Η ιστορία της μουσικής σε 6 λεπτά!

Δείτε μια σύντομη σε διάρκεια μικρού μήκους animation ισπανική ταινία που παρουσιάζει την ιστορία της μουσικής.


Μια ιστορία 50.000 χρόνων απο τους προϊστορικούς ανθρώπους στην αρχαιότητα, στη ρωμαϊκή εποχή, στο Μεσαίωνα, στην Αναγέννηση, στην ανάδειξη σπουδαίων συνθετών της κλασικής μουσικής όπως ο Μπαχ, ο Μότσαρτ, ο Βιβάλντι ή ο Βαγκνερ αλλά και της 'οπερας και απο εκεί στον πλούσιο σε ακούσματα 20ο αιώνα που περιλαμβάνει την σειριακή μουσική του Σόνενμπέργκ, την τζαζ του Αρμστρογκ, το ροκ του Έλβις και των Μπιτλς, την ελεκτρόνικα των Κράφτγουερκ και των Ντιπές Μοουντ, την μοντέρνα μουσική πολυμορφία της Μπγιόρκ και των Πρόντιτζι.

Και επειδή όπως είπαμε η ταινία είναι ισπανική, να ξέρετε πως θα καταλάβετε πολύ εύκολα ότι γράφει ο μαρκαδόρος γιατί πολύ απλά η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα!


Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/i-istoria-tis-moisikis-se-6-lepta-0#ixzz3UXBNSOH5

Πετάω ..

Μία Ανθρώπινη Οικογένεια - Φαγητό Για Όλους

.. έμπνευση.. καλοκαίρι.. χαμόγελο.. διάλειμμα...

 


no brain cell http://www.progarchives.com/artist.asp?id=8581

Στρατόπεδο Καρατάσιου: Πώς μια κοινωνία αποτρέπει την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου

Υβρεοπομπή !!

)

H BIOME ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

Ο αγώνας των εργαζόμενων της ΒΙΟΜΕ για την αυτοδιαχείριση και επαναλειτουργία του εργοστασίου, ένα χρόνο μετά το άνοιγμα στην κοινωνία, παίρνει νέα χαρακτηριστικά και ζητάει την συμμετοχή μας. 

Μετά από αλλεπάλληλες συνελεύσεις και την στήριξη των αλληλέγγυων σε όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη, έχει προωθηθεί μια λύση που επιτρέπει να γίνει πράξη η Αυτοδιεύθυνση του εργοστασίου μέσα από την συνέλευση των εργαζομένων και τον εργατικό έλεγχο της παραγωγής, με την δημιουργία ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ (ΚΟΙνωνικής Συνεταιριστικής ΕΠιχείρησης). 

Στην κατεύθυνση αυτή οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να ζητήσουν την συμμετοχή της κοινωνίας των αλληλέγγυων στην προσπάθειά τους. 

Ο Συνεταιρισμός της ΒΙΟΜΕ αναγνωρίζει στο νέο Καταστατικό του το ρόλο του «αλληλέγγυου υποστηρικτή», που με μία συνδρομή 3 ευρώ μηνιαίως, ανταλλάξιμη με προϊόντα του εργοστασίου, έχει δικαίωμα να ενημερώνεται για κάθε εξέλιξη, τόσο στον αγώνα όσο και στην παραγωγή, να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει στις ανοιχτές συνελεύσεις του συνεταιρισμού και να συνδιαμορφώνει την εξέλιξη του εγχειρήματος με το δικαίωμα συμβουλευτικής ψήφου. 

Σας καλούμε να στηρίξετε με την υπογραφή σας και τη συνδρομή σας το σπουδαίο αυτό εγχείρημα, με μια πολύ απλή διαδικασία: 

Είτε καλώντας στο 2313 031 154 

Είτε στέλνοντας mail στο protbiometal@gmail.com & viomesynergatiki@yahoo.gr γράφοντας Ονοματεπώνυμο 

Ιδιότητα (πχ. άνεργος-η, ιδ.υπάλληλος κτλ) 

Ηλεκτρονική διεύθυνση 

Τηλέφωνο 

ΠΗΓΗ

Η εποχή που ανατέλλει

Ο Ηρακλειώτης φωτογράφος που προκάλεσε… πανικό με τη φωτογραφία του! (φώτο + video)

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία, στις 11 Φεβρουαρίου είχε προγραμματιστεί η καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας, εν πλω, στο αμερικάνικο πλοίο Cape Ray το οποίο θα βρίσκεται, όπως λένε, κάπου στην Κεντρική Μεσόγειο.
“Με μεγάλη ανακούφιση η διεθνής κοινότητα χαιρέτισε ...

