Καλά Χριστούγεννα!!

Μία Ανθρώπινη Οικογένεια - Φαγητό Για Όλους

Στρατόπεδο Καρατάσιου: Πώς μια κοινωνία αποτρέπει την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου

Κυριακή 23 Μαρτίου - Όρος Κάκαβος (κυκλική πορεία από Μ.Παναγιά)

Η εξόρμηση θα πραγματοποιηθεί στο όρος Κάκαβος , ένας μικρός ορεινός όγκος στα ΒΑ της Χαλκιδικής ,που διαφυλάσσει μια μοναδική βιοποικιλότητα. Το βουνό χαρακτηρίζεται από πολλούς οικότοπους που περιλαμβάνει ψηλή μεσογειακή μακία, ένα από τα ομορφότερα μεικτά πλατύφυλλα δάση της Ελλάδας, χαράδρες και ποτάμια με καταρράκτες. Τα υψόμετρα δεν ξεπερνάνε τα 850 μέτρα το βουνό αποτελεί στην ουσία ένα δαιδαλώδες σχηματισμό από δεκάδες λόφους μέσα στους οποίους ζούνε σπάνια, απειλούμενα είδη.
Στην περιοχή διακρίνονται τρεις δασικοί οικότοποι. Τα δάση φυλλοβόλων πλατύφυλλων με διάφορα είδη δρυός, καστανιές, οστρυές, φιλύρες, κότινους και οξυές με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τα αρχέγονα δάση από αιωνόβιες μεγάλες δρυς και οξιές που σπανίζουν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Τα δάση αείφυλλων-σκληρόφυλλων πλατύφυλλων και τα παραποτάμια δάση.

Η διαδρομή είναι κυκλική .Ξεκινάει και καταλήγει στο χωριό Μεγάλη Παναγία της ΒΑ Χαλκιδικής στους πρόποδες του Όρους Κάκαβος. Ξεκινώντας από την πλατεία του χωριού, αρχίζουμε να ...
ανηφορίζουμε προς το βουνό μέσα από τα στενά σοκάκια του χωριού. Προσπερνώντας τα τελευταία σπίτια του χωριού , μπαίνουμε αρχικά σε δασικό δρόμο για περίπου 1χλμ, μέχρι να μπούμε στο μονοπάτι που ξεκινάει μέσα από δασάκι με κωνοφόρα. Στην πορεία η βλάστηση σταδιακά αλλάζει σε φυλλοβόλα . Κινούμαστε στο μονοπάτι και προσπερνάμε σε ορισμένα σημεία κάθετα δασικούς δρόμους. Μετά από άλλα 5,5 χλμ χωρίς να έχουμε συναντήσει ιδιαίτερες δυσκολίες, κατηφορίζουμε για άλλο 1χλμ μέσα από πανέμορφο δάσος Οξιάς ως τη θέση Σκουριές .Από εδώ αφήνουμε το μονοπάτι και κινούμαστε σε δασικό δρόμο για άλλα 3χλμ στο ίδιο υψόμετρο μέχρι να μπούμε και πάλι σε πανέμορφο μονοπάτι για 1 χλμ .
Έχοντας διανύσει μέχρι εδώ 11χλμ θα υπάρχει η δυνατότητα να γίνει μια ομάδα που θα κατέβει στο χωριό αποφεύγοντας τα ‘’δύσκολα’’ σημεία και διανύοντας μικρότερη απόσταση . Η ομάδα που θα συνεχίσει ,λίγο αργότερα θα αρχίσει να ‘’χάνει ύψος’’ ,αρχικά σταδιακά και μετά με έντονη κατηφορική κλίση, ξαναμπαίνοντας σε πυκνό δάσος με κατεύθυνση τον Καρατζά λάκκο. Εκεί αφήνουμε και πάλι το μονοπάτι και κινούμαστε για 1,5χλμ σε δασικό δρόμο. Η υψομετρική διαφορά που χάθηκε πριν τώρα πρέπει να ανακτηθεί . Μπαίνουμε πάλι σε μονοπάτι, που είναι και το δυσκολότερο σημείο με την ποιο έντονη κλίση(400m υψομετρικής σε 1,4 χλμ απόσταση). Αφού ανέβουμε την απότομη ανηφόρα τα πράματα γίνονται ευκολότερα. Από εδώ μας χωρίζουν μέχρι τη Μ.Παναγία 6χλμ δασικού δρόμου και μονοπατιού χωρίς ανηφορικές κλίσεις. Στο σημείο αυτό υπάρχει και η επιλογή να προστεθούν άλλα 2,5χλμ μονοπατιού που αξίζει να περάσουμε από εκεί, κάνοντας μια μικρή παράκαμψη. Αυτό θα αποφασιστεί αν θα γίνει από τους αρχηγούς της ανάβασης κρίνοντας από τον ρυθμό και την διάθεση της ομάδας μέχρι εκεί.
Η ανάβαση θα πραγματοποιηθεί από κοινού με την ΟΑΛΘ, ΦΟΣ Σταυρού και άλλους ορειβατικούς συλλόγους.
Κατά την διάρκεια της διαδρομής θα συναντήσει πηγή στο 15χλμ μόνο η ομάδα που θα ακολουθήσει την μεγάλη διαδρομή, γι αυτό το λόγο οι συμμετέχοντες θα πρέπει να έχουν μαζί τους τουλάχιστον 1 λίτρο νερό. Επιπλέον απαραίτητο είναι ένα ελαφρύ σνακ για αναπλήρωση ενέργειας καθώς η διαδρομή είναι πολύωρη.
Όπως σε κάθε διαδρομή για την ασφάλεια τους οι πεζοπόροι υποχρεούνται να φέρουν μαζί τους σε κατάλληλο για διαδρομές στο βουνό σακίδιο τα παρακάτω υλικά: αδιάβροχο, σκούφο, γάντια, φακό κεφαλής, υδροδοχείο πλήρες , ατομικό φαρμακείο, σφυρίχτρα, fleece ζακέτα η άλλο ζεστό ρούχο η μπουφάν για τις στάσεις . Υποδήματα κατάλληλα για κίνηση σε ορεινό πεδίο είναι υποχρεωτικά.
Η διαδρομή στην θέση Σκουριές περνάει δίπλα από τις εγκαταστάσεις εξόρυξης χωρίς να διέρχεται μέσα από αυτές, δίνοντας μας όμως μια καλή εικόνα του «έργου» που συντελείται. Ας ελπίσουμε ότι αυτή η εξόρμηση δεν θα είναι από τις τελευταίες ευκαιρίες που μας απομένουν για να απολαύσουμε το πανέμορφο (και μέχρι προσφάτως ξεχασμένο) δάσος του Κακάβου , που εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο προς χάρη της “χρυσής ανάπτυξης” …

Συνάντηση: 7:30, Τσιμισκή με Καρόλου Ντηλ

Κύρια ομάδα:
Διάρκεια διαδρομής περίπου 6 ώρες.
Συνολική υψομετρική: 900m (η 1100m)
Μήκος διαδρομής : 22,5χλμ (η 25χλμ)
Δυσκολία Β
Δευτερεύων ομάδα: Διάρκεια διαδρομής 4 ώρες
Συνολική υψομετρική: 600m
Μήκος διαδρομής : 16χλμ
Δυσκολία Α

Αρχηγοί:
Νίκος Κοντός
Κουτσιονικόλας Κων/νος
(Σαχπαζίδης Άρης)

Η εξόρμηση πραγματοποιείται κατόπιν αίτησης πολλών μελών που θέλησαν να γνωρίσουν από κοντά την ευαίσθητη αυτή περιοχή.
Η δραστηριότητα είναι καθαρά φυσιολατρική-πεζοπορική και δεν επιτρέπεται σε κανένα μέλος του Συλλόγου, με κανένα τρόπο να προσδώσει πολιτικό ή κομματικό χαρακτήρα στην εκδήλωση αυτή ( πχ. πανό, συνθήματα κ.α.).

Η φωτογραφία με τον Σουδανό που κλέβει το φαϊ από το σκελετωμένο παιδί, σόκαρε τη δύση...

Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια διανομής τροφίμων στο νότιο Σουδάν το 1998 από την οργάνωση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και αποτύπωσε το δράμα των μικρών παιδιών που λιμοκτονούσαν κατά χιλιάδες. Ο Βρετανός Tom Stoddart απαθανάτισε έναν Σουδανό την ώρα που έκλεβε την μερίδα σιτάρι από ένα σκελετωμένο παιδί και να εξαφανίζεται. Αυτή η εικόνα έγινε πρωτοσέλιδο, σόκαρε την δύση και φυσικά έκανε τον γύρο του κόσμου. 

Τη περίοδο εκείνη το Σουδάν βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά ταυτόχρονα ο λαός της υπέφερε από λιμό. Όταν η κυβέρνηση για πρώτη φορά επέτρεψε να παρασχεθεί βοήθεια από το εξωτερικό οι εθελοντές που έσπευσαν εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Το πρώτο εξάμηνο του 1998 , υπολογίζεται ότι 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην περιοχή. 

Το αγόρι της φωτογραφίας σερνόταν επί ώρες προκειμένου να λάβει τις διαθέσιμες έστω και πενιχρές προμήθειες. 

Τη στιγμή λοιπόν, που ήταν έτοιμο να παραλάβει το μερίδιο του, ένας άνδρας καλοντυμένος και καλοσιτισμένος, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία, του αρπάζει όλο το σιτάρι που του αντιστοιχούσε και απομακρύνεται ατάραχος.

Πολλοί κατηγόρησαν τον φωτογράφο Tom Stoddart επειδή δεν αντέδρασε μπροστά σ” αυτό το ακραίο περιστατικό. Εκείνος όμως, υποστήριξε ότι αυτή είναι η σκληρή καθημερινότητα για τους ανθρώπους που ζουν εκεί και ότι η δημοσίευση των φωτογραφιών του στον δυτικό τύπο έφερε αποτέλεσμα. 

Πράγματι ο Τομ επέστρεψε στη Βρετανία και στις 12 Αυγούστου 1998 δημοσίευσε στον Guardian μερικές απο τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του . Ο ίδιος ζήτησε να αναγράφονται τα τηλέφωνα όπου οι πολίτες θα μπορούσαν να ενισχύσουν απευθείας τους πληγέντες. 

Με τον τρόπο αυτό συγκεντρώθηκαν πάνω από 600,000 δολάρια. Η φωτογραφία με το σκελετωμένο αγόρι έγινε πρωτοσέλιδο και βραβεύτηκε ως η καλύτερη ασπρόμαυρη φωτογραφία το 1998. Συνολικά, υπολογίζεται ότι πάνω από 1,5 εκατομμύριο ζωές χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και του λιμού. 

Το αγόρι που συγκίνησε την παγκόσμια κοινή γνώμη με το δράμα του, είναι άγνωστο τι απέγινε.

