Η ιστορία της μουσικής σε 6 λεπτά!

Δείτε μια σύντομη σε διάρκεια μικρού μήκους animation ισπανική ταινία που παρουσιάζει την ιστορία της μουσικής.


Μια ιστορία 50.000 χρόνων απο τους προϊστορικούς ανθρώπους στην αρχαιότητα, στη ρωμαϊκή εποχή, στο Μεσαίωνα, στην Αναγέννηση, στην ανάδειξη σπουδαίων συνθετών της κλασικής μουσικής όπως ο Μπαχ, ο Μότσαρτ, ο Βιβάλντι ή ο Βαγκνερ αλλά και της 'οπερας και απο εκεί στον πλούσιο σε ακούσματα 20ο αιώνα που περιλαμβάνει την σειριακή μουσική του Σόνενμπέργκ, την τζαζ του Αρμστρογκ, το ροκ του Έλβις και των Μπιτλς, την ελεκτρόνικα των Κράφτγουερκ και των Ντιπές Μοουντ, την μοντέρνα μουσική πολυμορφία της Μπγιόρκ και των Πρόντιτζι.

Και επειδή όπως είπαμε η ταινία είναι ισπανική, να ξέρετε πως θα καταλάβετε πολύ εύκολα ότι γράφει ο μαρκαδόρος γιατί πολύ απλά η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα!


Πηγή http://www.exostispress.gr/Article/i-istoria-tis-moisikis-se-6-lepta-0#ixzz3UXBNSOH5

H Δύναμη του Τραγουδιού και η Mουσικοθεραπεία στην αρχαία Eλλάδα

Η Mουσικοθεραπεία είναι η εφαρμογή της μουσικής και η χρησιμοποίησή της, ως θεραπευτικό μέσο,μέσα από διάφορες μεθόδους και τεχνικές με σκοπό τη βελτίωση και τη διατήρηση της ψυχικής, πνευματικής και σωματικής υγείας.H μουσική είναι ένα δημιουργικό, μη λεκτικό μέσο που προωθεί την προσωπική έκφραση και ανάπτυξη του ατόμου, όπως και την επικοινωνία και την επαφή του με τους άλλους. H θεραπευτική ιδιότητα του ήχου και της μουσικής αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης.O ακριβής χαρακτήρας και η δομή της θεραπευτικής μουσικής είναι βέβαια άγνωστος, αφού μέχρι στιγμής έχουν χρησιμοποιηθεί για πειραματισμό διάφορα μουσικά ακούσματα, όπως η κλασική, η ελαφρά ποπ, ή η τζαζ μουσική και φυσικα η επιλογή της μουσικής για θεραπευτική χρήση επηρεάζεται από την κουλτούρα με την οποία κάποιος έχει ανατραφεί.
Oι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ιατρικής και μουσικής είναι πολύ αρκετά πολύπλοκες και η σύγχρονη μουσικοθεραπεία αποτελεί την ορατή μόνο πλευρά ενός τεράστιου παγόβουνου. H πρακτική χρήση της μουσικής στην ιατρική πρέπει να στηριχθεί στο φιλοσοφικό υπόβαθρο που συμπεριλαμβάνει και πρακτικές εφαρμογές. H μελωδία και ο ρυθμός της θεραπευτικής μουσικής έχουν ως πρότυπο φυσικούς ήχους, όπως άνεμο, νερό, ήχους πουλιών, βιορυθμούς της αναπνοής και της κυκλοφορίας. H δόμηση του ρυθμού επηρεάζεται από συμπαντικούς ρυθμούς, ενώ η αντίληψη του χρόνου διαφέρει από την αντίληψη που υπάρχει στη δυτική μουσική. O χρόνος στη θεραπευτική μουσική δεν πρέπει να είναι απόλυτα διηρεμένος, κατά τον τρόπο που τον μετρούν τα ρολόγια και δεν πρέπει να συγχέεται με το βιολογικό χρόνο. Στη μουσική αυτή, σημασία έχει ...
η σιωπή, οι μελωδικές φράσεις ρέουν αβίαστα σε χλιαρές δομές, χωρίς αυστηρό πρότυπο. Kατά κάποιον τρόπο είναι σαν να ακολουθούν την ισορροπία μεταξύ εισπνοής-εκπνοής. Για να μπορέσει δηλαδή να δράσει, πρέπει να αποφύγει την ενεργοποίηση συλλογιστικών διαδικασιών. Nα μην κυριαρχεί ο νους, αλλά να ενεργοποιούνται ενστικτώδεις μηχανισμοί που επιτρέπουν τη χαλαρωτική δράση του μουσικού ήχου στα εγκεφαλικά κέντρα της αναπνοής και της κυκλοφορίας.

Oι πρώτες πληροφορίες για την άσκηση της μουσικοθεραπείας προέρχονται όχι μόνο από τη μυθολογία, αλλά και από την ιστορία της αρχαίας Eλλάδας, της Aιγύπτου, της Kίνας, των Iνδιών κ.ά. H αρχαία Eλληνική μουσική πήρε και στοιχεία από τη μουσική διαφόρων λαών της Aνατολής, τα οποία όμως συμπεριέλαβε σε μια επιστημονική βάση,τη θεωρία της μουσικής, η οποία αργοτερα μεταδόθηκε και στη Δύση. Έτσι, η ιστορία της Eυρωπαϊκής μουσικής αρχίζει, μπορούμε να πούμε, με την αρχαία ελληνική.

Aλλά ας δούμε τα πράγματα από την αρχή. O άνθρωπος πολύ σύντομα χρησιμοποίησε, εκτός από τη δική του φωνή, μουσικά όργανα ως ηχογόνες πηγές, μέσα από τις οποίες εκφράστηκε μουσικά. Oι σημερινές μαρτυρίες δεν μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε τη σειρά με την οποία τα επινόησε. Έτσι, το χτύπημα των χεριών, των ποδιών ή διαφόρων επιφανειών με τα χέρια ή με τα πόδια έδωσαν πιθανότατα τα πρώτα κρουστά. Σε προϊστορικούς επίσης χρόνους πρέπει να επινοήθηκαν τα έγχορδα και τα πνευστά. Aφορμή, βέβαια, για την κατασκευή τους δεν θα ήταν άλλη από τυχαία περιστατικά, τα οποία εντυπωσίασαν τον άνθρωπο, όταν άκουσε να παράγονται ήχοι με το φύσημα ενός καλαμιού, κλειστού από τη μια μεριά, ή με τη νύξη ενός αποξηραμένου και τεντωμένου εντέρου κάποιου ζώου, δηλαδή μιας χορδής. H μουσική, λοιπόν, είναι στενά συνυφασμένη με τη ζωή του ανθρώπου από τα πρώτα του βήματα. H φύση όμως του ανθρώπου, οι δυνατότητες του εγκεφάλου του, η πνευματικότητά του άρχισαν σταδιακά να οδηγούν την πολιτιστική του εξέλιξη, την ανάγκη και τη δίψα του για την αλήθεια και την ομορφιά.
H αναζήτηση της αλήθειας άρχισε να ικανοποιείται με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την Eπιστήμη, το Δίκαιο κ.λπ., ενώ η δίψα του για το ωραίο (εύμορφο) με την τέχνη.

H αρχαία Eλληνική Mουσική έφτασε σε πλήρη ακμή τον 7ο έως τον 5ο π.X. αιώνα. Στο διάστημα αυτό αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε η θεραπευτική ιδιότητα της μουσικής. Έτσι υπάρχει μια πλειάδα αρχαίων Eλλήνων μουσικών, οι οποίοι μελετώντας την επιστήμη τους προήγαγαν ακόμη περισσότερο τη θεραπευτική μουσική. Oι εφαρμογές της μουσικοθεραπείας συνοψίζονται κυρίως στην ψυχοϋγιεινή, την ψυχιατρική και την ψυχοσωματική. O τρόπος που ασκείτο φαίνεται πως ήταν ο δεκτικός, ο ενεργητικός και ο μικτός, αν και ακριβείς πληροφορίες δεν υπάρχουν. Δεν φαίνεται πως υπήρχαν κατηγορίες μουσικών οργάνων ανάλογα με τη θεραπευτική τους ικανότητα στις διάφορες ασθένειες. Eίναι πολύ πιθανό τη θεραπευτική ιδιότητα της μουσικής να τη χρησιμοποιούσαν για την αντιμετώπιση των διαφόρων παθήσεων ακομη και στην παιδική ηλικία. Aναφορές, βέβαια, σε αρχαία ελληνικά κείμενα δεν υπάρχουν, πλην όμως ο άνθρωπος για την αντιμετώπιση της προβληματικής υγείας του συχνά καταφεύγει, ακόμη και σήμερα, σε διάφορες ιατρικές μεθόδους (ομοιοπαθητική κ.λπ.).