τη συμφωνία για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας. Εξελίσσεται όμως με πλήρη αδιαφάνεια η επιχείρηση καταστροφής του κάπου στην κεντρική Μεσόγειο, με τρόπο που κανείς δεν έχει ξαναδοκιμάσει ποτέ». Αυτά είναι τα λόγια του ίδιου του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας.
Η Μεσόγειος είναι το σπίτι μας. Είναι η θάλασσά μας, είναι η ζωή και η διατροφή μας. Είναι το περιβάλλον μας και το περιβάλλον των παιδιών μας. Όλοι μαζί και καθένας χωριστά οφείλουμε να αντιδράσουμε, να αντισταθούμε, να μην δεχθούμε τους καθησυχασμούς και τις επιβεβαιώσεις για κάτι που «δεν έχει ξαναδοκιμαστεί ποτέ».
Μέσα από τη δική μου ματιά, αυτή η φωτογραφία είναι ο δικός μας τρόπος αντίδρασης. Η δική μας φωνή. Ας φωνάξουμε όλοι μαζί. Θα ακουστούμε δυνατότερα.

Δημήτρης Μανιώρος
Φωτογράφος

Ηράκλειο, Κρήτης

Ο ίδιος ο φωτογράφος μέσα από το προσωπικό του προφίλ στο Facebook αναφέρει:
Για αυτήν τη φώτο ο όλος πανικός που προκάλεσα, ελπίζω να σταματήσει (ΥΠΕΡαισιόδοξος) το κακό που έρχεται, ελπίζω επίσης να ξεσηκώσει όσους από εσάς ακόμα δεν καταλάβατε τι πάει να γίνει… ευχαριστώ κ πάλι όσους βοήθησαν κ πόζαραν σχεδόν γυμνοί στο κρύο.

http://www.candianews.gr

Τελευταίος Χορός - Indila

Το παιδί που ξεπέρασε τον αυτισμό και δημιούργησε την δική του θεωρία!

hola !!

Αδιάφοροι, αυτοί οι αιώνιοι εχθροί. Του Κώστα Βαξεβάνη

«Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: Γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων», έγραφε ο Αντόνιο Γκράμσι. Αποκαλούσε τους αδιάφορους «το νεκρό βάρος της Ιστορίας», αυτούς που πρέπει να απολογηθούν για ό,τι έχουν κάνει, αλλά κυρίως για όσα δεν έχουν κάνει. 

Οι αδιάφοροι έχουν ένα και μόνο προβληματισμό: Για τις ευθύνες των άλλων. Ποτέ τις δικές τους. Αυτοαθωώνονται πάντα με πρόσχημα τη χαριτωμένη τους φύση ή την αδυναμία τους να βρουν κάτι αρκετά σοβαρό για να το υποστηρίξουν όπως και όσο πρέπει. 

Αυτάρκεις πάντα, με τη βεβαιότητα που τους παρέχει το προσωπικό τους «τίποτα», είναι έτοιμοι να κατακρίνουν τα πάντα. Ρωτούν με αγωνία «γιατί το έκανε;», «ποιον εξυπηρετεί;», «υπάρχει ένας ικανός και τίμιος;», «γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα;», κρατώντας το σκήπτρο της βασιλικής τους απραξίας. 

Αν ρωτήσεις τον αδιάφορο «εσύ τι έκανες για να μην είναι έτσι τα πράγματα;» θα σου απαντήσει σαν να ζει στη σκιά της σπουδαιότητας και όχι στη σκιά της καφετέριας, όπου πίνει τον καφέ της μοιρολατρίας του. 