ΠΗΓΗ

Ενας μελλοθάνατος μικρός παράδεισος #skouries#

Στην καρδιά του Κάκκαβου, δίπλα ακριβώς από τις εγκαταστάσεις της «Ελντοράντο», βρίσκεται το κτήμα του Γ. Καλύβα, ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να ξεπουλήσει στους χρυσοθήρες την ομορφιά που κληρονόμησε, δίνοντας καθημερινά τη μάχη για να διασώσει όχι την περιουσία του αλλά το δάσος και το βουνό.

Στην καρδιά του Κάκκαβου, δίπλα ακριβώς από τις εγκαταστάσεις της «Ελντοράντο», βρίσκεται το κτήμα του Γ. Καλύβα, ενός ανθρώπου που αρνήθηκε να ξεπουλήσει στους χρυσοθήρες την ομορφιά που κληρονόμησε, δίνοντας καθημερινά τη μάχη για να διασώσει όχι την περιουσία του αλλά το δάσος και το βουνό.

→«Ο,τι συμμαχεί με τη ζωή -το νερό κι ο αέρας- είναι εχθρός της εταιρείας»

→«Αν υποχωρήσουμε από τον αγώνα, τα πάντα γύρω θα καταστραφούν: βάζουν γεωτρήσεις παντού ώστε να αποστραγγίσουν το βουνό. Τα φυτά θα πεθάνουν από λειψυδρία και όλα τα ζώα θα πνιγούν από τη σκόνη»

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου – Φωτ.: Κώστας Νταντάμης - Εφημερίδα Συντακτών

Για να τον συναντήσεις χρειάζεται υπομονή κι αντοχή: ο δρόμος που οδηγεί στο καλύβι του περνάει πια δίπλα από τις εγκαταστάσεις της «Ελντοράντο». Κι έτσι ο ίδιος κι οι φίλοι του –που δεν αντέχουν να βλέπουν το βουνό τους να ξεκοιλιάζεται καθημερινά- πηγαίνουν μέχρι το μικρό σπιτάκι του από τους δασικούς δρόμους.

Μικρά, φιδογυριστά μονοπάτια που σε οδηγούν όλο και πιο βαθιά στην καρδιά του Κάκκαβου. Λακκούβες και νεροφαγώματα, ομίχλη και βροχή, λάσπες κι απότομες στροφές – δεν είναι εύκολο να φτάσεις στο καλύβι του Καλύβα. Λένε όμως όλοι πως αξίζει τον κόπο.

Οχι μονάχα γιατί ...
είναι μια φιγούρα που μοιάζει λες και δραπέτευσε από αγιογραφίες του Πανσέληνου. Ούτε γιατί έχει μια φωνή βαθιά και γαλήνια, τραγουδιστή κάποιες στιγμές σαν του Μπακιρτζή. Ούτε γιατί σε καλοδέχεται χαμογελώντας συνεχώς μες στον Ι.Χ. παράδεισό του. Ούτε καν για αυτόν τον ίδιο τον μικρούλη του παράδεισο: τις οξιές, τις δρυς και τα έλατα, τις κερασιές, τις καστανιές και τα πλατάνια.

Αλλά πιο πολύ γιατί ο Γιώργος Καλύβας είναι η προσωποποίηση του ανθρώπου που αντιστέκεται: το κτήμα του βρίσκεται καταμεσής μιας τεράστιας έκτασης που ανήκει στην «Ελντοράντο». Η εταιρεία προσπάθησε πολύ να αγοράσει και τη δική του έκταση. Ο Γιώργος αρνήθηκε. Κι επιμένει καθημερινά να δίνει τη μάχη για να διασώσει την ομορφιά που κληρονόμησε.

Μας υποδέχεται λοιπόν στο σπίτι του με τα χέρια διάπλατα ανοιχτά. Μοσχοβολάει το νοτισμένο χώμα κι αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να ζεις καθημερινά μέσα σε μια μελλοθάνατη ομορφιά. «Είμαι 59 χρονών κι έμεινα πρώτη φορά εδώ το ‘81», λέει ο Γιώργος.

«Επέλεξα να ζήσω στο χωράφι του παππού μου και να καλλιεργήσω τη γη και να φτιάξω μελίσσια. Το σπίτι δεν έχει ρεύμα ούτε τηλέφωνο. Δεν θα μπορούσα να εγκαταλείψω το δάσος για όλα τα χρήματα του κόσμου. Γι’ αυτό έφαγα πρώτος το δεκανίκι από τα ΜΑΤ, όταν άρχισαν να λειτουργούν σαν στρατός. Γι’ αυτό καθημερινά έχω διαπληκτισμούς με τους σεκιουριτάδες της εταιρείας. Μια μέρα έκοψαν κατά λάθος ένα από τα δέντρα μου. Τι να τα κάνω τα λεφτά τους; Αν υποχωρήσουμε από αυτόν τον αγώνα, τα πάντα γύρω θα καταστραφούν: βάζουν γεωτρήσεις παντού ώστε να αποστραγγίσουν το βουνό. Πάνω από 3.000 τόνοι σκόνης θα βγαίνουν κάθε ώρα. Τα φυτά θα πεθάνουν από λειψυδρία και όλα τα ζώα θα πνιγούν από τη σκόνη. Ο,τι συμμαχεί με τη ζωή -το νερό κι ο αέρας- είναι εχθρός της εταιρείας. Ακόμα κι αν εγώ φυλάω τα στρέμματα του παππού μου ως κόρη οφθαλμού, δεν έχει νόημα. Σ’ έναν κατάξερο τόπο θα ζήσουν τα δικά μου φυτά; Αποκλείεται».

Το παράξενο βουνό

Παρ’ όλο που βρισκόμαστε μόλις στα 300 μέτρα υψόμετρο, η βλάστηση γύρω μας θυμίζει ψηλό βουνό, όπως και τα ζώα που ζουν εδώ. Είναι ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που οφείλεται στο μικροκλίμα του Κάκκαβου. Δασολόγοι από όλο τον κόσμο μελετούν αυτή την παραξενιά του βουνού που η ελληνική κυβέρνηση έδωσε βορά στους χρυσοθήρες.

Ωστόσο, υπάρχουν τμήματα του βουνού που ανήκουν σε μονές του Αγίου Ορους κι άλλα που ανήκουν σε οικογένειες. Οι περισσότεροι ντόπιοι έχουν πουλήσει τα χωράφια τους ήδη από την εποχή της TVX – περίπου 500 στρέμματα γης.

«Κι εμένα μου έδιναν τότε οι Καναδοί 50 εκατομμύρια για να πουλήσω αυτά τα 8,5 στρέμματα. Δεν το έκανα και μου πρόσφεραν 70. Δεν είναι θέμα τιμής, τους έλεγα και δεν το καταλάβαιναν», λέει ο Γιώργος. «Δεν τα θέλουν τα χωράφια μας για να σπείρουν ραπανάκια, αλλά για να καταστρέψουν ό,τι ζωντανό. Ο ύστερος καπιταλισμός τρώει τον εαυτό του, τη βιόσφαιρά του».

Το κτήμα του Γιώργου μπορεί να βρίσκεται έξω από τα περίπου 1.000 στρέμματα που χρειάζεται η εταιρεία εξόρυξης για να προχωρήσει, είναι όμως ακριβώς στο όριο. Μόλις στο ένα μέτρο από τις καστανιές του Καλύβα θα χτιστεί το φράγμα απόθεσης: 150 μέτρα ύψος θα έχει η δεξαμενή που θα χτιστεί από στείρα υλικά του μεταλλείου και θα δεχτεί συνολικά 33 εκατομμύρια τόνους αποβλήτων!

«Βρισκόμαστε στην καρδιά του δάσους, που βρίσκεται στην καρδιά όλων των χωριών», μου λέει ο Γιώργος. «Μας λένε διάφοροι για ανάπτυξη και μας φέρνουν παράδειγμα την Αυστραλία, εκεί όπου τα μεταλλεία απέχουν εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα από κατοικημένες περιοχές. Εδώ είμαστε μια πεδισιά τόπος: από το χωριό μου σε ευθεία γραμμή το open pit απέχει δύο χιλιόμετρα κι από το χωράφι μου το φράγμα 500 μέτρα. Αλλά, ακόμα κι αν παραβλέψουμε εμάς τους ανθρώπους, ποιος παίρνει την ευθύνη για το βουνό; Η ζωή του Κάκκαβου αλλάζει καθημερινά δραματικά. Τα αγριογούρουνα έχουν χάσει το ενδιαίτημά τους και κατεβαίνουν στο χωράφι μου. Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα ζωντανά; Πού θα πάνε όλα αυτά τα πουλιά; Κάποια στιγμή η εταιρεία θα προχωρήσει σε αναγκαστικές απαλλοτριώσεις. Αν δεν συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, αν δεν κερδίσουμε, εδώ θα γίνει έρημος».

……………………………………………………………………….

Το «Χρυσό Δάσος»

Η ζωή κι η καθημερινή μάχη του Γιώργου Καλύβα έγιναν ντοκιμαντέρ. Το «Χρυσό Δάσος» του Στρατή Βογιατζή κάνει πρεμιέρα το Σάββατο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και, όπως έγραψε ο Κώστας Γαβράς, είναι «ένα ποιητικό φιλμ για μια τραγωδία που με άγγιξε πολύ». Το ντοκιμαντέρ είναι μια παραγωγή τού «The Caravan Project – Ενας Αλλος Κόσμος Είναι Εδώ» (www.anotherworldishere.com): Από το 2011 μια ομάδα καλλιτεχνών και ερευνητών διασχίζουν τη χώρα μ’ ένα αυτοκινούμενο όχημα και καταγράφουν ιστορίες που φωτίζουν μια «άλλη» Ελλάδα, εκείνη των ανθρώπων που έχουν τη δύναμη να εμπνεύσουν και να λειτουργήσουν μεταμορφωτικά.

* Προβολές: Αίθουσα «Τόνια Μαρκετάκη», στο λιμάνι το Σάββατο, 17.30 & στην αίθουσα «Τζων Κασσαβέτης» στο λιμάνι τη Δευτέρα, 13.00.

……………………………………………………………………………

Λήψη DNA σε κλίμα τρομοκρατίας

→Τέσσερις κάτοικοι φοβήθηκαν την κατηγορία της απείθειας και έδωσαν γενετικό υλικό

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπό τον φόβο της απαγγελίας νέας κατηγορίας, για απείθεια αυτή τη φορά, τέσσερις κάτοικοι της βορειοανατολικής Χαλκιδικής που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις κατά των εξορύξεων αναγκάστηκαν χθες να δώσουν δείγμα γενετικού υλικού στις διωκτικές αρχές, απεμπολώντας το δικαίωμά τους για προσφυγή στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών.

