμε να περιμένουμε έναν άλλο χρόνο, δεν υπάρχει κανένας πέρα από εμάς που να μπορεί να εκτοξεύσει αυτό το Ή ως ατσάλινη σφήνα ενάντια στην βαρβαρότητα. Δεν πρόκειται για ένα αμυντικό Ή, που σαν περίκλειστο κάστρο θα προσπαθήσει να διαφυλάξει τις ψευδαισθήσεις των παλιών καιρών, πρόκειται για ένα επιθετικό Ή, που εμπεριέχει τους γόνιμους σπόρους ενός νέου κόσμου.

Σ’ αυτή την καταλυτική στιγμή αγνώστου διάρκειας, απέναντι στα πολλαπλά πρόσωπα της βαρβαρότητας πρέπει να αντιτάξουμε την υπεράσπιση της ζωής, όχι της γυμνής ζωής, της απλής ύπαρξης, αλλά της κοινωνικής ζωής, των κοινωνικών σχέσεων και των κοινωνικών δεσμών που την συγκροτούν. Πρέπει να έχουμε πολλά να χάσουμε για να νικήσουμε και αυτό απαιτεί την επανεφεύρεση μιας κοινωνικής ζωής όπου οι κοινωνικές σχέσεις και οι κοινωνικοί δεσμοί θα ανασυσταθούν μέσα από τα δικά μας χειραφετητικά προτάγματα και θα συγκροτηθούν γύρω από τα κοινά αγαθά, ως τόπο και τρόπο ανασύστασης της κοινωνικής ζωής. Εννοούμε σχέσεις που θα νοηματοδοθούν μέσα από την ελευθέρια, την ισότητα, την αυτονομία και την αλληλεγγύη, το ακατάβλητο δημιουργικό πράττειν . Μονάχα τότε θα έχουμε πολλά να χάσουμε για να μπορέσουμε να νικήσουμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε πρώτα να νικήσουμε και μετά να δημιουργήσουμε τον νέο κόσμο, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε τον νέο κόσμο χωρίς να νικάμε. Πρέπει να νικάμε δημιουργώντας και να δημιουργούμε νικώντας.
Απέναντι στο δολοφονικό βλέμμα της βαρβαρότητας και το παραλυτικό δηλητήριο του φόβου και της απόγνωσης, δεν μπορούμε να αποστρέψουμε το βλέμμα μας, ελπίζοντας ότι θα μείνουμε ανέγγιχτοι από τον ζόφο που κυκλώνει τα πάντα γύρω μας. Όμως για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την βαρβαρότητα χωρίς να μας καθηλώσει η βία και το εύρος των μέσων που αυτή μπορεί να μεταχειριστεί ενάντια στην ίδια την ανθρώπινη μας υπόσταση, έχουμε ανάγκη ένα κάτοπτρο. Ένα κάτοπτρό μέσα από το οποίο θα μπορέσουμε να αποδομήσουμε την φαινομενική παντοδυναμία του καπιταλισμού. Ένα κάτοπτρο μέσα από το οποίο θα γίνουν ορατά τα αδύνατα σημεία, οι θρυμματισμένες αρθρώσεις του καπιταλιστικού συστήματος, που, για μια ακόμα φορά, καταφεύγει στα δεκανίκια του φασισμού για να μπορέσει να επιβάλει την κυριαρχία του.

Χρειαζόμαστε ένα κάτοπτρο για να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τις ρωγμές πάνω στο σώμα της καπιταλιστικής κυριαρχίας, χωρίς να μας εμποδίσει η φυσικότητα την οποία ως κοινωνία αποδίδουμε στις καπιταλιστικές σχέσεις μετά τρεις αιώνες και κυριαρχίας και επέκτασής τους. Το υλικό αυτού του κάτοπτρου δεν μπορεί παρά να είναι οι ίδιοι οι αγώνες, τα κοινωνικά κινήματα και οι κοινωνικές αντιστάσεις. Αν κοιτάξουμε μέσα από αυτά τον καπιταλισμό θα μπορέσουμε να δούμε πώς να αρθρώσουμε αυτό το Ή ενάντια στην βαρβαρότητα του.