Οι αδιάφοροι δεν αναπαράγουν μόνο αυταπάτες, αλλά το μέλλον. Με την ισχύ της απραξίας, με την κομψότητα της δικαιολογημένης πάντα αποχής τους, με τη λειτουργική τους κενότητα, κλαψουρίζουν σαν να είναι η ζωή κάτι που υπάρχει για να τους δικαιώσει προσωπικά. Ούτε σύνολο ανθρώπων, ούτε σύνολο καταστάσεων. 

Αχρηστεύουν κάθε διαλεκτική εξήγηση, κάθε λογική ερμηνεία, μέσα από την απαίτηση να γίνουν τα πάντα όπως οι ίδιοι, να εξελιχθούν όπως το θεωρητικό τους νεφέλωμα, προκειμένου να στρέψουν το βλέμμα με κάποιο ενδιαφέρον. 

Οι αδιάφοροι δεν είναι τεμπέληδες. Είναι κάτι ακόμη χειρότερο. Είναι δειλοί που προσπαθούν να πείσουν πως έχουν τη γενναιότητα και την ωριμότητα να παραβλέπουν τα πράγματα γιατί δεν εμφανίζουν κανένα ενδιαφέρον. Πως δεν φοβούνται, αλλά όλα γύρω είναι τόσο ποταπά, που δεν σκοπεύουν να αντιπαρατάξουν το τεράστιο και αδιάφορο εγώ τους. 

Οι αδιάφοροι λατρεύουν τη συνωμοσιολογία, γιατί τους απαλλάσσει από τη σκέψη της προσωπικής ευθύνης. Κάπου, κάποιος φταίει και έχει οργανώσει τόσο καλά την πανίσχυρη συνωμοσία του, ώστε δεν έχει κανένα νόημα να ενδιαφέρεσαι ή να αντιδράς. 

Δεν παίρνουν ποτέ θέση, μπορούν να είναι ταυτόχρονα με όλους και με κανέναν, μεταφράζοντας την άγνοια και την αδιαφορία τους σε θέση και στάση ίσων αποστάσεων, σε αντικειμενική κρίση. Είναι δυνατόν να ζεις τις αντιθέσεις της ζωής καθημερινά και να μην μπορείς να αποφασίσεις με ποιον είσαι; Ποιο το νόημα της ύπαρξης σου, αν όχι η απόφαση για το πού θα πας τη ζωή σου; 

Οι αδιάφοροι είναι οι μωρές παρθένες του συστήματος, που δεν θα χαλάσουν την παρθενιά τους για πράγματα που δεν έχουν τη σπουδαιότητα της μεγάλης απόφασης. Κρατούν, εν ολίγοις, την παρθενιά τους για τον βιαστή τους. 

Το παραπάνω άρθρο είναι το editorial του τεύχους 45 του Hot Doc 

"Ζω στο στόμα του λύκου και κινδυνεύω να με καταπιεί"

Ένα από τα λιγοστά παλιά δρομάκια στις Σκουριές οδηγούν στο σπίτι του Γιώργου Καλύβα. Είναι το μοναδικό που έχει απομείνει στον Κάκκαβο, καθώς μετά το '60 οι περισσότερες οικογένειες αποφάσισαν να στραφούν σε πόλεις και χωριά μιας κι η αγροτική αυτοκαταναλωτική ζωή ίσα που τους συντηρούσε. Στα 60 του, μετά από 30 χρόνια στο βουνό, τα τελευταία 10 μόνιμα, βλέπει μέρα με τη μέρα τον τόπο που αγάπησε και συνδέθηκε μαζί του περισσότερο κι απ' ό,τι με τους ανθρώπους να καταστρέφεται.

"Πονάει η ψυχή μου όταν ακούω το πριόνι", λέει και βουρκώνει, καθώς ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του στο βουνό. Μας κερνάει βιολογικό κρασί και καρύδια απ' τα χωράφια του. "Τα κληρονόμησα απ' τον παππού μου, ανήκουν στην οικογένειά μου από την τουρκοκρατία και μετά". Από αυτά τα χωράφια ζει. Προμηθεύει με κάστανα, καρύδια, κεράσια, ακτινίδια και μέλι τα γύρω χωριά και τη Θεσσαλονίκη. Για τα εργοτάξια της Eldorado Gold, σχολιάζει: "Είμαι στο στόμα του λύκου, και κινδυνεύω να με καταπιεί".