Οι δικηγόροι των «υπόπτων» που θέλησαν χθες να πάρουν αναστολή εκτέλεσης της διάταξης που εκδόθηκε εν όψει της προσφυγής στο αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο διαπίστωσαν ότι η ανακρίτρια απουσίαζε. Κατόπιν αυτού, ενημέρωσαν τους εντολείς τους ότι ενδέχεται να κατηγορηθούν για το αδίκημα της απείθειας σε περίπτωση που δεν δώσουν δείγμα DNA και τελικά τέσσερις από αυτούς κάμφθηκαν και υπαναχώρησαν. Οι υπόλοιποι, ωστόσο, αποφάσισαν να μη δώσουν γενετικό υλικό, παρά τη διάταξη, περιμένοντας να κριθεί το θέμα από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών.

Συνολικά 27 πολίτες είναι κατηγορούμενοι για τα επεισόδια στον Λάκκο Καρατζά στις 12/5/2013. Οι περισσότεροι κατέθεσαν προσφυγή ζητώντας την ακύρωση της διάταξης της ανακρίτριας να υποβληθούν σε λήψη δείγματος DNA για άλλη υπόθεση, αυτήν της επίθεσης στο εργοτάξιο της εταιρείας στις Σκουριές, που είχε γίνει τρεις μήνες νωρίτερα, στις 17/2/2013.

Η απόφαση της ανακρίτριας έχει προκαλέσει εύλογα ερωτήματα στους νομικούς κύκλους, όπου ήδη το θέμα σχολιάζεται έντονα, διότι, όπως συζητείται, επιχειρείται εμμέσως πλην σαφώς μία συνένωση δύο διαφορετικών δικογραφιών με επέκταση της δίωξης για δύο διαφορετικές υποθέσεις.

«Για να κληθεί κάποιος να καταθέσει δείγμα DNA πρέπει να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για την ενοχή του, κάτι που δεν υπάρχει σε αυτή την περίπτωση. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές υποθέσεις, για τις οποίες σχηματίστηκαν δύο εντελώς διαφορετικές δικογραφίες. Εως τώρα δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ τους, καθώς από την έρευνα δεν έχουν προκύψει τέτοια στοιχεία. Αλλά με τη διάταξη της ανακρίτριας επιχειρείται να γίνει ακριβώς αυτή η σύνδεση και μάλιστα χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως ενοχοποιητική ένδειξη για τους 27 του Λάκκου Καρατζά. Φαίνεται ότι με την ίδια ευκολία που η Αστυνομία κατηγορεί κατοίκους για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί να συνδεθούν οι δύο υποθέσεις και να προκύψει μια μεγάλη εγκληματική οργάνωση» σχολιάζει στην «Εφ.Συν.» ο δικηγόρος Γιώργος Κυρίτσης.

Ν.Φωτ.


http://antigoldgr.org/

«Πράσινο φως» για καλλιέργεια μεταλλαγμένων στην Ευρώπη

Οι υπουργοί Περιβάλλοντος της ΕΕ, υπό την προεδρία του Γιάννη Μανιάτη και με σχετική εισήγηση της Κομισιόν, αποφάσισαν να επιτρέψουν σε όσες χώρες το επιθυμούν την καλλιέργεια Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών. 

Η απόφαση των υπουρών Περιβάλλοντος, όπως αναφέρεται στην Αυγή, προβλέπει πως όσες χώρες δεν θέλουν θα έχουν τη δυνατότητα να επικαλεσθούν λόγους δημοσίας υγείας, δημόσιας τάξης, προστασίας του περιβάλλοντος, ακόμη και λόγους χωροταξίας, ώστε να απαγορευτούν οι καλλιέργειες αυτές. 

Η απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος αναμένεται να υιοθετηθεί οριστικά στο τέλος του έτους. Σημειώνεται πως, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν σε πολλές περιοχές όπου επιτράπηκε η καλλιέργεια μεταλλαγμένων, είναι πρακτικά αδύνατο να περιοριστούν οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί σε ένα γεωγραφικό χώρο, καθώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορα προϊόντα όπως σε ζωοτροφές ή ακόμη και σε τρόφιμα για τους ανθρώπους (αλεύρι, κονσέρβες, είδη ζαχαροπλαστικής, μπισκότα κ.λπ.). 

Η κοινοτική συνθήκη επιβάλλει την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών / προϊόντων σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινοτικές χώρες που δεν διαθέτουν κανένα μέσον άμυνας. Επίσης τίθεται πάντα και το ζήτημα της «μόλυνσης» καλλιεργειών από μεταλλαγμένους σπόρους. 

Αντιπρόταση κατέθεσε η Γαλλία. Ειδικότερα ο Γάλλος υπουργός πρότεινε την επίσημη εγγραφή των αιτήσεων καλλιέργειας γενετικά τροποποιημένων οργανισμών που έχουν προηγουμένως εγκριθεί κατ' αρχήν από την Ένωση, σε λίστα, και μόνο στη συνέχεια να έχουν το δικαίωμα τα κράτη - μέλη να αποφασίζουν σε ποιους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς από τη συγκεκριμένη λίστα επιθυμούν να επιτρέψουν την καλλιέργεια, καθώς και ποιους από αυτούς απορρίπτουν. 

Η πρόταση, όπως αναφέρεται στην Αυγή, απορρίφθηκε με το επιχείρημα πως το εν λόγω σύστημα θα μπέρδευε ακόμη περισσότερο την κατάσταση και η επανεθνικοποίηση των σχετικών αποφάσεων καλλιέργειας θα μας έφερνε στην αρχή της διαπραγμάτευσης πολλά χρόνια πίσω. 

Ενάντια στην καλλιέργεια των μεταλλαγμένων μέχρι σήμερα ήταν οι Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και το Βέλγιο. Ωστόσο από τους τέσσερις αρνητές, που με βέτο είχαν μπλοκάρει τις διαδικασίες για αρκετό καιρό, τελικά έμεινε μόνο ένας και συγκεκριμένα το Βέλγιο. Η Βρετανία συμφώνησε με τη λύση που προωθήθηκε από τη Κομισιόν, η Γερμανία ανακοίνωσε πως εγκαταλείπει την απόλυτη απόρριψή της στην καλλιέργεια και εμπορία ΓΤΟ, αλλά θα επιδιώξει τώρα να διερευνήσει σε βάθος τι ακριβώς τη συμφέρει να κάνει σ' αυτή την περίπτωση. 

Μόνο το Βέλγιο αρνήθηκε κατηγορηματικά την πρόταση που παρουσιάστηκε από την Κομισιόν. Η αλλαγή στάσης των Βρετανών και των Γερμανών ανοίγει διάπλατα την πόρτα για τη χωρίς εμπόδια καλλιέργεια μεταλλαγμένων στους αγρούς των χωρών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Πλέον το κάθε κράτος μέλος θα μπορεί να συνομιλήσει με τις πολυεθνικές των μεταλλαγμένων ώστε να εγκρίνει την καλλιέργεια των δικών τους οργανισμών. 

Σύμφωνα με την Αυγή ήδη τέσσερις γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί έχουν λάβει την έγκριση καλλιέργειας τους στο ευρωπαϊκό έδαφος. Πρόκειται για το καλαμπόκι ΜΟΝ810 της Monsanto, δύο ακόμη καλαμπόκια, το ΒΤ176 και Τ25, καθώς και μία ποικιλία πατάτας, η Αμφλόρα. Άλλες μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές τροφίμων, όπως η Ντοπόν ντε Νεμούρ, έχουν υποβάλει αιτήσεις έγκρισης για καλλιέργεια επτά ακόμη μεταλλαγμένων φυτικών οργανισμών. 

ΠΗΓΗ

Προβολές του ντοκυμαντέρ «Σταγώνες» στη Βόρειο Χαλκιδική

Το νερό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό, το ίδιο το συστατικό της ζωής, εμείς οι ίδιοι και ό,τι μας περιβάλει. Είναι, επίσης, μια πηγή ζωής που δεν είναι ανεξάντλητη και γι’ αυτό απαιτείται οικονομία στη χρήση του και ισότητα στο μοίρασμά του. Το γεγονός ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της ζωής το καθιστά μια “εξαιρετική” ευκαιρία ευκαιριακού πλουτισμού για τους λίγους που θα καταφέρουν να το ελέγξουν. Η αστικοποίηση και η εκβιομηχάνιση έχουν θέσει πρόσθετους κινδύνους για το νερό: δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις οριστικής καταστροφής των υδάτινων πόρων και επισφάλειας της δημόσιας υγείας γι’ αυτό το λόγο.
Η πρώτη πανελλαδική προβολή του ντοκιμαντέρ θα γίνει ...



στην Μ. Παναγιά στις 8/3/2014 στο Δημοτικό θέατρο.
Θα ακολουθήσουν προβολές και στα υπόλοιπα χωριά της περιοχής:

8/3/14 Σάββατο, Μεγάλη Παναγία (Δημ. Θέατρο), 19:00 ΠΡΕΜΙΕΡΑ
9/3/14 Κυριακή, Αμμουλιανή (Πιτσαρία Γιώργος), 12:00
9/3/14 Κυριακή, Νέα Ρόδα (Καφέ Ξέρξης), 19:00
10/3/14 Δευτέρα, Ιερισσός (Πολιτιστικός Σύλλογος ΚΛΕΙΓΕΝΗΣ), 18:30
16/3/14 Κυριακή, Σταυρός (Πολιτιστικός Σύλλογος Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ), 29:00
18/3/14 Τρίτη, Ουρανούπολη (Καφέ HEAVEN DOORS), 19;00

Το ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο στην Β.Α Χαλκιδική λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίσει στο νερό από τις μεταλλευτικές δραστηριότητες στην περιοχή.

http://antigoldgr.org/blog/2014/03/02/stagwnes-provoles/

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ, ΒΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ, ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. ΤΩΡΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΣΤΟΝ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟ. ΣΤΗΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;

Σκουριές: Ο «μισθοφορικός ακτιβισμός» που είναι …πρόγραμμα εθελοντισμού της Ε.Ε.

Αντικειμενικά πρόκειται για το μεγαλύτερο φιάσκο μετά τα 11.000 likes που αγόρασε η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ από τη Ρωσία. Το «λαυράκι» που έβγαλαν οι Πωλητές Αριστοτέλη κυκλοφόρησε με χτυπητούς τίτλους όπως: «Eυρωπαϊκή ΜΚΟ στρατολογεί νέους ακτιβιστές επι πληρωμή για τις Σκουριές», «Μισθοφορικός ακτιβισμός στις Σκουριές» κ.λ.π. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για κάποιες ΜΚΟ που καταβρόχθιζαν χρήματα του Δημοσίου ήταν η τέλεια ευκαιρία για μπόλικη λάσπη στον ανεμιστήρα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι σήμερα η φοβερή «αποκάλυψη» του οργάνου προπαγάνδας της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ βρήκε θέση μέχρι και σε «σοβαρά» ειδησεογραφικά site, όπως το skai.gr,star.gr, iefimerida.gr και capital.gr. 