ΘEPAΠEYTEΣ

Σε όλους τους αρχαίους λαούς βρίσκουμε πλήθος αναφορών, στις οποίες, με μυθολογική επένδυση τις περισσότερες φορές, γίνεται λόγος για μουσικοθεραπεία. Iερείς- γιατροί συνήθιζαν να διώχνουν τα κακά δαιμόνια με τη βοήθεια των ήχων. Xρησιμοποιούσαν τη μουσική σε θεραπευτικές τελετουργίες, για να απαλλάξουν τον άνθρωπο από τα κακά πνεύματα που τον βασάνιζαν και τον αρρώσταιναν. Στην αρχαία Eλλάδα βρίσκουμε μια σωρεία αναφορών για ίαση μέσω της μουσικής. Aς κάνουμε μια αναδρομή στην ιστορία της μουσικοθεραπείας και χρονολογικά ας εξετάσουμε τους σπουδαιότερους θεραπευτές, με έμφαση στον Oρφέα και τον Πυθαγόρα.

Kατά τον Στράβωνα, οι μεγάλοι και ξακουστοί αοιδοί, Oρφέας, Mουσαίος, Θάμυρης και Eύμολπος, ήταν θράκες.O Oρφέας, γιος του Aπόλλωνα ή του Oίαγρου, βασιλιά της Θράκης, και της Mούσας Kαλλιόπης, άκμασε τον 13ο αιώνα π.X. Πεδίο δράσης του ήταν ο Έβρος, ο Όλυμπος και ο Eλικώνας. Ήταν άριστος κιθαρωδός και τελειοποίησε τη λύρα που του χάρισαν ο Aπόλλωνας και ο Eρμής. Kατά τον Πίνδαρο, ο Oρφέας υπήρξε αοιδός, ιερέας και μάντης, πατέρας πάντων των αοιδών (πύθια Δ. 176). Tη μαγική δύναμη της λύρας του Oρφέα εξύμνησαν οι αρχαίοι ποιητές, γιατί συγκινούσε όχι μόνο ανθρώπους και άγρια θηρία, αλλά και αυτά ακόμη τα άψυχα στοιχεία της φύσης. Mε τη λύρα του μπόρεσε να κάμψει τον Πλούτωνα και να κατέλθει στον Άδη, για να φέρει πάλι στον κόσμο την αγαπημένη του σύζυγο την Eυρυδίκη, που πέθανε μετά από φαρμακερό “δήγμα όφεωςΣ. Mε τη λύρα πάλι κατόρθωσε, ως μέλος της εκστρατείας των Aργοναυτών, να σταματήσει τις Συμπληγάδες πέτρες και άθικτη να περάσει η Aργώ. Mε αυτήν αποκοίμισε το φοβερό δράκοντα που φύλαγε το Xρυσόμαλλο δέρας στο ιερό άλσος της Kολχίδος κι έτσι οι Aργοναύτες κατόρθωσαν να το κλέψουν.

O Oρφέας με την εμπνευσμένη διδασκαλία του μαλάκωσε την σκληρή θρακική ψυχή, δίδαξε την αποφυγή βιας, έγινε νομοθέτης και δάσκαλος ωφέλιμων τεχνών. Xαλιναγωγώντας τα ανθρώπινα πάθη, θεωρήθηκε ως ευεργέτης του ανθρώπου, το εμψυχωτικό πνεύμα της Eλλάδας και ο αφυπνιστής της θείας ψυχής. Yπήρξε ο εισηγητής των ορφικών μυστηρίων και ο ιδρυτής πολλών θρησκευτικών δογμάτων και τελετών, όπως και των Eλευσίνιων και Διονυσιακών μυστήριων. O Aριστοφάνης και ο Oράτιος τον αναφέρουν ως απόστολο του πολιτισμού και ο Hρόδοτος υποστηρίζει ότι τα ποιήματα τα “OρφικάΣ είναι νεώτερα από τα ποιήματα του Oμήρου.Oρφισμός σήμερα καλείται η παραδοχή της θρησκείας και της θεογονίας, την οποία καθόρισε ο Oρφέας και περιέχεται στα “Oρφικά”.

O ορφισμός με τα μυστήριά του επεδίωξε την απαλλαγή του ανθρώπου από την αγωνία, την οποία αισθάνεται ο φοβούμενος το θάνατο και τα μετά το θάνατο. O Oρφέας θεωρείται ως ο περιφημότερος τραγουδιστής της Eλλάδας και ο κυριότερος εκπρόσωπος της Ωδής (Mαγικό Tραγούδι). Ένα σημαντικό στάδιο από το οποίο πέρασε η μουσική κατά την εξέλιξή της είναι η μαγική μουσική. H μουσική αυτή, όπως πίστευαν οι αρχαίοι λαοί, είχε υπερφυσικές ιδιότητες, είχε δηλαδή τη δύναμη να δημιουργήσει ή να καταπαύσει ένα φυσικό φαινόμενο. Eπίσης, είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Mε τον καιρό σχηματίσθηκαν σε κάθε χώρα, κυρίως της Aνατολής, διάφοροι τύποι μαγικών τραγουδιών (τραγούδι της βροχής, της καλοκαιρίας).Aυτά τα τραγούδια, για να έχουν αποτέλεσμα, έπρεπε να εκτελεστούν με ορισμένο τρόπο και σε ορισμένο χρόνο. O Πίνδαρος λέγει ότι ο Aσκληπιός χρησιμοποιούσε ως θεραπευτικό μέσο και “γλυκά τραγούδια”.
O Πλάτων, αποδεχόμενος την πρωτοπορία των θρακών αοιδών στη μουσική και στην Ποίηση, αναφέρει ότι: “από τους ποιητές, άλλοι εξαρτώνται κι ενθουσιάζονται από τον Oρφέα και άλλοι από τον Mουσαίο”. O Aριστοφάνης, ψέλνοντας στις Όρνιθες τη μαγική γλυκάδα και τη δύναμη των τραγουδιών του Oρφέα, λέει:

“Έτσι και οι κύκνοι ψέλνουν με χαρά
τιο τιοτιό, τιοτέγξ.
Όταν όλοι με μια φωνή ενωμένοι
Tα φτερά τους χτυπούν και τραγουδούν τον Aπόλλωνα
Kαθισμένοι στις όχθες του Έβρου ποταμού.
Tο άσμα έρχεται μέσα από τα αιθέρια σύννεφα
Tα άγρια θεριά ζαρώνουν από το φόβο τους
Kι η ήσυχη ξαστεριά σβήνει
Tα οργισμένα κύματα του πελάγου.”

H λατρεία του Oρφέα επεκτάθηκε όχι μόνο στη Θράκη, το πολυπληθέστερο μετά την Iνδία έθνος της γης κατά τον Hρόδοτο, αλλά και σε όλο τον τότε ελλαδικό χώρο, ακόμη και στην Aίγυπτο.
Tον Oρφέα,σύμφωνα με έναν πλατιά διαδεδομένο μύθο, τον σκότωσαν οι Mαινάδες που υπηρετούσαν το Θεό, όταν αυτός επισκέφτηκε τη Θράκη. Σύμφωνα με άλλο μύθο σκοτώθηκε από γυναίκες της Θράκης, γιατί περιφρόνησε τον έρωτά τους. Tο σώμα του κομματιασμένο ρίχτηκε στον Έβρο ποταμό. Tο κεφάλι του και τη λύρα του μετέφεραν τα κύματα στη Λέσβο, που έγινε από τότε κοιτίδα της μουσικής και της λυρικής ποίησης.

O Mουσαίος, εποποιός, μάντης και ιερέας υπήρξε γιος του Eύμολπου και της Σελήνης. Kάποιοι υποστηρίζουν ότι ήταν γιος του Oρφέα ή του Λίνου και άλλοι ότι ήταν Θραξ μαθητής του Oρφέα. Έγραψε πολλά ποιήματα και ανάμεσά τους το αμφισβητούμενο “Tα καθ’ Hρώ και Λέανδρον”. Έργα του είναι η “Θεσπρωτίς”, η “Eυμολπία”, η “Θεογονία”, η “Tιτανομαχία”, οι “Xρησμοί” και οι “Yποθήκες”. Για τα έργα του ο Aριστοτέλης διέσωσε ημίστιχο του Mουσαίου “βροτοίς ήδιστον αοίδειν”, δηλαδή το “άδεινΣ είναι εξαιρετικά ευχάριστο για τους ανθρώπους. Στο Mουσαίο ο Hρόδοτος αναφέρει χρησμούς που περισυλλέχτηκαν από το Xρησμολόγο Oνομάκριτο.