Τις προάλλες κόντεψε να ρθει στα χέρια μ' έναν τοπογράφο, που χωρίς ειδοποίηση πετσόκοψε ένα δέντρο απ' το χωράφι του. "Μου είπε πως θα πάρω λεφτά. Δεν τα θέλουμε τα λεφτά τους. Τι να τα κάνεις τα λεφτά αν δεν έχεις ζωή;".

Στον Κάκκαβο, ο Γ. Καλύβας ανέβηκε πρώτη φορά όταν ...
ακόμα πήγαινε Γυμνάσιο. "Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας που λέμε". Είχε προλάβει να αγαπήσει το μέρος όμως πρώτα από τις ιστορίες της μάνας του. "Παλιά ζούσαν αρκετές οικογένειες στις Σκουριές, με τα ζώα και τις καλλιέργειές τους. Έφτιαχναν μόνες του το ψωμί, έτρεφαν κανένα γουρουνάκι ή κανά γίδι, ωστόσο δεν άντεξαν πολύ. Για πολλά χρόνια έρχονταν την άνοιξη και κόσμος απ' τη Μεγάλη Παναγία που έβαζε φασολιές ή καλαμποκιές κι έμενε". Τα κτήματα με τον χρόνο εγκαταλείφθηκαν. Το χειρότερο όμως, ήταν ότι πουλήθηκαν στη ΤVX στις αρχές του '90 και κάποια τώρα. "Τότε δεν ήξερε ο κόσμος τι συνέβαινε. Προσέφεραν λεφτά κι εκείνοι το έβλεπαν σαν ευκαιρία". Μπροστά στην προοπτική για "μεγάλη ζωή", ο ίδιος επέλεξε να μη βάλει την υπογραφή του σε μια διαφαινόμενη από τότε καταστροφή.

Στο χωράφι, ο Γ. Καλύβας αφιερώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας. Σκάλισμα, ξεχορτάριασμα, πότισμα είναι οι βασικές ασχολίες. Το φθινόπωρο, "τρυγάω τα μελίσσια" από τα πεύκα, ενώ πάντα προσέχει να μην έχει κάτω από τις καρυδιές πέτρες, "γιατί τα καρύδια πρέπει να πέσουν και να σπάσουν φυσιολογικά". Όταν τελειώνει, διαβάζει. Τον τελευταίο καιρό, τα ποιήματα του Λειβαδίτη του δίνουν δύναμη και θάρρος. Η ζωή του έχει αλλάξει σημαντικά μέσα σε λίγους μήνες. "Για να πάω στη Μεγάλη Παναγιά κάνω ολόκληρο κύκλο. Με πληγώνει η ασχήμια κι η καταστροφή που προκαλούν. Στην καρδιά του δάσους μπήγεται ένα μαχαίρι. Ένα δάσος που σε κάθε 20 μέτρα βλέπεις 20 διαφορετικά είδη". Οι επισκέψεις από την αστυνομία έχουν γίνει πια μέρος της ρουτίνας. "Είναι "προληπτικές". Παράλληλα όμως έχουν αυξηθεί κι οι... επισκέψεις από τα ζώα. "Πριν δυο βδομάδες άκουγα την μπουλντόζα να δουλεύει κι ένα κοπάδι με αγριογούρουνα 20-25 ήρθε προς το σπίτι. Μου έκαναν ζημιά τ' άτιμα, γιατί μου έφαγαν τα καρύδια, αλλά δεν φταίνε αυτά, όπως κι άλλα ζώα κι έχουμε πολλά, αγριόγατες, ασβούς, ζαρκάδια, μετατοπίζονται γιατί χάσανε τον βιότοπό τους". Για πρώτη φορά είδε επίσης το ποτάμι με αφρούς. Στο ίδιο ποτάμι, ο κόσμος τα καλοκαίρια κάνει μπάνιο. "Μπορεί το βουνό να μην κατοικείται, αλλά έχει. Υπάρχουν πολλοί που έρχονται για μανιτάρια, να πάρουν κανά ξεράδι για το τζάκι ή για κυνήγι".