Μα καλά, κανείς δε διάβασε την «είδηση» πριν τη δημοσιεύσει; 

Μια Βελγική εθελοντική οργάνωση, η CATAPΑ, που ενδιαφέρεται για ζητήματα μεταλλείων και παγκοσμιοποίησης έβγαλε μια αγγελία για έναν (1) εθελοντή για πέντε (5) μήνες για να τη βοηθήσει να αναδείξει το πρόβλημα με τα μεταλλεία της ELDORADO GOLD στη Χαλκιδική. Η αγγελία βρίσκεται εδώ. Στην πρώτη κιόλας γραμμή διαβάζουμε ότι «η CATAPA αναζητεί έναν εθελοντή μέσω του προγράμματος EVS» που προφανώς κανείς δεν αναρωτήθηκε τι είναι. 

Αντιγράφουμε λοιπόν από το portal europa.eu. Ναι, καλά διαβάσατε, το portal της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Το EVS (European Voluntary Service) είναι ένα πρόγραμμα εθελοντισμού της Ε.Ε.! 

Το πρόγραμμα EVS είναι μια συνεργασία μεταξύ δύο ή περισσότερων οργανώσεων. Αυτές οι οργανώσεις είναι υπεύθυνες για την εξεύρεση εθελοντών για το έργο τους. Οι εθελοντές συμμετέχουν στο EVS μέσω μιας «Αποστέλλουσας» Οργάνωσης της χώρας όπου ζουν και μιας Οργάνωσης Υποδοχής που υποδέχεται και τους φιλοξενεί κατά την περίοδο της υπηρεσίας τους. 

Τα προγράμματα διαρκούν από 2 εβδομάδες μέχρι 12 μήνες και ως εθελοντής μπορείς να εργαστείς σε διάφορους τομείς όπως στον πολιτισμό, τη νεολαία, τον αθλητισμό, τα παιδιά, την πολιτιστική κληρονομιά, την τέχνη, τα ζώα, το περιβάλλον και την αναπτυξιακή συνεργασία. Στο τέλος της υπηρεσίας σου στο EVS, θα λάβεις ένα πιστοποιητικό που θα βεβαιώνει τη συμμετοχή σου και θα περιγράφει το πρόγραμμα σου – το Youthpass. 

Θα λάβεις τα έξοδα στέγασης, φαγητού, ασφάλειας και χαρτζηλίκι. Το μόνο πράγμα που πιθανόν να χρειαστεί να πληρώσεις είναι ένα μικρό μέρος των εξόδων του ταξιδιού σου. 

Ένα ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, πληρωμένο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα πλαίσια της ανάπτυξης του εθελοντισμού και της παροχής εμπειριών στους νέους. 

Ένα ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ που σημαίνει ότι πληρώνονται μόνο τα έξοδα διαβίωσης στην ξένη χώρα, ενώ πιθανόν ο εθελοντής να πρέπει να πληρώσει και τμήμα του εισητηρίου του. Αυτά είναι τα περίφημα 636 ευρώ που θα δίνει η CATAPA για πέντε μήνες στον εθελοντή της για τις Σκουριές. Είναι τόσο πολλά τα λεφτά που από όσο γνωρίζουμε αυτός ο εθελοντής δεν έχει βρεθεί ακόμα. 

Το πρόγραμμα αφορά τις Σκουριές γιατί, όσο περίεργο κι αν φαίνεται σε ορισμένους, η «υπόθεση Σκουριές» θέτει μια πλειάδα σοβαρών ζητημάτων – ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, καταστολή, περιβαλλοντική δικαιοσύνη, συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, ανταγωνισμός δραστηριοτήτων, πρόσβαση στους ορυκτούς πόρους και πολλά άλλα. Οι Σκουριές ΕΙΝΑΙ πρόβλημα της Ε.Ε. γιατί όλα αυτά ΕΙΝΑΙ προβλήματα της Ε.Ε. 

Η CATAPA είναι η Οργάνωση Υποδοχής και η ελληνική EUROPEAN VILLAGE είναι η Αποστέλλουσα Οργάνωση. Όπως ο καθένας μπορεί να δει στη Βάση Δεδομένων Οργανώσεων EVS και οι δυο είναι πιστοποιημένες για να «τρέχουν» προγράμματα του EVS. 

Όλα αυτά τα απέκρυψε ο Γκαιμπελικός μηχανισμός με το όνομα «Πωλητές Αριστοτέλη» και χρωμάτισε την «είδηση» με υπόνοιες για σκοτεινά συμφέροντα που προσπαθούν να χτυπήσουν την καλή εταιρεία ELDORADO, για ύπουλα κίνητρα και πακτωλό (!) χρημάτων που δίνεται από κάποια σκοτεινά κέντρα που θέλουν να χτυπήσουν την ανάπτυξη της χώρας κ.λ.π. Προσθέστε ότι θέλετε, φαντασία να υπάρχει και όλα μπορούν να χρησιμοποποιηθούν για να πλήξουν τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. 

Tη λέξη «εθελοντισμός» έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να την καταλάβουν. Για την«αλληλεγγύη» χρειάζονται λεξικό. Το «χωρίς χρήματα» είναι έξω από τις δυνατότητες αντίληψής τους. Χαιρόμαστε που δεν είμαστε σαν αυτούς. 

Έχουμε την απαίτηση από τα site που δημοσίευσαν την ψευδή είδηση να δημοσιεύσουν και την αλήθεια. 

ΠΗΓΗ

Σαβ. 22/02, 11π.μ. – Συγκέντρωση στο Χοντρό Δέντρο

Το Σάββατο 22 Φεβρουαρίου συμμετέχουμε στις πανευρωπαικές δράσεις ενάντια στη λεηλασία της Φύσης. 

Με πρωτοβουλία των κινημάτων NO TAV ενάντια στην κατασκευή υπερταχείας σιδηροδρομικής γραμμής (Ιταλία) και ZAD ενάντια στην κατασκευή αεροδρομίου (Γαλλία) διοργανώνονται δράσεις σε όλη την Ευρώπη. 

Στη Χαλκιδική συγκεντρωνόμαστε στις 11 π.μ στο Χοντρό Δέντρο Με αλληλεγγύη και συνεργασία μπορούμε να προστατέψουμε το περιβάλλον, τις ζωές μας και το μέλλον μας 

ΠΗΓΗ

Συγκέντρωση-μικροφωνική ενάντια στις χρυσές διώξεις και στο χρυσό θάνατο

Σάββατο 22 Φεβρουαρίου, στις 12μμ, στο Ολύμπιον (Αριστοτέλους με Μητροπόλεως) 

Με αφορμή το πανευρωπαϊκό κάλεσμα των κινημάτων NO TAV (ενάντια στο τρένο υψηλής ταχύτητας από τη Λυόν ως το Τορίνο) και ZAD (ενάντια στην κατασκευή αεροδρομίου στη Νάντ της Γαλλίας), ως αντιστεκόμενες και αντιστεκόμενοι στα μεταλλεία χρυσού, καλούμε σε συγκέντρωση-μικροφωνική αλληλεγγύης και αντίστασης στις επενδύσεις που περνούν πάνω από τις ζωές μας.

ΠΗΓΗ

Το παιδί που ξεπέρασε τον αυτισμό και δημιούργησε την δική του θεωρία!

H «Α», o Καναδός πρωθυπουργός και ο χρυσός της Χαλκιδικής!

Όταν ο πρωθυπουργός τού Καναδά, Στίβεν Χάρπερ, ανοίξει την αλληλογραφία του μέσα στις επόμενες ημέρες θα διαβάσει, μεταφρασμένο βεβαίως, το δημοσίευμα της «Α» της προηγούμενης εβδομάδας (Φύλλο 611, 25/1) που αφορούσε τα μεταλλεία χρυσού τής Χαλκιδικής, τα οποία εκμεταλλεύεται η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold. Αποστολέας είναι ο Ελληνοκαναδός ομοσπονδιακός βουλευτής Τζιμ Καρυγιάννης, ο οποίος σκοπεύει να απευθυνθεί με επιστολή του και στον Έλληνα πρωθυπουργό, στον οποίο επίσης θα επισημάνει το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας. 

Του Γιάννη Συμεωνίδη 

Ο κ. Καρυγιάννης θέτει στον κ. Χάρπερ και στον Αντώνη Σαμαρά το θέμα των χορηγιών της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ σε θεσμικά κρατικά όργανα, όπως είναι η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.) και ο δήμος Αριστοτέλη, και καλεί τις αρμόδιες καναδικές Αρχές σε διερεύνηση της νομιμότητας των συγκεκριμένων ενεργειών της. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η οικογένεια του κ. Καρυγιάννη μετανάστευσε από την Ελλάδα στον Καναδά το 1966, όταν εκείνος ήταν 11 χρόνων. Τον Μάιο, μάλιστα, του 2011 επανεκλέχθηκε για όγδοη συνεχόμενη φορά, με την πρώτη εκλογή του να πηγαίνει πίσω στο 1988. 

Ο ίδιος, όμως, δεν ξεχνά την πατρίδα των γονιών του κι αυτή που πέρασε την παιδική του ηλικία. Για την προσφορά του, άλλωστε, στην Ελλάδα τιμήθηκε το 1999 από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο, με το παράσημο τού Τάγματος του Φοίνικος. Σήμερα συμπαρίσταται στον αγώνα των κατοίκων τής Χαλκιδικής. Στην ιστοσελίδα του (www.karygiannis.net/eldorado) ο καθένας μπορεί να βάλει την ηλεκτρονική υπογραφή του σε αίτημα που απευθύνεται, μεταξύ άλλων, στους πρωθυπουργούς τής Ελλάδας και του Καναδά, με το οποίο τους καλούν να απαιτήσουν από την ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ και τη μητρική Eldorado Gold να σταματήσουν την οικολογική καταστροφή στη Χαλκιδική. 

«Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά» 

Ο κ. Καρυγιάννης έχει διαμορφώσει προσωπική εικόνα από τα όσα διαδραματίζονται στη Χαλκιδική. Ο ίδιος, άλλωστε, είχε επισκεφθεί τις Σκουριές και τον περασμένο Ιούλιο και είχε εξοργιστεί, όπως δηλώνει στη συνέντευξή του στην «Α», από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από τις αστυνομικές αρχές και τους υπευθύνους τής εταιρείας. Είναι χαρακτηριστικό πως ενώ είχε λάβει προσωπική διαβεβαίωση από τον Καναδό πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Eldorado Gold, Πολ Ράιτ, πως θα του επιτρεπόταν η είσοδος στις εγκαταστάσεις, παραλίγο να πέσει θύμα επίθεσης από σεκιουριτά. Τότε είχε δηλώσει μειωμένος ως Έλληνας από αυτήν τη συμπεριφορά. 

«Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Πραγματοποιείται μια οικολογική καταστροφή. Ναι μεν η εταιρεία δεσμεύεται ότι θα επαναφέρει τη δασική περιοχή στην προηγούμενη κατάσταση, αλλά αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Δεν έχω δει γραπτώς, άλλωστε, μια τέτοια δέσμευση ούτε κάποια γραπτή εγγύηση πως, αν για όποιο λόγο πέσει έξω, η εταιρεία οφείλει να μην αφήσει πίσω της μια κατεστραμμένη περιοχή», υπογραμμίζει ο κ. Καρυγιάννης. 

Ο Ελληνοκαναδός βουλευτής, μάλιστα, μας ενημερώνει πως η Eldorado Gold αντιμετωπίζει προβλήματα και στις άλλες χώρες που δραστηριοποιείται: «Αν οι μέτοχοί της στον Καναδά ήξεραν αυτά που γίνονται στην Ελλάδα, όπως οι χορηγίες στην Ελληνική Αστυνομία και στον δήμο Αριστοτέλη, το λιγότερο θα ανησυχούσαν. Έχω μιλήσει και με Κινέζους υπευθύνους ορυχείων και μου έχουν πει πως δεν είναι και πολύ ευχαριστημένοι από την Eldorado. Έχουν σταλεί, επίσης, χιλιάδες mail στον πρωθυπουργό τού Καναδά και της Ελλάδας καθώς και στην εταιρεία, αλλά χωρίς ανταπόκριση». 

Ευρωβουλευτές Vs ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ 

Ο κ. Καρυγιάννης, πάντως, δεν είναι ο μοναδικός αξιωματούχος άλλης χώρας ο οποίος έχει επισκεφτεί τις Σκουριές κι έχει σχηματίσει αρνητική εντύπωση για την επένδυση. Σε αυτήν τη «συνομοταξία» συμπεριλαμβάνεται και η ευρωβουλευτής των Γερμανών Πρασίνων Ρεμπέκα Χαρμς, η οποία έχει βρεθεί στην περιοχή περισσότερες από μία φορές. Μιλώντας στην «Α», τονίζει πως από την προσωπική της εμπειρία γνωρίζει ότι απαιτείται μεγάλο πάθος κι αντοχή ώστε να πετύχει μια διαμαρτυρία απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο: «Με την ευκαιρία τής συνάντησής μου με τον κ. Σαμαρά, τον προσκάλεσα να επισκεφθεί τις Σκουριές μαζί μου, να δει από κοντά το όμορφο δάσος και να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το μέγεθος μιας πιθανής καταστροφής του. Ακόμα περιμένω να αποδεχθεί την πρόσκλησή μου», προσθέτει με υπαινιγμό η κα Χαρμς. 

Ο Ιρλανδός αριστερός ευρωβουλευτής Πολ Μέρφι, πάλι, δεν είχε μέχρι στιγμής την ευκαιρία να επισκεφτεί τα μεταλλεία στη Χαλκιδική, μολονότι συμπαρίσταται και βρίσκεται σε επαφή με τους αντιδρώντες στην επένδυση κι έχει βρεθεί στη χώρα μας αρκετές φορές το τελευταίο χρονικό διάστημα, σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα τού ελληνικού λαού κατά τής τρόικας. Σε επικοινωνία του με την «Α» μας ενημερώνει ωστόσο πως έχει θέσει επανειλημμένως το ζήτημα στην Επιτροπή Διεθνούς Εμπορίου τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεσμεύεται, μάλιστα, πως θα το ξαναθέσει με την πρώτη ευκαιρία. 

ΕΛ.ΑΣ.: « Αποδεχθήκαμε την δωρεά» 

Στο προηγούμενο φύλλο της η «Α» είχε αναφερθεί και σε ερώτηση 25 βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ για χορηγίες τής ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ στην ΕΛ.ΑΣ. Στην απάντησή του ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, παραδέχεται τόσο την ύπαρξη χορηγιών όσο και το ότι η αποδοχή τους δεν εστάλη προς έγκριση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με το αιτιολογικό πως αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Συγκεκριμένα, ο κ. Δένδιας ενημέρωσε τους βουλευτές πως η εταιρεία προέβη σε δωρεά 1.000 λίτρων βενζίνης για τις ανάγκες κίνησης των υπηρεσιακών οχημάτων τής Αστυνομικής Διεύθυνσης Χαλκιδικής, καθώς και στη δωρεάν αποκατάσταση δύο υπηρεσιακών οχημάτων της ίδιας Διεύθυνσης. 

Ο υπουργός κάνει λόγο για περιορισμένου ύψους δωρεά κι έτσι είναι, αν συγκριθεί με το κόστος για την ΕΛ.ΑΣ. της φύλαξης των εγκαταστάσεων της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ. «Η δραστηριότητα του Σώματος υπαγορεύεται από την κατά νόμο αποστολή του και η επέμβασή του λαμβάνει χώρα σε κάθε συντρέχουσα περίπτωση αδιακρίτως και με μόνο γνώμονα την προάσπιση της νομιμότητας», υποστηρίζει ο κ. Δένδιας. 

Κατερίνα Ιγγλέζη (βουλευτής Χαλκιδικής ΣΥΡΙΖΑ): «Οικονομικό σκάνδαλο εθνικής εμβέλειας» 

«Η παραχώρηση των μεταλλευτικών δικαιωμάτων και η έγκριση του εξορυκτικού σχεδίου τής ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ δεν είναι μόνο μια άμεση απειλή για το φυσικό, πολιτισμικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. Είναι κι ένα οικονομικό σκάνδαλο εθνικής εμβέλειας. Η εταιρία παρανομεί και παραβιάζει κανονισμούς και όρους κατ’ εξακολούθηση. Συνεχίζει, βεβαίως, να βρίσκεται στο απυρόβλητο». Η βουλευτής τού ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη δε «μασά» τα λόγια της σε συνομιλία της με την «Α». 

Η ίδια, μάλιστα, επισημαίνει με νόημα πως με βάση τη λογική οι εταιρίες που δεν έχουν άμεσους καταναλωτές σε μια αγορά, όπως οι εξορυκτικές, δεν ξοδεύουν χρήματα για διαφήμιση. Παρατηρεί, ωστόσο, πως είναι συνήθης πρακτική για εταιρίες που δεν έχουν την κοινωνική συναίνεση στις δραστηριότητές τους να προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη μέσω ακριβοπληρωμένων διαφημιστικών καταχωρήσεων σε Μ.Μ.Ε. ώστε να εξαγοράσουν τη σιωπή ή συναίνεση των διαμορφωτών τής κοινής γνώμης. «Άλλωστε η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ πριν απευθυνθεί στο ευρύ κοινό προσπάθησε να εξαγοράσει συνειδήσεις και στην τοπική κοινωνία», υπογραμμίζει η κα Ιγγλέζη. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η βουλευτής θεωρεί μείζον πολιτικό και ηθικό ζήτημα τις χορηγίες στην ΕΛ.ΑΣ, η οποία οφείλει να είναι ανεξάρτητη, αυτόνομη κι αντικειμενική: «Δεν ισχυρίζομαι πως επιδεικνύει επιλεκτική εφαρμογή τής νομιμότητας, λόγω της οικονομικής και υλικοτεχνικής υποδομής που της χορηγεί η ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ. Αυτό θα το έκανε ούτως ή άλλως στο πλαίσιο της φιλοσοφίας τής πολιτικής της ηγεσίας “επενδύσεις με κάθε κόστος”. Γίνεται όμως εξαιρετικώς προκλητικό κι ανήθικο όταν η ΕΛ.ΑΣ. παραβλέπει παρανομίες, προστατεύει τις εγκαταστάσεις και κυνηγά ειρηνικούς διαδηλωτές με καύσιμα χαρισμένα από την εταιρία». 

Παραλλήλως, η κα Ιγγλέζη αναφέρεται και στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου η οποία αναγνώρισε ότι οι όροι τής μεταβίβασης αποτελούν κρατική ενίσχυση, ενώ το ελληνικό Δημόσιο προσέφυγε κατά αυτής πριν καν το κάνει η εταιρία. Κατά την ίδια, αν και μετά από την τελεσιδικία τής υπόθεσης Δημόσιο κι εταιρία ισχυρίζονται πως τα 22 περίπου εκατομμύρια ευρώ έχουν ανακτηθεί, αποτελεί πρόκληση το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος από τη μια κλέβει από τους πολίτες και τις κοινωνικές δομές και το τελευταίο ευρώ κι από την άλλη κάνει ό, τι μπορεί για να μη λάβει εκατομμύρια από τον επενδυτή. 

«Διωκτικές, διοικητικές κι ελεγκτικές αρχές αντιμετωπίζουν με απίστευτη κωλυσιεργία τις πολυάριθμες και τεκμηριωμένες καταγγελίες. Δεν είναι μόνο το επενδυτικό σχέδιο. Είναι πολλές παραβιάσεις των Περιβαλλοντικών Όρων, νόμων και νομολογιών. Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται ασήμαντο, για παράδειγμα, πως η εταιρία προβαίνει σε εκτεταμένες παρεμβάσεις σε ρέματα που δεν έχουν οριοθετηθεί με Προεδρικό Διάταγμα όπως προβλέπεται, αλλά για τους ανθρώπους που υδροδοτούνται από αυτά, τα ρέματα είναι θέμα ζωής και θανάτου. Στο ρέμα Καρατζά, για παράδειγμα, η καταστροφή είναι ήδη ανυπολόγιστη: Αποψίλωση, μορφοποίηση του ανάγλυφου, γεωτρήσεις, ρύπανση των νερών. Παρόμοια εικόνα αντικρίζει κανείς και στις Σκουριές. Τα σημεία επέμβασης μοιάζουν με σεληνιακά τοπία. Το ανάγλυφο έχει υποστεί εκτεταμένη αλλοίωση λόγω των εργασιών οδοποιίας και η αποψίλωση βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο», συμπληρώνει αιχμηρά η κα Ιγγλέζη. 

Από την “Άποψη“ 

ΠΗΓΗ

"Ζω στο στόμα του λύκου και κινδυνεύω να με καταπιεί"

Ένα από τα λιγοστά παλιά δρομάκια στις Σκουριές οδηγούν στο σπίτι του Γιώργου Καλύβα. Είναι το μοναδικό που έχει απομείνει στον Κάκκαβο, καθώς μετά το '60 οι περισσότερες οικογένειες αποφάσισαν να στραφούν σε πόλεις και χωριά μιας κι η αγροτική αυτοκαταναλωτική ζωή ίσα που τους συντηρούσε. Στα 60 του, μετά από 30 χρόνια στο βουνό, τα τελευταία 10 μόνιμα, βλέπει μέρα με τη μέρα τον τόπο που αγάπησε και συνδέθηκε μαζί του περισσότερο κι απ' ό,τι με τους ανθρώπους να καταστρέφεται.