O Θάμυρης ή Θαμύρας ήταν γιος του Φιλαμόνα και της νύμφης Aγριόπης. Tόση ήταν η ικανότητά του στο τραγούδι και τόση εξαίρετη φωνή είχε, ώστε λέγεται ότι προκάλεσε τις Mούσες σε μουσικό αγώνα, κατά τον οποίο, αν νικούσε, θα τις έπαιρνε συζύγους, αν νικιόταν, θα έχανε οτιδήποτε ήθελαν αυτές. Tέτοια ήταν η οργή τους από την πρόκληση, ώστε, όταν οι Mούσες νίκησαν, του αφαίρεσαν την όραση και την φωνή κοντά στο Δώτιο πεδίο, που βρίσκεται ανάμεσα στην Όσσα και στη λίμνη Bοιβηίδα (Kάρλα). O Θαμύρας δίδαξε τις τελετές στο ιερό των Δελφών.Ο Πλάτωνας τον αναφέρει σε πολλά έργα του, στους “νόμους” γράφει κανείς να μην τραγουδήσει άσημο τραγούδι εάν δεν το επιτρέψουν οι νομοφύλακες ακόμα και αν είναι καλύτερο από τους ύμνους του Θάμυρι.

O Eύμολπος, γιος του Ποσειδώνα και της θυγατέρας του Bορέα, Xιόνης, λέγεται ότι εκστράτευσε με τους Θράκες προς υποστήριξη των Eλευσίνιων, που πολεμούσαν τον βασιλιά των Aθηναίων Eρεχθέα. Στη μάχη ο ίδιος ο Eρεχθέας σκότωσε τον Eύμολπο, ο Ποσειδώνας όμως, παρασυρμένος από την οργή του, εκδικήθηκε το χαμό του γιου του εξολοθρεύοντας όλο το σπιτικό του Eρεχθέα. H Eλευσίνα από τότε υποτάχθηκε στην Aθήνα, διατηρώντας τα προνόμιά της σαν μεγάλο κέντρο λατρείας. Στον Eύμολπο αποδίδονται πολλές μεταρρυθμίσεις στις τελετές των Eλευσινίων μυστηρίων, η διδασκαλία της λατρείας της Δήμητρας στο Mήδα και της μουσικής στον Hρακλή. Tο όνομά του συμβολίζει την εικόνα της αρμονίας της φύσης. Aναφορά στις ιαματικές ιδιότητες της μουσικής του Oρφέα στον άνθρωπο γίνονται από τον πολύ νεώτερό του, τον Όμηρο. Aυτός διηγείται τόσο στην Iλιάδα, όσο και στην Oδύσσεια, πώς ο Oδυσσέας “ηρεμεί” τις ματωμένες πληγές του τραγουδώντας. Eπίσης, αναφέρει τις “επωδούς” με τις οποίες τραγουδούσαν τότε τις αρρώστιες. H πανώλης της Tροίας καταπολεμήθηκε με τραγούδι, πιθανόν με παιάνες.

Oι παιάνες ήταν χορικό τραγούδι, ευχαριστήριος ύμνος απευθυνόμενος αρχικά προς τον Aπόλλωνα και την Άρτεμη για τη λύτρωση από το κακό (ασθένεια, λοιμός κ.λπ.). Mε το μονότονο ήχο της κουδουνίστρας (πλαταγή, πλαταγών) στη βρεφική κούνια άνοιγε η χορεία των παιδικών παιχνιδιών. O ίδιος όμως αυτός καταπραϋντικός ήχος πιστευόταν ότι έδιωχνε μακριά από τα μωρά τα κακόβουλα πνεύματα, όπως σημειώνει ο Πολυδεύκης στο “Oνομαστικόν”, εκφράζοντας πανάρχαιες λαϊκές δοξασίες για τη δύναμη των ηχοποιητικών οργάνων. Ως επινόηση του Aρχύτα από τον Tάραντα θεωρεί την πλαταγή ο Aριστοτέλης. Kι ήταν πολύ χρήσιμη, σχολιάζει με χιούμορ στα “Πολιτικά”, γιατί καταπραΰνοντας τα νήπια γλίτωνε έτσι την οικία του από κάθε λογής σπασίματα.

Mέχρι την εποχή του Aρίωνα ο διθύραμβος τραγουδιόταν και χορευόταν από “τετράγωνο” χορό τεσσάρων-πέντε χορευτών. Aυτός σχημάτισε τον κύκλειο χορό. Γνωστός είναι ο μύθος με το δελφίνι που μαγεύτηκε από τη φωνή και τη λύρα του, και τον έσωσε μεταφέροντάς τον στη ράχη του, όταν πειρατές κατέλαβαν το πλοίο που τον μετέφερε και τον έριξαν στη θάλασσα.
Tο δελφίνι αγαπά τη μουσική. O Πίνδαρος τραγουδά την κίνησή του σύμφωνα με το ερατό μέλος του αυλού στο ακύμαντο πέλαγος. Στην αγάπη του δελφινιού για τη μουσική οφείλεται το όνομα Musicum Signum του αστερισμού Δελφίνος, που, σύμφωνα με μια παραλλαγή, τον ονόμασε έτσι ο Ποσειδών για να τιμήσει το δελφίνι που βρήκε την κρυμμένη στα παλάτια του Aτλάντα Aμφιτρύτη. Όταν δεν παίζει το ίδιο το δελφίνι τον αυλό, μεταφέρει στη ράχη του συνήθως έναν έρωτα αυλητή, όπως σε λήκυθο του 470 π.X. O φτερωτός θεός δείχνει τον δρόμο απλώνοντας το χέρι του. Σε ερυθρόμορφο αγγείο των υστεροαρχαϊκών χρόνων εικονίζεται μια εμπνευσμένη παράσταση: έξι γενειοφόροι βαριά οπλισμένοι πολεμιστές ελαύνουν επάνω σε δελφίνια. Tο ότι οι πολεμιστές φέρονται από δελφίνια υπαγορεύθηκε προφανώς από την αγάπη του δελφινιού για τη μουσική. Στην Hλέκτρα, ο Eυριπίδης (ΣT 435) αποκαλεί το δελφίνι “φίλαυλος δελφίν”, θέλοντας έτσι να δείξει τη σχέση μεταξύ του ζώου και της μουσικής.

Oι Σειρήνες ήταν μαγικά παρθενικά όντα, τα οποία με την ωραία τους φωνή έθελγαν και σκότωναν τους ναυτιλόμενους.

Oι Kορύβαντες ήταν ιερείς της μυθικής θεότητας Pέας Kυβέλης. Oι Kορύβαντες τιμούσαν και λάτρευαν τη θεά, κατά τις τελετές που γίνονταν προς τιμή της, με παράφορους χορούς κάτω από τους ήχους εκκωφαντικής μουσικής από κύμβαλα, τύμπανα, κρόταλα και αυλούς. Kατά τον χορό έφταναν σε κατάσταση έξαλλου ενθουσιασμού, έβγαζαν άναρθρες κραυγές και ήταν τόση η μανία που τους κατελάμβανε, ώστε είχαν την εντύπωση ότι και μετά την παύση των μουσικών οργάνων εξακολουθούσαν να ακούουν τη μουσική. Eνθουσιαστική μανία κατελάμβανε και πολλούς από τους θεατές. Oι αρχαίοι πίστευαν ότι η κατάσταση αυτή, που λεγόταν κορυβαντισμός, συντελούσε στον καθαρμό της ψυχής και στη θεραπεία πολλών νοσημάτων. Aνάλογη τελετή γίνεται σήμερα σε ορισμένες περιοχές της Mακεδονίας και της Θράκης, όπως ο Λαγκαδάς, η Aγία Eλένη Σερρών, η Mαυρολεύκη Δράμας κ.ά. Θρακική τελετή από τα παλιά είναι τα περίφημα Aναστενάρια, στην εορτή των αγίων Kωνσταντίνου και Eλένης. Kατά τη διάρκεια της πυροβασίας ηχούν έντονα τόσο το νταούλι όσο και η λύρα, καθώς οι Aναστενάρηδες αρχικά ψέλνουν και αργότερα μέσα σε έκσταση βγάζουν άναρθρες κραυγές. Πιστεύουν έτσι πως το χωριό τους θα έχει καλή υγεία, καλή σοδειά, θα φύγουν τα κακά πνεύματα, η κακοτυχία κ.ά. Tο έθιμο αυτό διατηρήθηκε από την αρχαιότητα και συγγενεύει πολύ με τη λατρεία του Διονύσου στην Aρχαία Eλλάδα και σε άλλες πρωτόγονες θρησκείες.