Ο Κάκκαβος, Άκαβος όπως τον λένε οι ντόπιοι γιατί δεν πιάνει ποτέ φωτιά, είναι κι ένας ιστορικός τόπος, μ' εμβληματικό του χαρακτηριστικό την αντίσταση. "Στη Χαλιάβρα, οι Τούρκοι έσφαξαν το μισό χωριό", ενώ στην κορυφή του βουνού "ήταν ένα από τα στρατηγεία των ανταρτών του ΕΑΜ". Στον αγώνα για "μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ", ο Γ. Καλύβας συμμετέχει κανονικά. "Έχουμε φάει ξύλο από τα ΜΑΤ κι έχουμε κινδυνεύσει. Είναι μεγάλη υπόθεση ότι τόσοι άνθρωποι και χωριά αντιστέκονται". Παρομοιάζει το κράτος με μητριά των παραμυθιών. Όπως όμως στα παραμύθια, το τέλος είναι ευχάριστο, έτσι ελπίζει πως κι ο αγώνας που δίνεται για ν' αποτραπεί μια τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή θα είναι νικηφόρος.


Παπαντωνίου Κώστας|Καλυβιώτου Μαρία
http://www.avgi.gr/

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ (Aύγουστος 2013)

Στον 7ο της ΓΑΔΑ: Μία μικρή ιστορία

Η Σωτηρία Χριστούλη ήταν μία από τους 47 φοιτητές και φοιτήτριες που την Πέμπτη το πρωί βρέθηκαν σιδηροδέσιμιοι στο κτίριο της ΓΑΔΑ, μετά την αναίτια επίθεση της Ομάδας ΔΕΛΤΑ στη συγκέντρωση της Αριστερής Ενότητας, έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού του Φαρμακονησιού, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη. Το παρακάτω σημείωμα είναι η μαρτυρία της.

Ξεκινάς τη μέρα σου σχεδόν αδιάφορα, με πολλά στο μυαλό σου, και κάτι σαν αυτόματος πιλότος σε κατευθύνει, σου ορίζει το σώμα. Ξεκινάει μία ημέρα που νομίζεις πως θα’ ναι ακριβώς σαν τις άλλες, χωρίς τίποτα αξιόλογο να ειπωθεί γι’ αυτήν την επόμενη. Σκέφτομαι ότι δεν φταίμε εμείς. Σκέφτομαι: μας συνήθισαν να ζούμε στην πιο εφιαλτική ηρεμία. Προσπαθείς να φτιάξεις τη διάθεσή σου, αλλάζοντας τραγούδια στο ραδιόφωνο, παρατηρώντας τον απέναντί σου στο μετρό, κάνοντας σχέδια για το Σάββατο και την ταινία της Κυριακής. Περιμένεις υπομονετικά την ώρα της συνάντησης με τους φίλους.

Ξυπνάω το πρωί, δεν θέλω τίποτα παρά μόνο ...

το κρεβάτι μου -όχι παραμιλάω-ο ακτιβισμός. Στο μετρό έχω παρατηρήσει όλα τα παπούτσια, μόνο αυτά, καθώς το κεφάλι μου είναι σκυμμένο, μόνο σκυμμένο και δεν νιώθει να ανεβάσει το βλέμμα στα μάτια της απέναντι κυρίας, που ψάχνει να συναντήσει τα δικά μου. Καλύτερα έτσι. Το βλέμμα μου τις τελευταίες μέρες είναι θολό και δεν θέλω να με κοιτάζουν.

Περπατάω προς τη Νομική –το ραντεβού είναι εκεί και έχω ήδη αργήσει. Οι κουβέντες μας είναι λίγες: τα πιο ουσιαστικά λέγονται με τα μάτια. Ξέρουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει και μέσα μας ευχόμαστε να μην υπήρχε λόγος. Ούτε Φαρμακονήσι, ούτε Λαμπεντούζα. Όμως λόγος υπάρχει. Μπορεί ένας ακτιβισμός, μερικά συνθήματα και ένα πανό να μην εκφράζουν ούτε στο ελάχιστο τον πόνο και την αδικία. Αλλά πάλι πώς να σταθείς στη χώρα που δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, που πνίγει παιδιά στη μέση της θάλασσας και αφήνει τους φασίστες να επιβάλουν τον τρόπο ζωής; Ένας ακτιβισμός μπορεί τουλάχιστον να είναι μια αρχή.