Την στιγμή, αυτή την καταλυτική στιγμή αγνώστου διάρκειας, που η φτωχοποίηση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων συνοδεύεται με την προσπάθεια χειραγώγησής τους μέσα από τον εκφασισμό της κοινωνίας και την μετατροπή του ρατσισμού σε βασική μορφή της διαχείρισης των «από κάτω», την στιγμή που η απόγνωση που γεννάει η επίθεση του κεφαλαίου συναντάει την φασιστική βία και την τελετουργία του εξαγνισμού του καπιταλισμού μέσα από την εξόντωση και την απανθρωποποίηση των μεταναστών, αυτό το Ή δεν μπορεί να συγκροτηθεί στο αφηρημένο πεδίο της ιδεολογίας, της επίκλησης των ανθρωπιστικών αξιών και του ανορθολογισμού της φασιστικής ιδεολογίας, στην ελπίδα μιας μελλοντικής επανάστασης. Αυτή την καταλυτική στιγμή αγνώστου διάρκειας, που όμως είναι εδώ και τώρα, αφού αυτός είναι ο χωρόχρονος της, αυτό το Ή χρειάζεται έδαφος για να υπερασπισθεί και ταυτόχρονα να συγκροτηθεί.

Σε αυτό το υπό συγκρότηση έδαφος, στο οποίο θα υπερασπιζόμαστε την αναδημιουργούμενη κοινωνική ζωή των νέων χειραφετητικών κοινωνικών σχέσεων και δεσμών, μπορούμε να ανασυστηνόμαστε ως ένας νέος λαός, πέρα από εθνικούς, φυλετικούς, θρησκευτικούς, έμφυλους διαχωρισμούς και ταυτότητες. Ένας λαός που θα συγκροτείται μέσω μιας διαρκούς συντακτικής διαδικασίας, ο λαός του κομμουνισμού και της ελευθερίας. Στο έδαφος της νέας κοινωνικής ζωής μέσα από τις νέες κοινωνικές σχέσεις και δεσμούς του κομμουνισμού και της ελευθερίας, εκεί είναι που μπορούμε να δώσουμε την μάχη και να νικήσουμε γιατί αυτά που θα έχουμε να χάσουμε θα είναι πολλά, γιατί θα λαχταράμε τόσο πολύ αυτή τη ζωή, που δεν θα αφήσουμε τίποτα να την καταστρέψει.

Αυτή την νέα ζωή, αυτό το νέο έδαφος, αυτό το νέο λαό δεν μπορούμε παρά να τα δημιουργήσουμε με την υπεράσπισή τους, εδώ και τώρα, τώρα και εδώ. Απέναντι στα φασιστικά τάγματα εφόδου, να αντιτάξουμε της ταξιαρχίες της λαϊκής αυτοάμυνας αυτού του νέου λαού. Όμως για να υπάρξουν οι ταξιαρχίες αυτοάμυνας πρέπει να υπάρξει ο λαός και για να υπάρξει ο λαός πρέπει να υπάρχουν οι ταξιαρχίες, αυτά τα δύο δεν μπορούν παρά να γίνουν ταυτόχρονα.

Το νέο έδαφος δεν είναι μια φανταστική ουτοπία, δεν είναι μια επίκληση ιδεολογικών αρχών, δεν είναι μια νέα γη της επαγγελίας. Είναι το έδαφος των σχέσεων αλληλεγγύης, είναι το έδαφος των δομών παραγωγής των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων να υπάρξουμε ως κοινωνία, ως λαός ενάντια και πέρα από τον κυριαρχία του εμπορεύματος και την εκμετάλλευση της αφηρημένης εργασίας, είναι το έδαφος αυτοπροσδιορισμού των κοινωνικών αναγκών και επιθυμιών μας. Είναι το έδαφος να πολεμήσουμε το ζόφο και το έρεβος του φασισμού. Είναι ένας κόσμος να φτιάξουμε καθώς τον υπερασπιζόμαστε, είναι ένας κόσμος που τον υπερασπιζόμαστε καθώς τον φτιάχνουμε.
Μόνο έτσι θα νικήσουμε!