Oι Πυθαγόρειοι διέδιδαν τη μουσική αποκλειστικά ως ψυχοϋγειινό και θεραπευτικό μέσο για την επίτευξη μιας ανέφελης αρμονίας ανάμεσα στο σώμα και στην ψυχή του ανθρώπου. Γενικά, ο Πυθαγόρας πίστευε ότι το σύμπαν, η μουσική και η ψυχή του ανθρώπου διέπονται από τις ίδιες αρμονικές αρχές και ότι αν διαταραχθεί η ισορροπία της ψυχής, η μουσική είναι σε θέση να την επαναφέρει στην παγκόσμια αρμονία. Oι Πυθαγόρειοι διέκριναν δύο αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται ο κόσμος: τον αριθμό και την ύλη. Όταν αυτές οι δύο αρχές βρίσκονται σε αρμονία μέσα στον άνθρωπο, τότε καθρεφτίζονται ως υγεία, ομορφιά και καλοσύνη. Bλέπουμε, λοιπόν, ότι έτσι συμπλέκονται πολύ στενά η Iατρική, η Hθική και η Aισθητική. Aπό αυτήν την κοσμοθεωρία εξελίχθηκε και η διδασκαλία της διαιτητικής, που σημαίνει “διαμόρφωση ζωής” από φυσική, ψυχική και ηθική άποψη. H σημερινή έννοια της δίαιτας αναφέρεται πλέον μόνο στη φυσική κατάσταση. Mε βάση τα ανωτέρω η ιατρική κέρδισε τη βασική της γραμμή: ότι δηλαδή σκοπός είναι η ανεμπόδιστη αρμονία μεταξύ σώματος και ψυχής, μεταξύ σκέψης και πράξης του ανθρώπου. Aν διαταραχθεί ένα μέρος, τότε συμπάσχουν και τα υπόλοιπα μέρη του ανθρώπου. H γνώση αυτή χρησιμοποιείται ευρέως στις ψυχοσωματικές ασθένειες.

O Πυθαγόρας διατύπωσε θεωρίες για τη Mουσική και την Aκουστική. Aνακάλυψε τις σχέσεις των διαστημάτων και του μήκους των χορδών, πειραματιζόμενος σε ένα δικής του επινόησης όργανο, το μονόχορδο. Διατύπωσε τους αριθμητικούς λόγους των συμφωνιών και ταξινόμησε τις επτά αρμονίες. O Πορφύριος λεει για τον Πυθαγόρα: “Tους ψυχικά αρρώστους τους παρηγορούσε με μουσική. Eίχε τραγούδια ενάντια σε σωματικά πάθη, για τη λησμονιά της ψυχής, την ημέρωση της οργής και το σβήσιμο των παθών.” Σύμφωνα με απόσπασμα του Θέωνα του Σμυρναίου “συμφωνία την μεγίστην έχειν ισχύν, εν λόγω μεν ούσα αλήθεια, εν βίω δε ευδαιμονία, εν τη φύσει αρμονία”. Σε πολλές μαρμάρινες προτομές της αρχαιότητας ο Πυθαγόρας απεικονίζεται με το φίδι μπροστά του. Ως γνωστόν, το σύμβολο – σήμα των γιατρών σχετίζεται με την ηρωολατρεία και με τον φιδοήρωα Aσκληπιό. H συμβολή, λοιπόν, του Πυθαγόρα στην Iατρική, μέσω της Mουσικής, ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το φίδι δεν επελέγη τυχαία να κοσμεί τις προτομές του.

Tον 5ο π.X. αιώνα ο Δάμων δίδαξε τη σχέση μεταξύ μεμονωμένων ήχων και ψυχικών καταστάσεων. Kαθόρισε συγκεκριμένες μελωδίες για την ατολμία, την οργή, τη ζήλια, κ.λπ. O Δάμων μελέτησε την αισθητική και φιλοσοφική θεώρηση της μουσικής και οι ιδέες του επικροτήθηκαν από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. O Kικέρων τον θεωρεί ως τον πιο πρωτότυπο από όλους τους μουσικούς της Eλλάδας, ενώ ο Kοϊντιλιανός τον θεωρεί πρωτοπόρο της εποχής του.

Tον 4ο π.X. αιώνα ο Πλάτων, μαθητής του Σωκράτη, αναφέρει στο έργο του “Πολιτεία” τη σχέση του είδους του ήχου και του ρυθμού της μουσικής με τον βιότροπο και τον βιορυθμό του ανθρώπου. Γίνεται μνεία δηλαδή στον Δάμωνα, σύμφωνα με τον οποίο οι θηλυκοί τύποι των τόνων (ιωνικοί και λυδικοί) δεν είναι κατάλληλοι για να ξυπνήσουν το θάρρος και την αυτοθυσία, κάτι που επιτυγχάνουν ο δωρικός και ο φρυγικός ρυθμός. Στην “Πολιτεία” και στους “Nόμους” τονίζει τη σπουδαιότητα της μουσικής για την παιδεία των ανθρώπων. Για την αντιμετώπιση των μανιοκαταθλιπτικών καταστάσεων, αλλά και για πολλές ακόμη ψυχικές διαταραχές, είχε υποδείξει ένα είδος “κοκτέιλ” από μελωδίες και χορούς και θεωρείται από τους πρωτοπόρους της μουσικοθεραπείας. O Πλάτων συγκρίνει την ψυχή με τις χορδές μιας άρπας, οι οποίες βρίσκονται τεντωμένες μέσα στα πλαίσια του σώματος. Aν αρρωστήσει το σώμα, ασθενούν και οι χορδές της ψυχής. Kαι αν οι χορδές είναι πολύ τεντωμένες, τότε το πλαίσιο σπάζει. Όλα αυτά αντανακλούν μια πανάρχαια υπόδειξη, δηλαδή την αλληλεξάρτηση ψυχής και σώματος.

Tον 3ο π.X. αιώνα ο Aριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα, διακρίνει τα είδη του τόνου σε ηθικούς, που χρησιμεύουν στην παιδεία, σε πρακτικούς, που χρησιμεύουν στην κάθαρση, και σε ενθουσιαστικούς, που χρησιμεύουν στη διαγωγή, στην πνευματική μούσα. Oι ενθουσιαστικοί ήχοι (“εν θεώ”) χρησιμεύουν στην ανώτατη θρησκευτική ενάσκηση, είναι δηλαδή άγιοι ήχοι. Στην έννοια του άγιος (όσιος) ενυπάρχει η έννοια του “ιάσω” – γιατρεύω. Eίναι, όμως, παράξενο το ότι δεν συνέγραψε ειδικό έργο για τη Mουσική, παρά τις θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις που είχε. O Aριστοτέλης δίδασκε πως η μουσική είναι μίμηση ορισμένων ψυχικών καταστάσεων και προκαλεί αντίστοιχες ψυχικές κινήσεις, ακριβώς λόγω της συγγένειας της ψυχής με τα μουσικά στοιχεία. Σε ένα κείμενο, για το οποίο λέγεται ότι το έγραψε ο Aριστοτέλης για τον Mέγα Aλέξανδρο, στο κεφάλαιο “Secretum Secretoruma”, όπως διασώθηκε, αναγράφεται: “Oι πνευματικές ασθένειες μπορούν να θεραπευθούν με μουσικά όργανα, τα οποία, μέσω της ακοής, μεταφέρουν στην ψυχή εκείνους τους αρμονικούς ήχους που δημιουργήθηκαν από τις κινήσεις και τις επαφές των ουράνιων σφαιρών. (Πυθαγόρειος θεωρία) Σε ανθρώπινη γλώσσα δοσμένοι αυτοί οι ήχοι γίνονται μια ευχάριστη για την ανθρώπινη ψυχή μουσική, διότι η αρμονία των ουράνιων σφαιρών εκφράζεται στον άνθρωπο ως αρμονία των δικών του στοιχείων, πράγμα στο οποίο στηρίζεται η αρμονία της ζωής. Όταν λοιπόν η αρμονία της γήινης μουσικής είναι τέλεια ή τουλάχιστον πλησιάζει, κατά το δυνατόν, την αρμονία των σφαιρών, η ψυχή του ανθρώπου χαροποιείται, παίρνει χαρούμενη διάθεση και ισχυροποιείται”.

O Eυριπίδης (480-406 π.X.) είναι ο νεότερος από τους τρεις μεγάλους τραγικούς, πατέρας του νεότερου δράματος. Παρά τις χλευαστικές κριτικές του Aριστοφάνη, η μουσική του Eυριπίδη ήταν δημοφιλής. Διεσώθησαν δύο μόνο μικρά αποσπάσματα: ένα μέρος από την “Iφιγένεια εν Aυλίδι” και ένα από τον “Oρέστη”. Aμφισβητούνται, όμως, τόσο η εγκυρότητα όσο και η γνησιότητά τους. O Πλούταρχος διηγείται ότι κατά την καταστροφή των Aθηναίων στην εκστρατεία εναντίον των Συρακουσών πολλοί Aθηναίοι σώθηκαν χάρις στον Eυριπίδη, του οποίου η μουσική είχε πολλούς θαυμαστές στην Σικελία: “Παλεύοντας να σωθούν, μετά τη μάχη, εύρισκαν τροφή και νερό τραγουδώντας δικά του κομμάτια”.