Μια ειρηνική διαμαρτυρία, αυτοκόλλητα και συνθήματα με στένσιλ στους τοίχους. Αυτό ήταν. Τα υπόλοιπα ήρθαν για να κάνουν τη ζωή περίπου κινηματογραφική. Η εικόνα των δελτάδων να μας περικυκλώνουν με τις μηχανές, να κατεβαίνουν και να αρχίζουν να βαράνε …το πανό, ήταν απλώς σουρεαλιστική.

Λοιπόν, να χτυπάνε τους φίλους μου το έχω ξαναζήσει, πολλές φορές. Τώρα απλά δεν το περίμενα. Να μας βρίζουν το έχω ξαναζήσει, όπως και το να μας στριμώχνουν σε τοίχους ή να μας ασκούν ψυχολογική βία. Τώρα απλά δεν το περίμενα. Μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου δεν είχα ποτέ. Μάλλον όμως οι άλλοι βλέπουν κάτι διαφορετικό σε μένα. Επικίνδυνη τρομοκράτισσα; Δύο δελτάδες είδαν όλο το κακό του κόσμου μαζεμένο πάνω μου, τα χέρια τους απλώθηκαν γύρω μου, και καθώς με «φύλαγαν», ρωτούσαν «γιατί είσαι αναστατωμένη; Δεν νιώθεις ασφαλής στην αγκαλιά του κράτους; Στην αγκαλιά μας;»

Δεν με άφησαν καθόλου, μέχρι να με βάλουν στο περιπολικό. Είχαν συγκεκριμένο καθήκον: να προστατεύσουν τον κόσμο από μένα. Όμως ο κόσμος φώναζε και τους κορόιδευε: «το παιδί σου μαζεύεις, ανόητε». Σκηνικό απλώς αστείο: εγώ με δύο δελτάδες να με σέρνουν. Αλλά η κατάσταση είναι τραγική. Και το ηθικό μας -πού βρισκόταν άραγε το ηθικό μας;

Περίμενα ότι θα παρέλυα από φόβο, αλλά δεν συνέβη. Ένιωσα να με υποτιμούν. Η σεξιστική βία στόχευε να με κάνει να αισθανθώ απλώς ένα κομμάτι κρέας –πράγματα που «έχουμε λήξει από καιρό», τους φώναζα. Μάλλον δεν ήταν ώρα να αστειευτώ για τα έμφυλα. Αυτές οι καρικατούρες ενός δήθεν ανώτερου ανδρισμού, τριπλάσιοι από μένα, με έκαναν να νιώσω ότι με ένα φύσημα μπορούσα να τους σπρώξω. Γι’αυτό το μυστήριο αίσθημα δύναμης και αισιοδοξίας, ακόμα και όταν απειλούν ότι θα σε συλλάβουν για τα λόγια και τα συνθήματά μας (αυτά που δεν σταματήσαμε λεπτό να φωνάζουμε), γι’ αυτά τα λεπτά, μπορώ πια να κατεβαίνω σε κάθε μικρή και μεγάλη πορεία.

Προσαγωγή: στον 7ο της ΓΑΔΑ. Εκεί, μικρές εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου. Δεν ήταν το φαντασιακό. Ο Αντώνης, ένας από τους συλληφθέντες στην περσινή αντιφασιστική μοτοπορεία, μου διηγούνταν ιστορίες για τον περιβόητο 7ο. Όπου κοιτούσα, ήταν σαν να τους έβλεπα -χτυπημένους από τα γκλομπ, με κόκκινα μάτια, με τα ρούχα τους σκισμένα. Κάποιος από αυτούς που στέκονταν μπροστά μου θα τους είχε χτυπήσει, βρίσει, φτύσει, χλευάσει.

«Όλοι τους είναι φασίστες», μου είχε πει. Αυτή η φράση τριγυρνούσε μέσα στο μυαλό μου.