*από τραγούδι του Γ. Αγγέλακα



efimeridadrasi.blogspot



Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Ο χρόνος ίσως κυλάει ανάποδα στο Σύμπαν


Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι το Σύμπαν επεκτείνεται και μάλιστα με επιτάχυνση. Υπάρχουν όμως και αντιρρήσεις στην επιστημονική κοινότητα με ορισμένους ειδικούς να αναζητούν εναλλακτικές απαντήσεις στα κοσμικά φαινόμενα.

Επιστήμονες στην Ισπανία ανέπτυξαν μια αμφιλεγόμενη θεωρία σύμφωνα με την οποία το Σύμπαν δεν επεκτείνεται επιταχυνόμενο αλλά αντίθετα η κίνηση του επιβραδύνεται. Αυτό σημαίνει ότι κάποια στιγμή το ρολόι του χρόνου θα πάψει να λειτουργεί, τα πάντα στο Σύμπαν θα πάψουν να κινούνται και όλα μέσα σε αυτό θα παγώσουν για πάντα.

Η θεωρία

Ο Χοσέ Σενοβίγια, o Μαρκ Μάρς και ο Ραούλ Βέρα των πανεπιστημίων της Σαλαμάνκα και της Χώρας των Βάσκων πιστεύουν ότι ο χρόνος του Σύμπαντος τελειώνει. Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία το Σύμπαν επεκτείνεται και μάλιστα επιταχυνόμενο. Το φαινόμενο οφείλεται σε μια μυστηριώδη ενέργεια που κινεί τα κοσμικά αντικείμενα και την οποία οι επιστήμονες έχουν ονομάσει «σκοτεινή ενέργεια».

Σύμφωνα με τους τρεις ερευνητές η κίνηση του Σύμπαντος δεν επιταχύνεται αλλά αντίθετα επιβραδύνεται. Η επιβράδυνση αυτή όμως είναι τόσο μικρή ώστε δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον άνθρωπο. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η κοσμική ενέργεια δεν υπάρχει και ότι ο χρόνος θα επιβραδύνεται συνεχώς μέχρις ότου να σταματήσει να υφίσταται. Υποστηρίζουν επίσης ότι η επιβράδυνση του χρόνου θα γίνεται ορατή σε εμάς ως συνεχής επιτάχυνση των Σύμπαντος μέχρις ότου όλα τα αντικείμενα μέσα σε αυτό θα εξαφανιστούν.

«Πιστεύουμε ότι ο χρόνος γεννήθηκε μέσα στη Μεγάλη Εκρηξη και αν ο χρόνος μπορεί να γεννηθεί μπορεί και να πεθάνει ως αποτέλεσμα της δράσης ενός αντίθετου φαινομένου. Τότε όλα θα παγώσουν για πάντα» αναφέρει ο Χοσέ Σενοβίγια. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Physical Review D».


Πηγή: Το ΒΗΜΑ

Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

Μάθε παιδί μου...Αρχαία

Η εκμάθηση των Αρχαίων Ελληνικών αναπτύσσει την αντίληψη και την οπτική ικανότητα των μικρών παιδιών.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν Έλληνες επιστήμονες μετά από τριετή πειραματική έρευνα. Η τριετής πιλοτική πειραματική έρευνα του ψυχιάτρου Ι.Κ. Τσέγκου και των κλινικών ψυχολόγων
Δ. Βεκιάρη και Θ. Παπαδάκη, απέδειξε ότι με τη μάθηση μιας γλώσσας όπως η Αρχαία Ελληνική μπορούν να αναπτυχθούν και άλλες ικανότητες εκτός από τις λεκτικές, καθώς το παιδί θα πρέπει να συγκεντρωθεί αρκετά λόγω του πολυτονικού συστήματος.

Μάλιστα, όπως τονίζουν, τα Αρχαία Ελληνικά ίσως θα μπορέσουν να αποτρέψουν ακόμη και την εμφάνιση της δυσλεξίας. Ειδικότερα, στο δείγμα της έρευνας φάνηκε ότι η εκμάθηση των Αρχαίων Ελληνικών επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών ηλικίας 6-9 ετών και τις αναπτύσσει με επιταχυνόμενο ρυθμό.
Tο αποτέλεσμα αυτό συνδέεται με τον τύπο του ερεθίσματος (περισσότερα οπτικά σημεία, όπως τόνοι και πνεύματα). Το υποκείμενο εξασκείται σε ένα περισσότερο σύνθετο οπτικό ερέθισμα και έτσι φαίνεται να ωριμάζουν ταχύτερα οι αντιληπτικές και οι οπτικές λειτουργίες.
Ελπίζουμε την έρευνα αυτή να την διάβασαν και πρώην υπουργοί Παιδείας που συζητούσαν -και μάλιστα έντονα- την κατάργηση της Αρχαίας Ελληνικής από τα σχολεία..