"Πονάει η ψυχή μου όταν ακούω το πριόνι", λέει και βουρκώνει, καθώς ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του στο βουνό. Μας κερνάει βιολογικό κρασί και καρύδια απ' τα χωράφια του. "Τα κληρονόμησα απ' τον παππού μου, ανήκουν στην οικογένειά μου από την τουρκοκρατία και μετά". Από αυτά τα χωράφια ζει. Προμηθεύει με κάστανα, καρύδια, κεράσια, ακτινίδια και μέλι τα γύρω χωριά και τη Θεσσαλονίκη. Για τα εργοτάξια της Eldorado Gold, σχολιάζει: "Είμαι στο στόμα του λύκου, και κινδυνεύω να με καταπιεί".

Τις προάλλες κόντεψε να ρθει στα χέρια μ' έναν τοπογράφο, που χωρίς ειδοποίηση πετσόκοψε ένα δέντρο απ' το χωράφι του. "Μου είπε πως θα πάρω λεφτά. Δεν τα θέλουμε τα λεφτά τους. Τι να τα κάνεις τα λεφτά αν δεν έχεις ζωή;".

Στον Κάκκαβο, ο Γ. Καλύβας ανέβηκε πρώτη φορά όταν ...
ακόμα πήγαινε Γυμνάσιο. "Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας που λέμε". Είχε προλάβει να αγαπήσει το μέρος όμως πρώτα από τις ιστορίες της μάνας του. "Παλιά ζούσαν αρκετές οικογένειες στις Σκουριές, με τα ζώα και τις καλλιέργειές τους. Έφτιαχναν μόνες του το ψωμί, έτρεφαν κανένα γουρουνάκι ή κανά γίδι, ωστόσο δεν άντεξαν πολύ. Για πολλά χρόνια έρχονταν την άνοιξη και κόσμος απ' τη Μεγάλη Παναγία που έβαζε φασολιές ή καλαμποκιές κι έμενε". Τα κτήματα με τον χρόνο εγκαταλείφθηκαν. Το χειρότερο όμως, ήταν ότι πουλήθηκαν στη ΤVX στις αρχές του '90 και κάποια τώρα. "Τότε δεν ήξερε ο κόσμος τι συνέβαινε. Προσέφεραν λεφτά κι εκείνοι το έβλεπαν σαν ευκαιρία". Μπροστά στην προοπτική για "μεγάλη ζωή", ο ίδιος επέλεξε να μη βάλει την υπογραφή του σε μια διαφαινόμενη από τότε καταστροφή.

Στο χωράφι, ο Γ. Καλύβας αφιερώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της μέρας. Σκάλισμα, ξεχορτάριασμα, πότισμα είναι οι βασικές ασχολίες. Το φθινόπωρο, "τρυγάω τα μελίσσια" από τα πεύκα, ενώ πάντα προσέχει να μην έχει κάτω από τις καρυδιές πέτρες, "γιατί τα καρύδια πρέπει να πέσουν και να σπάσουν φυσιολογικά". Όταν τελειώνει, διαβάζει. Τον τελευταίο καιρό, τα ποιήματα του Λειβαδίτη του δίνουν δύναμη και θάρρος. Η ζωή του έχει αλλάξει σημαντικά μέσα σε λίγους μήνες. "Για να πάω στη Μεγάλη Παναγιά κάνω ολόκληρο κύκλο. Με πληγώνει η ασχήμια κι η καταστροφή που προκαλούν. Στην καρδιά του δάσους μπήγεται ένα μαχαίρι. Ένα δάσος που σε κάθε 20 μέτρα βλέπεις 20 διαφορετικά είδη". Οι επισκέψεις από την αστυνομία έχουν γίνει πια μέρος της ρουτίνας. "Είναι "προληπτικές". Παράλληλα όμως έχουν αυξηθεί κι οι... επισκέψεις από τα ζώα. "Πριν δυο βδομάδες άκουγα την μπουλντόζα να δουλεύει κι ένα κοπάδι με αγριογούρουνα 20-25 ήρθε προς το σπίτι. Μου έκαναν ζημιά τ' άτιμα, γιατί μου έφαγαν τα καρύδια, αλλά δεν φταίνε αυτά, όπως κι άλλα ζώα κι έχουμε πολλά, αγριόγατες, ασβούς, ζαρκάδια, μετατοπίζονται γιατί χάσανε τον βιότοπό τους". Για πρώτη φορά είδε επίσης το ποτάμι με αφρούς. Στο ίδιο ποτάμι, ο κόσμος τα καλοκαίρια κάνει μπάνιο. "Μπορεί το βουνό να μην κατοικείται, αλλά έχει. Υπάρχουν πολλοί που έρχονται για μανιτάρια, να πάρουν κανά ξεράδι για το τζάκι ή για κυνήγι".

Ο Κάκκαβος, Άκαβος όπως τον λένε οι ντόπιοι γιατί δεν πιάνει ποτέ φωτιά, είναι κι ένας ιστορικός τόπος, μ' εμβληματικό του χαρακτηριστικό την αντίσταση. "Στη Χαλιάβρα, οι Τούρκοι έσφαξαν το μισό χωριό", ενώ στην κορυφή του βουνού "ήταν ένα από τα στρατηγεία των ανταρτών του ΕΑΜ". Στον αγώνα για "μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ", ο Γ. Καλύβας συμμετέχει κανονικά. "Έχουμε φάει ξύλο από τα ΜΑΤ κι έχουμε κινδυνεύσει. Είναι μεγάλη υπόθεση ότι τόσοι άνθρωποι και χωριά αντιστέκονται". Παρομοιάζει το κράτος με μητριά των παραμυθιών. Όπως όμως στα παραμύθια, το τέλος είναι ευχάριστο, έτσι ελπίζει πως κι ο αγώνας που δίνεται για ν' αποτραπεί μια τεράστια οικολογική και οικονομική καταστροφή θα είναι νικηφόρος.


Παπαντωνίου Κώστας|Καλυβιώτου Μαρία
http://www.avgi.gr/

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ (Aύγουστος 2013)

Οδοιπορικό στον Κάκκαβο: Πώς η Ελληνικός Χρυσός άλλαξε τις ζωές μας

Aπό την ΑΥΓΗ
(Ο ήρωας από τους Αχαρνείς είναι φυσικά ό Δικαιόπολις και όχι «Δικαιόπουλος»…)

Ρεπορτάζ – Επιμέλεια: Μαρία Καλυβιώτου - Κώστας Παπαντωνίου


Σάββατο βράδυ και βρισκόμαστε σε ένα από τα δύο «μπλόκα» της Ιερισσού, μικρά αυτοσχέδια οικήματα στις δύο εισόδους του χωριού. Όταν τα ΕΚΑΜ έκαναν εισβολή σε σπίτια Ιερισσιωτών, έσπασαν πόρτες, χώρισαν με τη βία παιδιά από τους γονείς τους και πατεράδες από την οικογένειά τους και τους έβαλαν φυλακή, το χωριό «μάτωσε». Όσοι έμειναν πίσω, αποφάσισαν να χτίσουν τις δικές τους «φυλακές». Απέκλεισαν τις εισόδους του χωριού και δεν έφευγαν από τα μπλόκα, μέρα – νύχτα. Σήμερα, τα μπλόκα αποτελούν ακόμη ζωντανά κοινωνικά κύτταρα. Από τη μία, το ενδεχόμενο να γίνει και πάλι επιδρομή στο χωριό, υπάρχει στο μυαλό κάθε κατοίκου και στα μπλόκα, τσιλιαδόροι παρακολουθούν τέτοιου τύπου ύποπτες κινήσεις. Από την άλλη, τα μπλόκα έγιναν οι χώροι που οι Ιερισσιώτες συναντιούνται, συζητούν, οργανώνουν τον αγώνα τους. «Αν τα χάσουμε αυτά, θα χάσουμε τον αγώνα. Είμαστε εδώ, να μην πάμε όλοι στα σπίτια μας».

Τα έργα της Ελληνικός Χρυσός, η καταστροφή του βουνού και ...
η τρομοκρατία που βίωσαν οι κάτοικοι της Ιερισσού, άλλαξαν σημαντικά τη ζωή τους. «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μας έχει ενώσει αυτή η υπόθεση. Πριν, έβλεπες κάποιον στον δρόμο και μπορεί να μην έλεγες ούτε καλημέρα. Τώρα, μόνο που κοιταζόμαστε στα μάτια ξέρουμε τι θέλει ο ένας από τον άλλον», μας λέει νεαρή μητέρα, που όταν ήταν δύο μηνών έγκυος, άνδρες της αστυνομίας «με τα κλομπς τους, χτυπούσαν με μανία» το αμάξι στο οποίο επέβαινε, έβγαλαν με τη βία έξω από το αυτοκίνητο τον άνδρα της, τον χτύπησαν και τον έσυραν στον δρόμο.

Στους δρόμους, στις καφετέριες, στο σουβλατζίδικο, απαντάμε ντόπιο κόσμο. Η Λίζι δεν σταματά να μας δείχνει νέους και νέες, αλλά και μεγαλύτερους, με εμφανή τα σημάδια του χρόνου στα πρόσωπά τους: «Κι αυτός τρομοκράτης. Κι αυτός για τρομοκρατία. Κι αυτό το κορίτσι με βαριές κατηγορίες». Περπατούμε στο χωριό και συνεχώς, κι άλλα πρόσωπα προστίθενται στη μακρά λίστα των «τρομοκρατών». «Εδώ ήταν η πιο ήσυχη περιοχή. Κανένας μέσα από το χωριό μας δεν είχε φυλακισθεί, κανένας δεν είχε δικογραφία, κανένας. Τη λέξη δικογραφία τώρα την ακούσαμε», μάς λέει μια γυναίκα στα μπλόκα. Τώρα, πάνω από 200 άτομα έχουν βαριά κατηγορητήρια και τα περισσότερα είναι νεολαίοι. «Απλά επειδή αντιδρούμε για τον τόπο, το νερό, τα παιδιά μας, τη θάλασσά μας».

Η καταστολή έχει στιγματίσει τις ζωές μικρών και μεγάλων. Τα παιχνίδια των παιδιών έχουν αλλάξει. Το κλασικό κρυφτό και κυνηγητό που συντρόφευε γενεές επί γενεών, μετασχηματίσθηκε: «Στο σχολείο, τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες, φωνάζουν συνθήματα και οι μισοί είναι τρομοκράτες και οι άλλοι μισοί ΕΚΑΜίτες», μάς περιγράφει δάσκαλος της περιοχής. «Εμείς πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά να σέβονται τη δημοκρατία και τους νόμους. Όταν έχουν ζήσει τέτοια πράγματα, σου λένε, “μα, αυτοί ρίχνουν δακρυγόνα, παίρνουν τους γονείς μας’. Χρειάζεται προσπάθεια να τους εξηγήσεις ότι αυτό δεν είναι κάτι φυσιολογικό για μια Δημοκρατία. Ότι αυτό δεν είναι Δημοκρατία».