«Η Χριστούλη;». Στο γραφείο μου πήραν τα στοιχεία, χωρίς να μένουν στα αναγκαία…
«Θέλετε και το ζώδιό μου;», ειρωνεύτηκα.
Στην τηλεόραση εμφανίζεται ο Τσίπρας και το υπονοούμενο δεν αργεί να έρθει.
«Είσαι και εσύ ένα από τα μωρά του;».
«Διαβάζετε κι εσείς Θέμο; Συγχαρητήρια!».

Λίγες ώρες μετά ήμασταν έξω. Το κράτος δικαίου είχε αποκατασταθεί και στο εξής αισθανόταν πιο ασφαλές.

Αλλά δεν έχουν ιδέα. Δεν διανοούνται πόσο καλό μας κάνουν. Η αγκαλιά μας έξω αποκεί γίνεται όλο και πιο σφιχτή, τα αντανακλαστικά μας έχουν πια δυναμώσει, η λέξη εμπόδιο έχει γίνει πιο αδύναμη πλέον. Κοιταζόμαστε. Ετοιμάζουμε τον επόμενο αγώνα. Δεν υπάρχει χρόνος για δάκρυα και τραύματα.

***

Τα όπλα τους είναι η βία, η καταστολή, η τρομοκρατία και ο αυταρχισμός. Εμείς έχουμε τη συντροφικότητα. Μας αποκαλούν κωλόπαιδα, λένε ότι κάνουμε επαναστάσεις εφήβων μετά την εφηβεία ενώ πλέον δεν είμαστε έφηβοι. Θέλουν να μας πείσουν ότι η μόνη επιλογή είναι να συμμορφωθούμε. Είμαστε «ονειροπόλοι» και «ιδεαλιστές, που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο». Το πιστεύουν πραγματικά ή προτιμάνε αυτό ως πιο ανώδυνη εξήγηση;

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος γι’ αυτούς. Επείγει η ουσία. Τα όνειρα που δείχνουν τον δρόμο. Ξέρω πια πως δεν θα μου τον χαρίσουν, ότι από το πρώτο ως τελευταίο βήμα θα πρέπει να τον διεκδικήσω. Δεν έχω κάτι να χάσω. Αν πάλι χάσω, αν χάσουμε, θα κοιτάξω και θα είναι εκεί:

«Όλα καλά, αύριο θα είναι μία άλλη μέρα». Και όλες οι μέρες θα είναι όμορφες. Γιατί να συμβιβαστείς με οτιδήποτε λιγότερο από το όνειρο;


http://www.kar.org.gr/

Πώς ένας αληθινός παιδαγωγός δίδαξε το σεβασμό

Με τον καλύτερο τρόπο απάντησε ένας δάσκαλος δημοτικού σχολείου στο Ιράν στον εκφοβισμό και τα χλευαστικά σχόλια που δεχόταν ένας 8χρονος μαθητής του από τους συμμαθητές του, επειδή έχει χάσει τα μαλλιά του λόγω μίας σπάνιας ασθένειας. 

Ο δάσκαλος Αλί Μοχαμαντιάν μπήκε μία μέρα στην τάξη και έκπληκτοι οι μαθητές είδαν ότι είχε ξυρίσει το κεφάλι του. 

Οι μαθητές όχι μόνο αντιλήφθηκαν το λάθος τους και σταμάτησαν να ενοχλούν τον μικρό Μαχάν Ραχίμι, αλλά αποφάσισαν να του συμπαρασταθούν με τον ίδιο τρόπο: ξύρισαν και εκείνοι τα μαλλιά τους. 

Ο δάσκαλος, που έχει γίνει ήρωας στο Ιράν, δέχθηκε τα συγχαρητήρια του ιρανού προέδρου Χασάν Ροχανί ενώ, σύμφωνα με τον Guardian, η κυβέρνηση αποφάσισε την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας του παιδιού ώστε να καλυφθούν τα ιατρικά έξοδα για αντιμετώπιση της ασθένειάς του.  

ΠΗΓΗ

Estas Tonne - Between Fire and Water

Αυτό που ζούμε είσαι εσύ

Ελλάδα 2014. 

