Τhey say Mine, we say Ours! Πορεία Πρωτομαγιάς κατά των μεταλλείων στη Ν. Ζηλανδία

Εμείς πάμε Κάκαβο! Αλλά και στη μακρινή Νέα Ζηλανδία “γιορτάζουν” την Πρωτομαγιά με πορεία διαμαρτυρίας κατά των σχεδίων της Κυβέρνησης να επιτραπεί η εξόρυξη σε ένα μέρος από τις προστατευόμενες περιοχές της χώρας.

Δυστυχώς το σύνθημα “They say Mine, we say Ours!” δεν μεταφράζεται…

Και επειδή κάποιοι θα...........

σπεύσουν να πουν ότι είναι πάλι αυτοί οι “οικολόγοι” που διασπείρουν παραπληροφόρηση, ότι τάχα δεν μπορούν να “συνυπάρξουν” μεταλλεία και προστασία της φύσης, ας δούμε τα πολύ ενδιαφέροντα που λέει η αρμόδια Αρχή για της Προστατευόμενες Περιοχές της Ν. Ζηλανδίας:

Οι βασικές αρχές του νόμου για τα Εθνικά Πάρκα του 1980 είναι η διατήρηση ορισμένων τοποθεσιών “στη φυσική τους κατάσταση όσο αυτό είναι δυνατόν” στην αιώνιότητα, επειδή είναι τόσο όμορφα, μοναδικά ή επιστημονικώς σημαντικά, ώστε η διατήρησή τους είναι εθνικό συμφέρον. Διατηρούνται για την εσωτερική τους αξία και προς όφελος, χρήση και απόλαυση του κοινού. [...] Οι βασικές αρχές που αναφέρθηκαν είναι σε ευθεία σύγκρουση με τις επιταγές της μεταλλευτικής βιομηχανίας.

Έτσι είναι και το γνωρίζουν όλοι. Άλλο αν εμείς ζούμε σε μια χώρα που πρόσφατα θεσμοθέτησε τη δυνατότητα μεταλλευτικής εκμετάλλευσης των προστατευόμενων περιοχών της και όπου προσπαθούν να μας πείσουν ότι “η μεταλλεία συμβάλλει στη διατήρηση της βιοποικιλότητας” και άλλα τέτοια φαιδρά…

Η ίδια αρχή της Ν. Ζηλανδίας απορρίπτει την πρόταση για “κοινή απόφαση” αδειοδότησης μεταλλείων στις προστατευόμενες περιοχές από τον Υπουργό Περιβάλλοντος και τον Υπουργό Ενέργειας και Φυσικών Πόρων γιατί οδηγεί αναπόφευκτα σε “χαμήλωμα του πήχη για την αδειοδότηση μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στις περιοχές προστασίας”. Ή αλλιώς, τι δουλειά έχει ο Υπουργός Ενέργειας να αποφασίζει για τις προστατευόμενες περιοχές; Σωστό. Θα ‘πρεπε να δουν ποιοι Υπουργοί αποφασίζουν εδώ…

Η Ν. Ζηλανδία είναι μια κατά βάση αγροτική-κτηνοτροφική οικονομία με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο τουρισμό, λόγω του μοναδικού φυσικού της κάλλους. Και μεταλλευτική βιομηχανία έχει, που περιλαμβάνει δυο επιφανειακά χρυσωρυχεία, άργυρο, σιδηρομετάλλευμα, λιγνίτη (Mining in New Zealand – Wikipedia). Και πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Και περιβαλλοντικά προβλήματα λόγω των μεταλλείων έχει (όξινη απορροή, καθιζήσεις κ.λ.π.) και ευαισθητοποιημένους πολίτες που δεν έχουν ψευδαισθήσεις σχετικά με τις επιπτώσεις της μεταλλευτικής εκμετάλλευσης.

Όταν λοιπόν πριν από ένα περίπου μήνα, η Κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αφαιρέσει το καθεστώς προστασίας από 70.000 στρέμματα υψηλής οικολογικής αξίας οι αντιδράσεις ήταν μεγάλες (“Miners press to enter the green zone”, “Too precious to mine”).

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ν. Ζηλανδία έχει τον χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς παγκοσμίως (είναι η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα). Η Ελλάδα είναι στο Νο 71, το οποίο μοιράζεται με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη FYROM, πίσω από τη Γκάνα, την Τουρκία και τη Γεωργία και (πάλι καλά) λίγο πάνω από την Κίνα…

Στη Ν. Ζηλανδία είπαν οτι θα κάνουν “χειρουργικές επεμβάσεις” στις προστατευόμενες περιοχές και δεν τους πιστεψε κανείς. Εμείς γιατί να τους πιστέψουμε;