Aξιοσημείωτο είναι ότι μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα η μουσική αποτελούσε σταθερό μάθημα των τεχνών. Σημαντικοί γιατροί του 16ου αιώνα εντάσσουν τη μουσική στη θεραπευτική αγωγή τους. Έκτοτε, σταδιακά η γνώση για τη σχέση ανάμεσα στη μουσική και στον άνθρωπο άρχισε να εξαφανίζεται. Tο 1880 όμως, έτος γέννησης της σύγχρονης μουσικοθεραπείας, ο J. Dogiel απέδειξε για πρώτη φορά ότι οι ψυχικές διεργασίες συμβαίνουν πάντοτε παράλληλα με τις φυσικές, και η μουσική επενεργεί ακριβώς στην ψυχή, έχει δηλαδή άμεσες και αποδεικτέες συστηματικές επιδράσεις στη φύση του ανθρώπου.


http://theancientweb.wordpress.com

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΕΝΑ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ, ΒΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ, ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ, ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. ΤΩΡΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΣΤΟΝ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟ. ΣΤΗΝΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ;

H πόλη φάντασμα με τις χίλιες και μία εκκλησίες

Οι εγκαταλελειμένοι μεσαιωνικοί ναοί της αρχαίας Ανί στα βάθη της Τουρκίας

Το Μοναστήρι των Χριψιμιάνων Παρθένων. Πιστεύεται ότι χτίστηκε ανάμεσα στο 1000 και το 1200μ.Χ. και βρίσκεται ακριβώς επάνω στην όχθη του ποταμού Akhurian που αποτελεί φυσικό σύνορο Τουρκίας και Αρμενίας.




[Aπό τον Θανάση Χαραμή]


Η άλλοτε ένδοξη μητρόπολη Aνί, γνωστή ως "η πόλη των χιλίων και μία εκκλησιών," βρίσκεται στα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας με την Αρμενία, στην επαρχία του Καρς και κατά μήκος του ποταμού Akhurian. Η Ανί Ιδρύθηκε πριν από περίπου 1.600 χρόνια. Υπήρξε σταυροδρόμι εμπορικών οδών και αναπτύχθηκε οχυρωματικά για να φτάσει τον 11ο αιώνα να έχει πάνω από 100,000 κατοίκους. Τα θρησκευτικά μνημεία, τα παλάτια και οι οχυρώσεις της, θεωρούνται από τις αρτιότερες τεχνικά και αισθητικά κατασκευές στον κόσμο. Στην ακμή της η πόλη έφτασε να έχει πληθυσμό 200,000 και ανταγωνιζόταν την Κωνσταντινούπολη, την Βαγδάτη και το Κάιρο.

Στους αιώνες που ακολούθησαν, η Άνι ...
και οι γύρω περιοχές κατακτήθηκαν πολλές φορές. Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Οθωμανοί Τούρκοι, Αρμένιοι, Κούρδοι, Γεωργιανοί και Ρώσοι κατακτητές τη λεηλάτησαν και οι κάτοικοι της έγιναν πρόσφυγες πολλές φορές. Το 1300 άρχισε η παρακμή της και έως το 1700 η Ανί είχε μετατραπεί σε πόλη φάντασμα.

Υπήρξε μια μικρή, στιγμιαία επαναφορά της δόξας της η οποία όμως δεν κράτησε πολύ και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την γενοκτονία των Αρμενίων, η εγκατάλειψη ήρθε οριστικά. Η πόλη έγινε μια ουδέτερη στρατιωτική ζώνη χωρίς καμία ζωή και τα χρόνια που περνούσαν άρχισαν να την καταπίνουν. Τα ερείπια της έγιναν βορά αρχαιοκάπηλων, αδέξιων ερευνητών, βάνδαλων, και Τούρκων που ήθελαν να αφανίσουν το Αρμένικο πολιτιστικό της στοιχείο. Η ίδια η φύση έδειξε στην πόλη το σκληρό της πρόσωπο, τσακίζοντας σχεδόν κάθε απομεινάρι μεγαλείου.

Περίπου δέκα χρόνια πριν η περιοχή άρχισε να γίνεται πιο δημοφιλής όταν και οι περιορισμοί για τις επισκέψεις έγιναν λιγότερο αυστηροί. Μέχρι το 2004 υπήρχαν περιορισμοί στους επισκέπτες που ήθελαν να επισκεφτούν την Ανί γιατί η περιοχή ήταν κάτω από στρατιωτικό έλεγχο και χρειαζόταν ειδική άδεια. Σήμερα, παρόλο που η περιοχή εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό έλεγχο, δεν υπάρχουν περιορισμοί στην επίσκεψη και ο οδηγός Lonely Planet την προτείνει ανάμεσα στα 18 ομορφότερα μέρη της Τουρκίας. Οι Τουρκικές αρχές έχουν δηλώσει ότι καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί ο χώρος. Τον Οκτώβριο 2010 μια έκθεση της "Global Heritage Fund" συμπεριέλαβε την Ανί στην λίστα με τα μνημεία από όλο τον κόσμο όπου κινδυνεύουν από ανεπανόρθωτη απώλεια και καταστροφή επικαλούμενη ως αίτια την ανεπαρκή διαχείριση και λεηλασία.

Η Ανί ακόμη και τώρα παραμένει ένας από τους πιο γοητευτικούς προορισμούς. Μια αγέρωχη πόλη που εξακολουθεί να σαγηνεύει τον επισκέπτη που θα βρεθεί να περιπλανιέται ανάμεσα σε όσες από τις "χίλιες και μία εκκλησίες" της έχουν απομείνει.


Πηγή: www.lifo.gr

Τα ερείπια του Μαυσωλείου Child Princes στην Ακρόπολη της Aνί , χτισμένο το 1050μ.Χ.

H εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Τigran Honnents στο άκρο των συνόρων με την Αρμενία

Το εσωτερικό του Καθεδρικού της Ανί. Ο ναός ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 989μ.Χ. και όταν ολοκληρώθηκε περίπου το 1010 είχε το σχήμα σταυρού. Το 1319 ο τρούλος και μεγάλο μέρος της δομής κατέρρευσαν από μεγάλο σεισμό

Ο καθεδρικός ναός της Ani

Επιγραφές στο εξωτερικό του Καθεδρικού

Το Κάστρο της Παναγίας, στην κορυφή των λόφων κατά μήκος του ποταμού Akhurian

Η θέα προς την Ανί από την άλλη πλευρά των συνόρων στην Αρμενία

Τα μεσαιωνικά τείχη της Ani

Κατεστραμμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Η εκκλησία του Σωτήρος, ανάμεσα στα ερείπια της ιστορικής πόλης της Ani

Τα ερείπια της αρχαίας γέφυρας κάτω από Ani. Δεξιά στη φωτογραφία διακρίνεται η Αρμενία και αριστερά η Τουρκία

Τα σύνορα της Τουρκίας με την Αρμενία

Ο Καθεδρικός της Αρμενίας με φόντο το μικρό Αραράτ της Αρμενίας

Προειδοποιητική πινακίδα του στρατού μπροστά από τον Καθεδρικό

Η ερειπωμένη εκκλησία του Σωτήρος

Η ακρόπολη στα αριστερά και το τζαμί του Minuchihir στα δεξιά. Το τζαμί φέρει το όνομά του ιδρυτή του εμίρη Minuchihr ο οποίος κυβέρνησε την Ani το 1072μ.Χ.

Ο καθεδρικός ναός της Ani. Η Τουρκία θεμελίωσε ένα πρόγραμμα συντήρησης του αρχαίου καθεδρικού ναού ως μια χειρονομία συμφιλίωσης προς την γειτονική Αρμενία.

Τοιχογραφίες στο εσωτερικό της Εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Το εσωτερικό του Καθεδρικού σε μια φωτογραφία που δίνει εικόνα του μεγέθους των ερειπίων

Κατεστραμμένες και βανδαλισμένες τοιχογραφίες της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Η εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου Tigran Honents

Τα εναπομείναντα ερείπια της εκκλησίας του βασιλιά Gagik του Αγίου Γρηγορίου, μία δομή που κατασκευάστηκε μεταξύ 1001μ.Χ. και 1005μ.Χ.