«Για να καταλάβετε», μας λέει ένας παππούς, «πριν, όταν χτυπούσαν οι καμπάνες, ο εγγονός μου έκανε τον σταυρό του. Τώρα μου λέει “παππού πάμε σπίτι! Έρχονται!’». «Εμένα το εγγόνι μου», προσθέτει ο δεύτερος παππούς της παρέας, «με είδε με μαύρα ρούχα και μου λέει “παππού δεν είσαι καλός, είσαι κακός’, του θύμισα τα ΕΚΑΜ».

Μας περιγράφουν την έφοδο των ΕΚΑΜ στο χωριό. Τα γεγονότα ζωντανεύουν και πάλι, η μητέρα του ενός συλληφθέντα ταλαιπωρείται από τη συζήτηση και αποχωρεί ταραγμένη. «Το παιδί της το πήραν από το σπίτι του, μπροστά στα παιδιά του. Εκείνα του φώναζαν “τι θα γίνεις μπαμπά;” και οι ΕΚΑΜίτες απαντούσαν ότι είναι η τελευταία φορά που τον βλέπουν. Τρομοκράτης κι αυτός», μας εξηγούν οι φίλες της. «Έχω παιδιά στην εφηβεία, ακόμη κι αυτά έχουν αγριευτεί με αυτά που έχουν ζήσει στο χωριό. Το ένα μου παιδί, είχε ένα ξύλο κάτω από το κρεβάτι του, γιατί φοβόταν μην έρθουν πάλι και μας σπάσουν τις πόρτες», προσθέτει μια ακόμη μητέρα της παρέας.

«Δεν μπορούμε να πάρουμε τηλέφωνο τα παιδιά μας τηλέφωνο το βράδυ, σχηματίζονται δικογραφίες», καταγγέλλει πατέρας, που διώκεται και ο ίδιος και το παιδί του. Σύμφωνα με όσα μας μεταφέρουν, ο χαρακτηρισμός του κατηγορητηρίου ως «έωλου», θα ήταν μάλλον συγκρατημένος, αφού άνθρωπος κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση, σύσταση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, επειδή, ως εργαζόμενος σε πιτσαρία, δέχθηκε παραγγελία. Η «πίτσα» θεωρήθηκε συνθηματικό και όπου «πίτσα» βλέπε όπλο, όπου «πιπεριές», βλέπε «μολότοφ».

«Τους πήραν χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Οι άνδρες του χωριού μας, παιδιά που ποτέ δεν είχαν δώσει δικαιώματα, ξαφνικά βρισκόμαστε στις φυλακές. Βρισκόμαστε με κατηγορητήρια που μόνο η 17Ν τα έχει», μας λέει αργότερα μία ακόμη μητέρα παιδιού που μπήκε φυλακή. Αν και εμφανώς καταβεβλημένη από το γεγονός, εξακολουθεί να συμμετέχει ενεργά στο κίνημα ενάντια στην εξόρυξη. «Τί νικάει τον φόβο σας;», την ρωτάμε. «Η λογική», μας απαντά αβίαστα.

Εκτός από την καταστολή του κινήματος, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής έρχονται αντιμέτωποι με μία ακόμη συνέπεια της δραστηριότητας της Ελληνικός Χρυσός. Οι επιπτώσεις σε παραγωγικούς τομείς είναι ήδη ορατές. «Τα μελίσσια ψοφούν από τώρα», τονίζει ένας μελισσοκόμος. «Δεν δίνονται άδειες για κτηνοτροφία και γεωργία ούτε εγκρίνονται προγράμματα από το ΕΣΠΑ, επειδή η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί μεταλλευτική», προσθέτει ο γεωργός της συντροφιάς.

Στην παρέα μας είναι ακόμη ένας αγωνιστής, οικοδόμος, κάτοικος Μεγάλης Παναγιάς, βαπτισμένος από το κίνημα ως «Δικαιόπολις», ήρωας από τους Αχαρνείς. «Η οικοδομή έχει πέσει κατακόρυφα, αρχικά ως απόρροια της οικονομικής κρίσης, όμως η ελεύθερη πτώση στην οικοδομική δραστηριότητα ξεκίνησε από τη στιγμή που χαρακτηρίσθηκε η περιοχή μεταλλευτική». Οι φλέβες του χρυσού που διατρέχουν το βουνό, όμως, κοστίζουν και σε κάτι ακόμη: «Στη Μεγάλη Παναγιά η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί μέχρις εσχάτων. Έχουμε μία μάνα με δυο παιδιά, το ένα δουλεύει στην εταιρεία, το άλλο βρίσκεται στα δικαστήρια. Σκέψου τι γίνεται με αυτήν τη μάνα. Έχουν χωρισθεί μαγαζιά, έχουν χωρισθεί οικογένειες, οι ψυχές των ανθρώπων. Οι εργαζόμενοι ήρθαν εδώ πάνω, εμείς πολεμάμε για τον τόπο και οι εταιρεία κάνει τους εργαζόμενούς τις γενίτσαρους και σπέρνει τη διχόνοια».

Το βουνό αλλάζει…

Το πρωί της επομένης, ανεβαίνουμε μαζί με εκατοντάδες διαδηλωτές στο βουνό, στις πολύκροτες Σκουριές. Τα άλλοτε στενά, χωμάτινα μονοπάτια έχουν τριπλασιαστεί σε πλάτος και τσιμέντο έχει τοποθετηθεί στα πλάγια του δρόμου, για να συγκρατεί το χώμα. Ακόμα, ωστόσο, το δάσος είναι «παρών» και ζωντανό. Μερικές εκατοντάδες μέτρα μετά, φτάνουμε στην πρώτη εγκατάσταση της Ελληνικός Χρυσός, περιφρουρούμενη από κρατικές δυνάμεις καταστολής. Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας, ο δρόμος διαπλατύνεται ακόμη περισσότερο και φτάνουμε σε ένα σημείο κατάμεστο από δένδρα. Περπατούμε μες στο δάσος, ώσπου ανάμεσα στα δένδρα ξεχωρίζουν μπλε κάγκελα. Προσεγγίζουμε και η εικόνα είναι αποκαλυπτική: Μια διαχωριστική γραμμή, ένα σύνορο έχει χαραχτεί στη μέση του βουνού και εκεί που άλλοτε συνέχιζαν οι πυκνές συστάδες των δένδρων, εκεί που άλλοτε ένα αρχέγονο δάσος έδινε πνοή στην περιοχή, τώρα απλώνεται μια απέραντη έκταση από χώμα. Χώμα, μηχανήματα και σκελετοί εγκαταστάσεων. «Εδώ θα είναι τα πλυντήρια της εταιρείας», μας ενημερώνει κάποιος που στέκεται δίπλα μας.

Συνεχίζουμε το οδοιπορικό στο βουνό. Προχωρούμε ανάμεσα σε χιλιόμετρα ψηλών συστάδων κομμένων κορμών που κείτονται δεξιά και αριστερά στον δρόμο. Το θέαμα τελειώνει απότομα, όταν φτάνουμε έξω από τις πύλες άλλης μιας εγκατάστασης της Ελληνικός Χρυσός, που για άλλη μια φορά φυλάσσεται από δυνάμεις της ΜΑΤ. Αμέσως μετά, ξαναμπαίνουμε σε παρθένο δάσος. Γύρω μας πλατάνια τυλιγμένα με μπρούσλιανο (κισσό), δένδρα ή μεσές (δρύες), άρια (αγριές), οξυές, ελιές, έλατα, κουμαριές, καστανιές, φλαμουριές, ντυμένα με χιόνι και κίτρινα φύλλα πεσμένα στον δρόμο καλύπτουν το διάβα μας. Παντού υπάρχουν τρεχούμενα νερά, πηγές, ποτάμια και βάθρες όπου οικογένειες κολυμπούν τα καλοκαίρια. Και πάλι το τοπίο αλλάζει απότομα. Από ένα πλάτωμα, βλέπουμε μπροστά μας ένα σεληνιακό τοπίο. Ο λάκκος του Καρατζά. Μεγάλο μέρος του άλλοτε πυκνού, άγριου δάσους, έχει αποψιλωθεί και γύρω του «χάσκει» ό,τι έχει διασωθεί από την χλωρίδα του τόπου. «Όταν η φύση θυμώσει, δεν αφήνει τίποτε. Μακάρι να θυμώσει και πάλι και να τους τα πάρει όλα», μας λέει μια Ιερισσιώτισσα που μας συντροφεύει στη διαδρομή. «Τον τόπο εδώ τον βλέπεις», μου λέει ο «Δικαιόπολις» και δείχνει με το χέρι του την αντίθεση που απλώνεται μπροστά μας. «Αλλάζει, κάθε τέσσερις φορές τον χρόνο είναι κι άλλος τόπος. Αυτό από μόνο του είναι ερωτικό. Που σημαίνει ότι ήμουν πάντα ερωτευμένος. Και ήρθε η Ελληνικός Χρυσός και μου κατέστρεψε αυτόν τον έρωτα. Πώς θες να αντιδράσω; Πώς θες να αντιδράσει ένας ερωτευμένος; Θα νικήσουμε»…


http://antigoldgr.org

H πόλη φάντασμα με τις χίλιες και μία εκκλησίες

Οι εγκαταλελειμένοι μεσαιωνικοί ναοί της αρχαίας Ανί στα βάθη της Τουρκίας

Το Μοναστήρι των Χριψιμιάνων Παρθένων. Πιστεύεται ότι χτίστηκε ανάμεσα στο 1000 και το 1200μ.Χ. και βρίσκεται ακριβώς επάνω στην όχθη του ποταμού Akhurian που αποτελεί φυσικό σύνορο Τουρκίας και Αρμενίας.




[Aπό τον Θανάση Χαραμή]


Η άλλοτε ένδοξη μητρόπολη Aνί, γνωστή ως "η πόλη των χιλίων και μία εκκλησιών," βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας με την Αρμενία, στην επαρχία του Καρς και κατά μήκος του ποταμού Akhurian. Η Ανί Ιδρύθηκε πριν από περίπου 1.600 χρόνια. Υπήρξε σταυροδρόμι εμπορικών οδών και αναπτύχθηκε οχυρωματικά για να φτάσει τον 11ο αιώνα να έχει πάνω από 100,000 κατοίκους. Τα θρησκευτικά μνημεία, τα παλάτια και οι οχυρώσεις της, θεωρούνται από τις αρτιότερες τεχνικά και αισθητικά κατασκευές στον κόσμο. Στην ακμή της η πόλη έφτασε να έχει πληθυσμό 200,000 και ανταγωνιζόταν την Κωνσταντινούπολη, την Βαγδάτη και το Κάιρο.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, η Άνι ...
και οι γύρω περιοχές κατακτήθηκαν πολλές φορές. Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Οθωμανοί Τούρκοι, Αρμένιοι, Κούρδοι, Γεωργιανοί και Ρώσοι κατακτητές τη λεηλάτησαν και οι κάτοικοι της έγιναν πρόσφυγες πολλές φορές. Το 1300 άρχισε η παρακμή της και έως το 1700 η Ανί είχε μετατραπεί σε πόλη φάντασμα.