Παιδεία…αρχαία ελληνική υπόθεση

Είναι αλήθεια ότι η Παιδεία, όπως και κάθε θεσμός, είναι μια ζωντανή πραγματικότητα, η οποία συνεχώς εξελίσσεται και προσαρμόζεται στις προκλήσεις και ανάγκες κάθε εποχής. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από τις πληροφορίες και τα στοιχεία για την παιδεία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι η ελληνική παιδεία άρχισε ως ιδιωτική στην αρχαιότητα και στη συνέχει έγινε δημόσια, χωρίς, φυσικά, να απουσιάσει και το ιδιωτικό σχολείο, τουλάχιστον στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Σήμερα, σα να θέλει να κλείσει ο κύκλος αυτός προωθείται η αναθεώρηση του Συντάγματος για να επιτραπεί η λειτουργία και ιδιωτικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, με τις γνωστές αντιδράσεις που κυριαρχούν τόσο στην εκπαιδευτική κοινότητα όσο και στη Βουλή.

Από τον Όμηρο
Τις πρώτες πληροφορίες για την παιδεία στην αρχαία Ελλάδα, μας τις δίνει η μυθολογία, με την αναφορά της στο σχολείο του Κενταύρου Χείρωνα, στο Πήλιο. Ο Όμηρος, μετά, είναι μια βασική πηγή για την παιδεία στην Ελλάδα πριν από τους ιστορικούς χρόνους. Είχε ως πρότυπο τους θεούς και τους ήρωες, με προσωποποίηση όλων των αρετών. Η εκπαίδευση και αγωγή των νέων γίνεται με την ιδιωτική πρωτοβουλία και με τα ιδανικά της Πολιτείας (θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια). Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στη σωματική αγωγή και στον αθλητισμό γενικά (άλμα, πάλη, ακοντισμός, αρματοδρομία κ.ά.)


Το αθηναϊκό σύστημα
Το αθηναϊκό σύστημα αποβλέπει στην σωματική και πνευματική ανάπτυξη. Η αντίληψη του μέτρου, φανερώνεται από τη μαρτυρία του Θουκυδίδη: ο Αθηναίος ήταν προσωπικότητα συνδυασμένη με ικανότητες, στρατηγού, δικαστή, νομοθέτη, καλλιτέχνη και αθλητή. Μετά τα 7 χρόνια, τα κορίτσια ασχολούνται με τα οικιακά, ενώ τα αγόρια καθοδηγούνται από τον παιδαγωγό και από το σχολείο, που είναι ιδιωτικό. Η εκπαίδευση, ως τα 13 χρόνια, είναι υποχρεωτική και περιλαμβάνει 2 κύκλους. Έτσι, ως τα 9 τους χρόνια, τα παιδιά γυμνάζονται στο χορό, τη μουσική, το τόξο, το ακόντιο κ.ά. Από το 10ο χρόνο και πάνω μαθαίνουν ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Από τα μαθήματα αυτά, όσα αφορούσαν τη σωματική τους άσκηση, γίνονταν στην παλαίστρα και το γυμνάσιο (γυμναστήριο), ενώ αυτά που αφορούσαν τη θεωρητική τους μόρφωση γίνονταν στα διδασκαλεία. Εκτός όμως από τα σχολεία αυτά, υπήρχαν και ιδρύματα για τη μέση εκπαίδευση των μαθητών από το 13ο-18ο χρόνο της ηλικίας τους. Σ' αυτά διδάσκονταν πολεμικές ασκήσεις, αριθμητική, γεωμετρία, αστρονομία, μουσική, γυμναστική. Η μέση εκπαίδευση προοριζόταν για τα παιδιά των πλούσιων.