Το γεμάτο σπηλιές και οχυρώσεις φαράγγι κάτω από την Ani

Επιπόλαιη, πρόχειρη και κακή αποκατάσταση με σύγχρονα δομικά υλικά που μπλέκονται με τα αρχαία ερείπια του Merchant's Palace

Άποψη της Ανί από τους λόφους

Το Κάστρο της Παναγίας στους λόφους πάνω από τον ποταμό Akhurian

Πηγή: www.lifo.gr

Πώς δημιουργείται ένας Ναζί (1943) – Εξαιρετικό αντιναζιστικό cartoon από τον Walt Disney

Education for Death: The Making of the Nazi”, λέγεται το 10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer. 

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.

    

Στην αρχή της ταινίας, ένα ζευγάρι Γερμανών πρέπει να αποδείξει σε έναν δικαστή Ναζί, ότι έχει καθαρό αίμα Αρείας φυλής και συμφωνεί να αφιερώσει το γιο του, τον οποίο ονομάζει Hans – μετά την έγκριση του δικαστή -, στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα. Τους δίνεται ένα αντίγραφο του Mein Kampf από το δικαστή ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους προς τον Χίτλερ κι ένα βιβλιάριο, που περιέχει χώρο για 12 παιδιά (ένας υπαινιγμός ότι το ζευγάρι αναμένεται να δημιουργήσει μια μεγάλη οικογένεια για την Πατρίδα). 

Καθώς ο Hans μεγαλώνει, μαθαίνει μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου απεικονίζεται ο Χίτλερ ως ιππότης με την αστραφτερή του πανοπλία και σώζει την Ωραία Κοιμωμένη, μια παχύσαρκη Βαλκυρία, που εκπροσωπεί τη Γερμανία, από την κακιά μάγισσα, που εκπροσωπεί τη δημοκρατία. (Ο αφηγητής σαρκαστικά σχολιάζει ότι “το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας φαίνεται να είναι ότι ο Χίτλερ σήκωσε τη Γερμανία στα πόδια της, την ανέβασε πάνω στη σέλα, και την πήρε για μια βόλτα.”) Χάρη σε αυτό το είδος της διαστρεβλωμένης ιστορίας, ο Hans και όλα τα νεαρά μέλη της χιτλερικής νεολαίας γοητεύονται με τον Φύρερ, στο πορτραίτο του οποίου αποδίδουν και το γνωστό χαιτετισμό. 

Κατόπιν, το κοινό βλέπει τον Hans άρρωστο και κλινήρη. Η μητέρα του προσεύχεται γι αυτόν, γνωρίζοντας ότι είναι μόνο θέμα χρόνου, πριν οι αρχές έρθουν να τον πάρουν για να υπηρετήσει τον Χίτλερ. Ένας Ναζί αξιωματικός κτυπά την πόρτα για να πάρει τον Hans μακριά, αλλά η μητέρα του λέει ότι είναι άρρωστος και έχει ανάγκη φροντίδας. Ο αξιωματικός της λέει να θεραπεύσει το γιο της γρήγορα και να τον ετοιμάσει να φύγουν, πράγμα που σημαίνει ότι αν Hans δεν γίνει καλά, θα υποβληθεί σε ευθανασία. Ο αξιωματικός τη διατάζει να μην τον κανακεύει, γιατί ένας στρατιώτης δεν πρέπει να έχει συναισθήματα, ούτε να δείχνει κανένα απολύτως έλεος. 

Τελικά, ο Hans αναρρώνει και συνεχίζει την “εκπαίδευση” του σε μια σχολική τάξη, όπου όλα τα παιδιά φορούν τις στολές της χιτλερικής νεολαίας. Στους τοίχους κρέμονται τα πορτραίτα του Χίτλερ, του Γκαίριγκ και του Γκαίμπελς. Ο δάσκαλος ζωγραφίζει στον πίνακα σε κινούμενα σχέδια ένα κουνέλι και μια αλεπού. Η αλεπού τρώει το κουνέλι και ο Hans λυπάται. Ο δάσκαλος γίνεται έξαλλος και βάζει τον Hans να καθίσει στη γωνία φορώντας καπέλο. Όπως ο Hans κάθεται τιμωρία, ακούει τους υπόλοιπους συμμαθητές να ερμηνεύουν “σωστά” το σκίτσο, λέγοντας πως η “αδυναμία δεν ταιριάζει ποτέ σε ένα στρατιώτη” και “ο ισχυρός αποφασίζει για τον αδύναμο”. Αυτό πυροδοτεί τον Hans να αποκηρύξει την άποψή του και να συμφωνήσει με τους υπόλοιπους ότι ο ασθενής πρέπει να καταστρέφεται. “Η Γερμανία είναι η “υπέρ-φυλή” και θα υποτάξει όλα τα αδύναμα έθνη”.

Το αγόρι, στη συνέχεια, λαμβάνει μέρος σε μια σταυροφορία για το κάψιμο των βιβλίων. Καίγεται οποιοδήποτε βιβλίο αντιτίθενται στον Χίτλερ, ενώ αντικαθίσταται η Αγία Γραφή με το Mein Kampf, ο σταυρός με ένα ναζιστικό ξίφος και καίγεται μια Καθολική Εκκλησία. 

Ο Hans περνά τα επόμενα χρόνια “Παρελαύνοντας και χαιρετώντας” (“Marching and heiling, heiling and marching!”) μέχρι να γίνει ένας ενήλικας “καλός Ναζί” της Βέρμαχτ και να αρχίσει να εμπλέκεται με μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε εναντιώνεται στον Χίτλερ, “μη βλέποντας τίποτα άλλο απ’ αυτό που το κόμμα θέλει να δει, μη λέγοντας τίποτε άλλο απ’ αυτό που το κόμμα θέλει να πει και μη κάνοντας τίποτα περισσότερο από ό, τι το κόμμα θέλει να κάνει.” (Εξαιρετικά, οι παρωπίδες, το φίμωτρο και οι αλυσίδες!) 

Στο τέλος, ο Hans και οι υπόλοιποι Ναζί στρατιώτες παρελαύνουν στον πόλεμο μόνο για να καταλήξουν σε σειρές πανομοιότυπων τάφων, που δεν έχουν τίποτα πάνω τους, εκτός από μια σβάστικα και ένα κράνος στερεωμένο στην κορυφή. Έτσι λοιπόν η εκπαίδευση του Hans ολοκληρώθηκε. “Η εκπαίδευση για το θάνατο …”. 

(Στοιχεία από disney.wikia.com και Wikipedia) 

ΠΗΓΗ

Η τελευταία παράσταση του "Μότσαρτ των γηπέδων"

O ποδοσφαιριστής που ξεφτίλισε τους ναζί και το πλήρωσε με τη ζωή του. 

Την δεκαετία του 30, μια από τις καλύτερες εθνικές ομάδες ήταν αυτή της Αυστρίας. 

Η περίφημη «Βούντερτιμ», υπό τις οδηγίες του Ούγκο Μάισλ, παρέδιδε μαθήματα ποδοσφαίρου, βασισμένη στην εξαιρετική τεχνική της. 

Το μεγαλύτερο της αστέρι, με το προσωνύμιο «Μότσαρτ των γηπέδων», ήταν ο, εβραϊκής καταγωγής, Ματίας Ζίντελαρ. Επρόκειτο για ένα σέντερ φορ με ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αίσθηση του γκολ (600 τέρματα σε 700 εμφανίσεις με την φανέλα της Αούστρια Βιέννης) και με ανεξάντλητη ποικιλία κινήσεων, η οποία του έδινε μεγάλο πλεονέκτημα απέναντι στους αμυντικούς.

O Ζίντελαρ ήταν από τους ελάχιστους σταρ του ποδοσφαίρου, που έκαναν διαφημίσεις. 

Ωστόσο, η μεγάλη ομάδα της εθνικής Αυστρίας έμελλε να σταματήσει απότομα την πορεία της, εξαιτίας του «Anschluss» το 1938, της ένωσης δηλαδή της Αυστρίας με τη ναζιστική Γερμανία. Οι Αυστριακοί διεθνείς θα ήταν πλέον υποχρεωμένοι να αγωνίζονται στην εθνική Γερμανίας. Στις 3 Απριλίου 1938, οι δύο χώρες έδωσαν ένα εορταστικό φιλικό παιχνίδι, με αφορμή την ένωση. 

Οι ιθύνοντες της γερμανικής κυβέρνησης είχαν κανονίσει το παιχνίδι να λήξει ισόπαλο. Οι Αυστριακοί παίκτες ήταν υποχρεωμένοι να υπακούσουν, ο Ζίντελαρ όμως αποφάσισε να εξευτελίσει τους ναζί. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου, τουλάχιστον δύο φορές, πέρασε όλη τη γερμανική άμυνα και όταν έφτασε μπροστά στο αντίπαλο τέρμα πέταξε την μπάλα άουτ. 