Υπήρξε μια μικρή, στιγμιαία επαναφορά της δόξας της η οποία όμως δεν κράτησε πολύ και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την γενοκτονία των Αρμενίων, η εγκατάλειψη ήρθε οριστικά. Η πόλη έγινε μια ουδέτερη στρατιωτική ζώνη χωρίς καμία ζωή και τα χρόνια που περνούσαν άρχισαν να την καταπίνουν. Τα ερείπια της έγιναν βορά αρχαιοκάπηλων, αδέξιων ερευνητών, βάνδαλων, και Τούρκων που ήθελαν να αφανίσουν το Αρμένικο πολιτιστικό της στοιχείο. Η ίδια η φύση έδειξε στην πόλη το σκληρό της πρόσωπο, τσακίζοντας σχεδόν κάθε απομεινάρι μεγαλείου.

Περίπου δέκα χρόνια πριν η περιοχή άρχισε να γίνεται πιο δημοφιλής όταν και οι περιορισμοί για τις επισκέψεις έγιναν λιγότερο αυστηροί. Μέχρι το 2004 υπήρχαν περιορισμοί στους επισκέπτες που ήθελαν να επισκεφτούν την Ανί γιατί η περιοχή ήταν κάτω από στρατιωτικό έλεγχο και χρειαζόταν ειδική άδεια. Σήμερα, παρόλο που η περιοχή εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό έλεγχο, δεν υπάρχουν περιορισμοί στην επίσκεψη και ο οδηγός Lonely Planet την προτείνει ανάμεσα στα 18 ομορφότερα μέρη της Τουρκίας. Οι Τουρκικές αρχές έχουν δηλώσει ότι καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί ο χώρος. Τον Οκτώβριο 2010 μια έκθεση της "Global Heritage Fund" συμπεριέλαβε την Ανί στην λίστα με τα μνημεία από όλο τον κόσμο όπου κινδυνεύουν από ανεπανόρθωτη απώλεια και καταστροφή επικαλούμενη ως αίτια την ανεπαρκή διαχείριση και λεηλασία.

Η Ανί ακόμη και τώρα παραμένει ένας από τους πιο γοητευτικούς προορισμούς. Μια αγέρωχη πόλη που εξακολουθεί να σαγηνεύει τον επισκέπτη που θα βρεθεί να περιπλανιέται ανάμεσα σε όσες από τις "χίλιες και μία εκκλησίες" της έχουν απομείνει.


Πηγή: www.lifo.gr

Τα ερείπια του Μαυσωλείου Child Princes στην Ακρόπολη της Aνί , χτισμένο το 1050μ.Χ.

H εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Τigran Honnents στο άκρο των συνόρων με την Αρμενία

Το εσωτερικό του Καθεδρικού της Ανί. Ο ναός ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 989μ.Χ. και όταν ολοκληρώθηκε περίπου το 1010 είχε το σχήμα σταυρού. Το 1319 ο τρούλος και μεγάλο μέρος της δομής κατέρρευσαν από μεγάλο σεισμό

Ο καθεδρικός ναός της Ani

Επιγραφές στο εξωτερικό του Καθεδρικού

Το Κάστρο της Παναγίας, στην κορυφή των λόφων κατά μήκος του ποταμού Akhurian

Η θέα προς την Ανί από την άλλη πλευρά των συνόρων στην Αρμενία

Τα μεσαιωνικά τείχη της Ani

Κατεστραμμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Η εκκλησία του Σωτήρος, ανάμεσα στα ερείπια της ιστορικής πόλης της Ani

Τα ερείπια της αρχαίας γέφυρας κάτω από Ani. Δεξιά στη φωτογραφία διακρίνεται η Αρμενία και αριστερά η Τουρκία

Τα σύνορα της Τουρκίας με την Αρμενία

Ο Καθεδρικός της Αρμενίας με φόντο το μικρό Αραράτ της Αρμενίας

Προειδοποιητική πινακίδα του στρατού μπροστά από τον Καθεδρικό

Η ερειπωμένη εκκλησία του Σωτήρος

Η ακρόπολη στα αριστερά και το τζαμί του Minuchihir στα δεξιά. Το τζαμί φέρει το όνομά του ιδρυτή του εμίρη Minuchihr ο οποίος κυβέρνησε την Ani το 1072μ.Χ.

Ο καθεδρικός ναός της Ani. Η Τουρκία θεμελίωσε ένα πρόγραμμα συντήρησης του αρχαίου καθεδρικού ναού ως μια χειρονομία συμφιλίωσης προς την γειτονική Αρμενία.

Τοιχογραφίες στο εσωτερικό της Εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Το εσωτερικό του Καθεδρικού σε μια φωτογραφία που δίνει εικόνα του μεγέθους των ερειπίων

Κατεστραμμένες και βανδαλισμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Τα εναπομείναντα ερείπια της εκκλησίας του βασιλιά Gagik του Αγίου Γρηγορίου, μία δομή που κατασκευάστηκε μεταξύ 1001μ.Χ. και 1005μ.Χ.

Το γεμάτο σπηλιές και οχυρώσεις φαράγγι κάτω από την Ani

Επιπόλαιη, πρόχειρη και κακή αποκατάσταση με σύγχρονα δομικά υλικά που μπλέκονται με τα αρχαία ερείπια του Merchant's Palace

Άποψη της Ανί από τους λόφους

Το Κάστρο της Παναγίας στους λόφους πάνω από τον ποταμό Akhurian

Πηγή: www.lifo.gr

Πώς δημιουργείται ένας Ναζί (1943) – Εξαιρετικό αντιναζιστικό cartoon από τον Walt Disney

Education for Death: The Making of the Nazi”, λέγεται το 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer. 

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.

    

Στην αρχή της ταινίας, ένα ζευγάρι Γερμανών πρέπει να αποδείξει σε έναν δικαστή Ναζί, ότι έχει καθαρό αίμα Αρείας φυλής και συμφωνεί να αφιερώσει το γιο του, τον οποίο ονομάζει Hans – μετά την έγκριση του δικαστή -, στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Τους δίνεται ένα αντίγραφο του Mein Kampf από το δικαστή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους προς τον Χίτλερ κι ένα βιβλιάριο, που περιέχει χώρο για 12 παιδιά (ένας υπαινιγμός ότι το ζευγάρι αναμένεται να δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια για την Πατρίδα). 

Καθώς ο Hans μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, μια παχύσαρκη Βαλκυρία, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία. (Ο αφηγητής σαρκαστικά σχολιάζει ότι “το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας φαίνεται να είναι ότι ο Χίτλερ σήκωσε τη Γερμανία στα πόδια της, την ανέβασε πάνω στη σέλα, και την πήρε για μια βόλτα.”) Χάρη σε αυτό το είδος της διαστρεβλωμένης ιστορίας, ο Hans και όλα τα νεαρά μέλη της χιτλερικής νεολαίας γοητεύονται με τον Φύρερ, στο πορτραίτο του οποίου αποδίδουν και το γνωστό χαιτετισμό. 

Κατόπιν, το κοινό βλέπει τον Hans άρρωστο και κλινήρη. Η μητέρα του προσεύχεται γι αυτόν, γνωρίζοντας ότι είναι μόνο θέμα χρόνου, πριν οι αρχές έρθουν να τον πάρουν για να υπηρετήσει τον Χίτλερ. Ένας Ναζί αξιωματικός κτυπά την πόρτα για να πάρει τον Hans μακριά, αλλά η μητέρα του λέει ότι είναι άρρωστος και έχει ανάγκη φροντίδας. Ο αξιωματικός της λέει να θεραπεύσει το γιο της γρήγορα και να τον ετοιμάσει να φύγουν, πράγμα που σημαίνει ότι αν Hans δεν γίνει καλά, θα υποβληθεί σε ευθανασία. Ο αξιωματικός τη διατάζει να μην τον κανακεύει, γιατί ένας στρατιώτης δεν πρέπει να έχει συναισθήματα, ούτε να δείχνει κανένα απολύτως έλεος. 

Τελικά, ο Hans αναρρώνει και συνεχίζει την “εκπαίδευση” του σε μια σχολική τάξη, όπου όλα τα παιδιά φορούν τις στολές της χιτλερικής νεολαίας. Στους τοίχους κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς. Ο δάσκαλος ζωγραφίζει στον πίνακα σε κινούμενα σχέδια ένα κουνέλι και μια αλεπού. Η αλεπού τρώει το κουνέλι και ο Hans λυπάται. Ο δάσκαλος γίνεται έξαλλος και βάζει τον Hans να καθίσει στη γωνία φορώντας καπέλο. Όπως ο Hans κάθεται τιμωρία, ακούει τους υπόλοιπους συμμαθητές να ερμηνεύουν “σωστά” το σκίτσο, λέγοντας πως η “αδυναμία δεν ταιριάζει ποτέ σε ένα στρατιώτη” και “ο ισχυρός αποφασίζει για τον αδύναμο”. Αυτό πυροδοτεί τον Hans να αποκηρύξει την άποψή του και να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ότι ο ασθενής πρέπει να καταστρέφεται. “Η Γερμανία είναι η “υπέρ-φυλή” και θα υποτάξει όλα τα αδύναμα έθνη”.

Το αγόρι, στη συνέχεια, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο των βιβλίων. Καίγεται οποιοδήποτε βιβλίο αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το Mein Kampf, ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος και καίγεται μια Καθολική Εκκλησία. 

Ο Hans περνά τα επόμενα χρόνια “Παρελαύνοντας και χαιρετώντας” (“Marching and heiling, heiling and marching!”) μέχρι να γίνει ένας ενήλικας “καλός Ναζί” της Βέρμαχτ και να αρχίσει να εμπλέκεται με μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εναντιώνεται στον Χίτλερ, “μη βλέποντας τίποτα άλλο απ’ αυτό που το κόμμα θέλει να δει, μη λέγοντας τίποτε άλλο απ’ αυτό που το κόμμα θέλει να πει και μη κάνοντας τίποτα περισσότερο από ό, τι το κόμμα θέλει να κάνει.” (Εξαιρετικά, οι παρωπίδες, το φίμωτρο και οι αλυσίδες!) 

Στο τέλος, ο Hans και οι υπόλοιποι Ναζί στρατιώτες παρελαύνουν στον πόλεμο μόνο για να καταλήξουν σε σειρές πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή. Έτσι λοιπόν η εκπαίδευση του Hans ολοκληρώθηκε. “Η εκπαίδευση για το θάνατο …”. 

(Στοιχεία από disney.wikia.com και Wikipedia) 

ΠΗΓΗ