Σπαρτιατικό σύστημα
Εντελώς αντίθετος ήταν ο τρόπος ανατροφής των παιδιών στη Σπάρτη. Ο Ξενοφώντας και ο Πλούταρχος παρέχουν με ακρίβεια πληροφορίες για το σύστημα της σπαρτιάτικης αγωγής. Η αγωγή είναι στρατιωτική και ο σκοπός της εκπαίδευσης είναι να δώσει στο κράτος άξιους πολεμιστές. Έτσι συνέπεια ήταν το ότι τα ανάπηρα παιδιά τα έριχναν στον Καιάδα. Τα παιδιά της Σπάρτης ήταν οργανωμένα σε στρατιωτικές ομάδες, με παιδευτικό ρόλο όπως συνέβαινε, εξάλλου, στην Κρήτη και στις περιοχές, όπου κατοικούσαν δωρικές φυλές.
Από την ηλικία των 7 ετών την ανατροφή των παιδιών αναλάμβανε η Πολιτεία με τους παιδονόμους, που είχαν την επίβλεψη των νέων, τους δίδασκαν λίγα γράμματα και μουσική, τους σκληραγωγούσαν τιμωρώντας και μαστιγώνοντας.
Συνήθιζαν οι νέοι να περπατούν ξυπόλυτοι, να κοιμούνται πάνω σε καλάμια και να είναι λιτοδίαιτοι. Η αυστηρή πειθαρχία και η τυφλή υποταγή στους ανώτερους ήταν τα βασικότερα καθήκοντα της νεολαίας. Στα κορίτσια είχαν αφήσει μεγάλες ελευθερίες. Μαζί με τα αγόρια, γυμνάζονταν κι αυτά.
Η αγωγή αυτή, που εφαρμοζόταν στα παιδιά μέχρι και ηλικίας 20 ετών, παρεχόταν σε κρατικά ιδρύματα υπό την εποπτεία των Εφόρων και μακριά από το οικογενειακό τους περιβάλλον.
Το πρόγραμμα της αγωγής στους έφηβους περιλάμβανε την εξάσκησή τους στη μουσική και σε διάφορα αγωνίσματα. Επίσης τους δίδασκαν να είναι υπερήφανοι, ορμητικοί και σύντομοι στην ομιλία τους ("λακωνίζειν» ή λακωνισμός). Από τα 20 ως τα 30 τους χρόνια, η αγωγή των νέων ήταν αποκλειστικά στρατιωτική.

Αλεξανδρινή εποχή

Όταν η Αλεξάνδρεια τον 3ο αιώνα μ.Χ. γίνεται η πρωτεύουσα του Ελληνισμού, έχουμε τη διαμόρφωση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Η ιδέα τους αποδίδεται στο Δημήτριο το Φαληρέα. Με τις υποδείξεις του, ο Πτολεμαίος ο Α' ίδρυσε μια πραγματική Πανεπιστημιούπολη με το Μουσείο (ίδρυμα αφιερωμένο στις Μούσες) και τη Βιβλιοθήκη της.
Υπήρχαν αίθουσες παραδόσεων, εργαστήρια ανατομίας, αστεροσκοπείο, ζωολογικός και βοτανικός κήπος.
Η Βιβλιοθήκη των Πτολεμαίων ήταν η πλουσιότερη μέσα στον αρχαίο κόσμο με 700.000 τόμους. Επιστήμονες από διάφορα μέρη προσκλήθηκαν στα ιδρύματα αυτά για επιστημονικές έρευνες αμειβόμενοι με πλούσιες δωρεές από το βασιλικό ταμείο.
Σ' αυτά συγκεντρώθηκαν με φροντίδα και διασώθηκαν οι θησαυροί του ελληνικού πνεύματος. Τέτοιες ανώτατες οργανωμένες σχολές ιδρύθηκαν ακόμη στην Πέργαμο, Αντιόχεια και Ρόδο.
Ο Άτταλος μάλιστα, θέλοντας να ξεπεράσει τους Πτολεμαίους, ίδρυσε στην Πέργαμο, Βιβλιοθήκη, Μουσείο, με περίφημη Ιατρική Σχολή (Γαληνός). Στην αρχαία Ελλάδα δε διατυπώθηκε μορφή νόμου για την καθιέρωση της παιδείας ως υποχρεωτικής, και τούτο γιατί η Παιδεία ήταν αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας. Στην εποχή των Πτολεμαίων θεσπίστηκε η επιχορήγηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.