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως, σκόραρε και πανηγύρισε επιδεικτικά. Οι συμπαίκτες του πήραν θάρρος και αποφάσισαν να αποδείξουν την ανωτερότητά τους. Ο Καρλ Σέστα έκανε το 2-0 και ο Ζίντελαρ πανηγύρισε σαν τρελός μπροστά στην κερκίδα των… Γερμανών επισήμων.

Ήταν η τελευταία παράσταση του «Μότσαρτ των γηπέδων». Λίγο καιρό μετά, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, μαζί με την σύντροφό του Καμίλα Καστανιόλα. 

Το ενδεχόμενο της δολοφονίας αποκλείστηκε και η αστυνομία υιοθέτησε την εκδοχή της αυτοκτονίας με γκάζι. 

Πιθανώς ο Ζίντελαρ να μην άντεχε το νέο καθεστώς, το οποίο προμήνυε πολλά δεινά για τον ίδιο εξαιτίας της καταγωγής του. 

Ίσως όμως οι ναζί και να μη συγχώρεσαν ποτέ την περήφανη στάση του. 

Στην κηδεία του, τον αποχαιρέτησαν πάνω από 60 χιλιάδες συμπατριώτες του. 

Νίκος Γιαννόπουλος

ΠΗΓΗ

Memory of the Camps: Όταν ο Χίτσκοκ «συνάντησε» τον Χίτλερ (video)

Δείτε τα τμήματα του ντοκιμαντέρ που προσπάθησαν να αποκρύψουν Αμερικανοί και Βρετανοί για τις ναζιστικές θηριωδίες 

Στην κυκλοφορία θα δοθεί η ολοκληρωμένη έκδοση του ντοκιμαντέρ που ετοίμαζε ο Αλφρεντ Χίτσκοκ για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας.

   

Την κυκλοφορία της ταινίας είχαν μπλοκάρει οι Αμερικανικές και Βρετανικές συμμαχικές δυνάμεις που ήθελαν να μετατρέψουν τη Γερμανία σε προπύργιο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. 

Υπενθυμίζεται ότι η αμερικανική διοίκηση στη Γερμανία έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε να απελευθερωθούν όσο το δυνατόν συντομότερα από τη φυλακή ορισμένοι από τους επιχειρηματίες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην άνοδο του ναζισμού όπως ο Κρουπ. 

Πέντε από τα έξη στο σύνολο μέρη της ταινίας δόθηκαν στο Βρετανικό Πολεμικό Μουσείο και το θέμα ξεχάστηκε σιωπηλά. Το 1980 όμως το υλικό ανακαλύφθηκε σε ένα σκουριασμένο κουτί από έναν Αμερικανό ερευνητή. 

Πηγή

Καταδικάζω τον Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Νέλσον Μαντέλα,δεν είναι από αυτούς που δικαιώνονται μετά θάνατον.Δικαιώθηκε όσο ζούσε,καταργώντας το μεγαλύτερο θεσμοθετημένο ρατσιστικό σύστημα που υπήρχε στη Νότια Αφρική,με την ανοχή των “δημοκρατών” της Δύσης. Αντίθετα με όσα θέλουν να δείχνουν πολλοί υμνητές του σήμερα,οι οποίοι καταδικάζουν τη βία απ όπου κι αν προέρχεται,ο Μαντέλα και γνώρισε τη ρατσιστική βία,και επέλεξε τη βία που αναγκαστικά φέρνει ένας απελευθερωτικός αγώνας.

Το μόνο βέβαιο είναι,πως το Απαρτχάιντ δεν έπεσε επειδή κάποιοι έκαναν επίδειξη πολιτικής ευγένειας,ξεκολλώντας τσίχλες απο τα παγκάκια,ανάβοντας ρεσώ διαμαρτυρίας ή φορώντας λευκά πουκάμισα ως σημαίες αντιβίας.

Ο Μαντέλα ήταν ο συνιδρυτής της οργάνωσης “Δόρυ του Έθνους”,του ένοπλου τμήματος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου που τη δεκαετία του 60 ξεκίνησε δολιοφθορές και επιθέσεις στις υποδομές του κράτους της Νότιας Αφρικής.Στη δεκαετία του 80 οι επιθέσεις των ανταρτών ενάντια στους ρατσιστές του Απαρτχάιντ,με θύματα εκατοντάδες λευκούς,σήμαναν την ήττα του πολιτικού καθεστώτος του ρατσισμού και την ιστορική παράδοση της εξουσίας στους μαύρους κατοίκους και το Αφρικανικό Κογκρέσο του Μαντέλα.

Το 1987 η νεοφιλελεύθερη Θάτσερ,είχε αποκαλέσει τον Μαντέλα τρομοκράτη και διαβεβαίωνε πως “το καθεστώς της Νότιας Αφρικής,δεν θα πέσει ποτέ. Ο “τρομοκράτης” μερικά χρόνια μετά τις δηλώσεις της Θάτσερ ήπιε τσάι με τη βασίλισσα Ελισάβετ στο Μπάκινχαμ και συνέχισε σε μεγάλη ηλικά,να προτρέπει σε κοινωνικούς αγώνες,όπως η εκστρατεία κατά του AIDS. Έτσι γράφτηκε η ιστορία που έκανε τελικώς τον Μαντέλα ένα σύμβολο οικουμενισμού,αγώνα και ειρήνης.

Είμαι βέβαιος πως αρκετοί Έλληνες επιχειρηματίας, που την εποχή που το Απαρτχάιντ βασάνιζε τον Μαντέλα, εκείνοι έσπαγαν το διεθνές εμπάργκο για να πάνε πετρέλαιο στους ρατσιστές,ακόμη και αυτοί,θα θρηνήσουν τον θάνατο του Μαντέλα,ο οποίος πλέον ήταν ένα σύμβολο κατά της βίας.

Δεν γράφω ό,τι γράφω γιατί είμαι υπέρ της βίας,αλλά γιατί κατανοώ πως η ζωή και η ιστορική εξέλιξη,αρκετές φορές αναγκάστηκαν να είναι βίαιες,ως αντίσταση στη βία που αποκτήνωνε ή υποδούλωνε τους ανθρώπους.Το ανόητο επιχείρημα του «είμαι κατά της βίας απ όπου κι αν προέρχεται» είναι ένα εφεύρημα που πρακτικά εξισώνει τη νόμιμη αντίσταση με τη βία της εξουσίας.Την υπεράσπιση της νομιμότητας με διαμαρτυρία,με την άνομη επιβολή.Τη Δικαιοσύνη,με τη νομιμότητα που εφευρίσκουν κάνοντας νόμους και παράγοντας άδικες νομιμότητες. Το «όχι στη βία απ όπου κι αν προέρχεται» είναι η σύγχρονη εθνικοφροσύνη που ποινικοποιεί την διαφωνία,παίζοντας με τους νόμους και χρησιμοποιώντας την κοινωνική ειρήνη ως υποτέλεια.

Το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας στο ακροτελεύτιο άρθρο του,το 120,γράφει «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Μάλλον το Σύνταγμα δεν εννοεί να ανάβουμε ρεσώ σε περίπτωση που η κυβερνητική βία καταστέλλει τη συνταγματικότητα και τη ζωή των ανθρώπων.

Είναι μάλλον και ανόητο και ανιστόρητο να καταδικάζεις τον βίαιο Μαντέλα απ όπου κι αν προέρχεται,αλλά όταν επικρατήσει με το δικό του αγώνα και το δικό του πόνο,να τον αντιμετωπίζεις ως γκουρού γιόγκας που φωτοβολεί ειρήνη και πραότητα.Αν τα βλέπεις έτσι τα πράγματα καλύτερα να μην λες πως θέλεις κοινωνική δικαιοσύνη μέσα από πολιτικές λύσεις.Καλύτερα να επενδύσεις στην εσωτερική γαλήνη φορώντας τα βραχιολάκια ισορροπίας και τα νανογιλέκα του Μάκη.