Η προηγούμενη γενιά ανέλαβε τα ηνία και οδήγησε την κοινωνία στα βράχια. Παραδίδει στο σήμερα ένα κόσμο συντρίμμια. Η μάλλον δεν παραδίδει. Κάνει ότι μπορεί για να συνεχίσει να τα κρατάει. Νομίζει ότι ο χρόνος είναι αιώνιος, ότι θα κοροϊδεύει για πάντα. Τους άλλους και τον εαυτό της. Η πληγή είναι βαθιά. Δε νομίζω πως θα καταφέρουμε να συγχωρήσουμε ποτέ όπως επίσης δεν πιστεύω ότι θα δείξουμε έλεος στους απερχόμενους οι οποίοι ήδη πετάνε στη φωτιά εξιλαστήρια θύματα νομίζοντας ότι θα την γλυτώσουν. Όσο πιο πολύ τους παρατηρώ να αποθρασύνονται, τόσο περισσότερο πείθομαι για το άσχημο τέλος που τους επιφυλάσσει η αλαζονεία τους. 

Η σκιά που θα καλύψει την μικρή γωνία μας εδώ στην άκρη της μεσογείου για τα επόμενα πολλά χρόνια θα είναι βαριά. Μια αγιάτρευτη πληγή θα παραμείνει στην καρδία όλων μας. Η προδοσία είναι αισχρή, ο πόνος αβάσταχτος, η θλίψη απέραντη. Η ψυχή των ανθρώπων εδώ και καιρό είναι πιο μαύρη απ το σκότος το ίδιο. Στην Ελλάδα των εκατομμυρίων ανέργων, των γονιών που δεν μπορούν να ταΐσουν τα παιδιά τους, των συνταξιούχων που δεν έχουν χρήματα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σε μια Ελλάδα που το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια έχει εντελώς διαγραφεί από την σκέψη των ανθρώπων που κατοικούν στα χώματα της κάτι πολύ βίαιο ετοιμάζεται να αναδυθεί μέσα από τα πιο ξεχασμένα κελιά της ψυχής μας. 

Ένα πτώμα η Ελλάδα. Οι άνθρωποι της τα σκουλήκια που την κατατρώγουν και από πάνω της καθώς αποσυντίθεται γελούν αυτάρεσκα ανήθικοι, ημίτρελοι, αλαζόνες υπάνθρωποι ευχαριστημένοι που η δολοφονία επετεύχθη. Δίχως να ξέρουν. Δίχως να θέλουν να μάθουν αυτό που πρόκειται να τους συμβεί όταν η σήψη θα αρχίσει να τους αγγίζει. 

Κάτι βράδια σαν αυτό χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους. Πιστεύω πως δεν θα δω ποτέ την αλλαγή για την οποία τόσο πολύ διψάω. 

Σκέφτομαι πως αν όλοι όσοι αντιμετωπίζουμε την απάνθρωπη πραγματικότητα των νόμων που έχει επιβάλει το χρήμα, παραμερίζοντας τον παράγοντα άνθρωπο, μαζευόμασταν ένα βράδυ και απλά φυσάγαμε προς τα πέρα, ο αέρας θα ελάφρωνε στο λεπτό. 

Κι όμως δεν συμβαίνει. 

Είναι πολύ περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που θα μπορούσαν ποτέ να μας χωρίσουν.  

Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στο όνειρο, στη δημιουργικότητα. 

Το δικαίωμα σε ένα καλύτερο κόσμο. 

Αποτραβήξου από την πραγματικότητα για ένα λεπτό. Ρίξε μια καλή ματιά προς τα μέσα. Συνειδητοποίησε την δύναμη σου. 

Αυτό που ζούμε είσαι εσύ. 

photo 

ΠΗΓΗ

Σ' έναν καπιταλιστή… του Ντάριο Φο

«Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε…» 

Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές. Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη. 

 Έτσι, εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ’ την τρύπα για τους άλλους, θα μπορούμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας. Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας… να ζούμε μια ζωή που θά ‘ναι ολότελα δική μας. Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων. Να ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις, ξεσπάει από μέσα σου σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις… κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ’ ευχαριστεί… σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία. 

Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμη ένας ουρανός… τα λουλούδια που ανθίζουν… ότι ακόμα υπάρχει άνοιξη… και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν. Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στιμένη λεμονόκουπα, αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους… 

Ντάριο Φο 

ΠΗΓΗ