pinakio.blogspot

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Ο καρκίνος δεν υπήρχε στην αρχαιότητα…

Η ασθένεια του καρκίνου για πολλούς είναι προϊόν της σύγχρονης εποχής. Μια έρευνα μάλιστα, έχει καταλήξει στο γεγονός πως στα αρχαία χρόνια δεν υπήρχε αυτή η πάθηση.
Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν τα παραπάνω, αλλά και... άλλοι τόσοι που είναι πολέμιοι της θεωρίας αυτής. Η καθηγήτρια Ροζαλί Ντέηβιντ και η ομάδα της στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ όπως και ο καθηγητής Ζίμερμαν του Πανεπιστημίου Βιλανόβα έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο καρκίνος οφείλεται στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ισχυρίζονται ότι στην αρχαιότητα δεν υπήρχε καμία γενεσιουργός αιτία για τον καρκίνο. Η νόσος οφείλεται στη διατροφή, στις συνήθειες και στο περιβάλλον. Σε μούμιες 3000 χρόνων το να βρεις ίχνος όγκου, είναι αρκετά σπάνιο και όποτε έχει παρατηρηθεί κάτι τέτοιο, πρόκειται για καλοήθη.

Όσο για το επιχείρημα πως το προσδόκιμο ζωής ήταν μικρότερο, αυτό έχει απορριφθεί αφού η ηλικία 25 – 50 ετών είναι αρκετή για να εμφανιστεί ο καρκίνος. Οι πρώτες μορφές του καρκίνου του μαστού εμφανίστηκαν περίπου τον 17ο αιώνα. Η στατιστική βέβαια λέει ότι το 90% των ανθρώπων που πεθαίνουν από καρκίνο είναι πάνω από 50 χρονών, οπότε εξετάζοντας τους κανείς πριν από τα 50 δε θα έβρισκε ίχνη της νόσου. Πριν να βγάλετε τα συμπεράσματά σας, υπολογίστε πως πλέον υπάρχει η ακτινοβολία, η κληρονομικότητα αλλά και η ραδιενέργεια.

el-democracy.blogspot.com

Σάββατο 26 Μαΐου 2012

Βιβλίο... ο καλύτερος φίλος










Γιατί δε θυμόμαστε τα πρώτα χρόνια της ζωής μας;

Οι αρχαιότερες αναμνήσεις του ατόμου φτάνουν περίπου στα 3 του χρόνια.

Για διάφορους λόγους, σπανίως θυμόμαστε αυτό που μας συνέβη την πρώτη περίοδο της ζωής μας.

Πρώτα απ’ όλα γιατί ο φλοιός, η περιοχή του εγκεφάλου όπου συντελούνται οι πιο σημαντικές γνωστικές λειτουργίες, δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί.

Για να αποθηκευτεί στη μνήμη μας ένα συμβάν πρέπει να ενταχθεί σ’ ένα πλαίσιο και να αποκτήσει κάποια σημασία.

Κατά τους πρώτους μήνες της ζωής μας οι ενδεχόμενες αναμνήσεις βιώνονται με τρόπο παρόμοιο με τα όνειρα, σαν σύνολα αισθητηριακών αισθημάτων και όχι σαν αλληλουχία συμβάντων.

Συνεπώς οι αρχαιότερες αναμνήσεις ενός ατόμου φτάνουν περίπου στα τρία του χρόνια, όταν χάρη στη γλώσσα τα συμβάντα και τα βιώματά του αποκτούν συγκεκριμένη μορφή.

Μεγαλώνοντας, το παιδί μαθαίνει να αντιλαμβάνεται το χρόνο και να διακρίνει τα πιο πρόσφατα από τα πιο παλιά συμβάντα. Σ’ αυτή τη διαδικασία συμβάλλουν και οι γονείς που μιλούν στο παιδί για το πώς ήταν πριν, βοηθώντας το έτσι να δώσει μια ενιαία μορφή στις αποσπασματικές αναμνήσεις του. Έτσι μαθαίνει τι είναι και πώς να χρησιμοποιεί την αυτοβιογραφική μνήμη.



ygeianews.gr