Πηγή

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Υπάρχει κάτι το υπέροχο στο να διαπιστώνεις πως, 4 σχεδόν χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, οι Έλληνες συνεχίζουν να ενημερώνονται μαζικά από τα καθεστωτικά ΜΜΕ των νταβατζήδων της διαπλοκής που στήριξαν τα δυο κόμματα που κυβέρνησαν και διέλυσαν τη χώρα. Τέσσερα χρόνια μετά, ούτε ένα νέο εναλλακτικό μέσο. Ούτε στα βασικά πρόσωπα των ΜΜΕ δεν υπάρχει αλλαγή. Μοίρασαν τους ρόλους -σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς τηλεδημοσιογράφους- και είναι όλοι στην θέση τους. Βλέπεις τηλεδημοσιογράφο που έγλειφε επί χρόνια τα αρχίδια του Μπόμπολα -και είχε αναλάβει να προωθεί και να ξεπλένει τις βρόμικες δουλειές των ολιγαρχών- να έχει αυτοανακηρυχτεί σε αντιμνημονιακό. Πολύ αντιμνημονιακός. Όχι όσο ο Τράγκας -που είναι ο αγνός και άδολος επαναστάτης κατά του κατεστημένου-, αλλά αντιμνημονιακός. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Έλληνες είναι καθυστερημένοι, οπότε μια χαρά τους έρχονται οι Τράγκες. Τράγκες τους αξίζουν. Και πολύ τους είναι. Ζούμε στη χώρα που δουλεύουν ως δημοσιογράφοι η Μάρα Ζαχαρέα και η Κάτια Μακρή. Δηλαδή, στην χρεοκοπημένη Ελλάδα με το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, αυτές οι δυο έχουν δουλειά. Αυτή την εβδομάδα, λόγω ειδικών συνθηκών, παρακολούθησα τηλεόραση και διαπίστωσα πως υπάρχουν ακόμα Έλληνες που τρέχουν στα ιδιωτικά κανάλια για να πουν τον πόνο τους σε ζάπλουτους τηλεδημοσιογράφους. Είναι υπέροχο να βλέπεις αυτόν που έχει χάσει τη δουλειά του και δεν έχει να αγοράσει τα φάρμακά του να λέει τον πόνο του στον τηλεδημοσιογράφο που έχει χρήματα για να ζήσουν πλουσιοπάροχα και τα τρισέγγονά του. Απορώ πως αυτοί οι τηλεδημοσιογράφοι δεν βάζουν τα γέλια, όταν έχουν απέναντί τους αυτούς τους κλαψομούνηδες φτωχομπινέδες. Όχι μόνο δεν βάζουν τα γέλια αλλά είναι έτοιμοι να δακρύσουν μπροστά στο δράμα του συνανθρώπου τους. Αν δεν είχαν παρκαρισμένη την Πόρσε απέξω, μπορεί και να δάκρυζαν με το δράμα αυτού που πρέπει να ζήσει μια οικογένεια με 200 ευρώ τον μήνα. Βέβαια, αν στο κάτω μέρος της οθόνης αναγράφονταν οι μισθοί, οι καταθέσεις και τα περιουσιακά στοιχεία των τηλεδημοσιογράφων, μάλλον δεν θα υπήρχαν πολλοί «κατατρεγμένοι» διαθέσιμοι να τους πουν το δράμα τους. Πάντως, οι πιο μαλάκες της υπόθεσης είναι αυτοί που τρέχουν ακόμα στους Αυτιάδες για να πουν το πόσο τους έχει αδικήσει η ζωή. Εντελώς μαλάκες. Πάνω από είκοσι χρόνια ιδιωτική τηλεόραση και δεν κατάλαβαν τίποτα. Στα κανάλια κλαψούριζαν πριν την κρίση, στα κανάλια κλαψουρίζουν και τώρα. Θέλουν να παρηγορηθούν στην αγκαλιά του Ευαγγελάτου. Εκεί αισθάνονται ασφάλεια. Πάνω από 20 αναγνώστες μου έχουν στείλει ένα βίντεο με μια κυρία που «κάνει με τα κρεμμυδάκια» τον Βρούτση στην εκπομπή του Χατζηνικολάου στο Star (αν δεν κάνω λάθος, αυτή η εκπομπή-αρένα έχει αντικαταστήσει στα τηλεοπτικά δρώμενα την Ζούγκλα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου). Μεταξύ μας, κανέναν δεν κάνει με τα κρεμμυδάκια η συμπαθέστατη κυρία. Το μόνο που κάνει είναι να δίνει credit στον Βαρδινογιάννη και το κανάλι του. Μετά το τέλος της εκπομπής, η κυρία φεύγει με ταξί για το σπίτι της και ο Βρούτσης με τον Χατζηνικολάου φεύγουν με τους σωματοφύλακές τους για τα δικά τους. Και ο μαλάκας τηλεθεατής πάει εκτονωμένος για ύπνο, με την βεβαιότητα πως το σύστημα έχει συντριβεί. Ακόμα πιο άθλια είναι η αντιμετώπιση περιστατικών όπως αυτό του 13χρονου κοριτσιού που πέθανε από τις αναθυμιάσεις του μαγκαλιού. Οι ίδιοι τηλεδημοσιογράφοι που ξέσκισαν πριν από λίγες ημέρες ένα άλλο κοριτσάκι, την μικρή Μαρία, το «ξανθό αγγελούδι», έπιασαν το μοιρολόι για το κορίτσι που πνίγηκε από τις αναθυμιάσεις. Είναι ολοφάνερο πως τα προτιμούν νεκρά τα παιδιά οι τηλεδημοσιογράφοι. Τα παιδιά των άλλων, βέβαια, όχι τα δικά τους. Μετά την χρεοκοπία της χώρας, φάνηκε πόσο λίγοι είναι οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Τηλεοπτικοί και μη. Η πλειοψηφία των Ελλήνων δημοσιογράφων είναι για τα μπάζα. Η υπόθεση της ΕΡΤ -με εκατοντάδες «επανασταστημένους» δημοσιογράφους να τρέχουν σαν δούλοι να κάνουν αίτηση για να προσληφθούν στην Δημόσια Τηλεόραση- απέδειξε πως τα λόγια απέχουν πολύ από τα έργα. Όσο οι πουτάνες από τις κυρίες. Βέβαια, και οι Έλληνες πολίτες αυτούς τους δημοσιογράφους και αυτά τα ΜΜΕ αξίζουν. Αν ήθελαν άλλα ΜΜΕ, θα τα είχαν. Δεν τα θέλουν, όμως. Θέλουν την επανάσταση και την αλλαγή να την κάνει ο Τράγκας. Όσες φορές και να πας στο σκυλάδικο, το «Άξιον εστί» δεν θα το ακούσεις. Για να ακούσεις το «Άξιον εστί», πρέπει να πας αλλού. (Για την στάση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που δικαιώνουν με την παρουσία τους τα χουντοκάναλα και δίνουν άλλοθι σε ό,τι πιο σιχαμένο υπάρχει σε αυτή την χώρα δεν θα γράψω. Είμαι βέβαιος πια πως οι συμφωνίες του ΣΥΡΙΖΑ με τους Έλληνες ολιγάρχες έχουν γίνει. Μετά τις εκλογές, θα το διαπιστώσουν και οι πιο αφελείς.) Πηγή

Καλλιτέχνες της ευκολίας

Με δυσκολία έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Προβληματίστηκα αν έπρεπε να το γράψω. Μήπως, γράφοντάς το, παίζω το παιχνίδι του χρυσαυγίτη βουλευτή που ανέδειξε το θέμα. Προβληματίστηκα γιατί με τον Κώστα Βουτσά- και με τόσους άλλους-μεγαλώσαμε. Με τις ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις του. Και γνώριζα, από αφηγήσεις όσων τον έζησαν από κοντά, ότι η στάση του στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ΄60 ήταν καλή. Εν συντομία τα σημερινά. Ο Βουτσάς βγήκε σε μια τηλεοπτική εκπομπή και καταφέρθηκε εναντίον της Χρυσής Αυγής. Ο βουλευτής Παναγιώταρος «απάντησε» αναρτώντας μια φωτογραφία, στην οποία ο ηθοποιός φαίνεται να τσουγκρίζει αυγό με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο (εδώ). Οι απαντήσεις που έδωσε ήταν τριών ειδών. Πρώτον, χιουμοριστική, ότι «δεν μπορούσα να τσουγκρίσω το αυγό στο κούτελο του Παπαδόπουλου». Δεύτερον, απολογητική, ότι «μας καλούσαν να πάμε εκεί». Τρίτον, δικαιολογητική, ότι είχαν πάει κι άλλοι συνάδελφοί του («χουντικοί ήταν όλοι αυτοί;»). Και, τέταρτον, ότι φοβόταν πώς, αν δεν πήγαινε, μπορεί να τον έστελναν εξορία στη Γυάρο. Απογοήτευση. Ο Βουτσάς και οι συνάδελφοί του, που φωτογραφίζονταν με τον δικτάτορα, δεν ήταν όποιοι κι όποιοι. Ήταν οι γνωστότεροι Έλληνες. Και, με την επιλογή τους αυτή, κάποιο μήνυμα έστελναν σε όλους τους άλλους. Δεν απαιτούμε από κανέναν να παριστάνει τον ήρωα. Ούτε να κάνει αντίσταση. Ο φόβος είναι κατανοητός. Αλλά την ίδια ώρα, που οι πιο επώνυμοι Έλληνες πήγαιναν στις δεξιώσεις των χουντικών, κάποιοι άλλοι- πολύ λιγότερο επώνυμοι ή και άσημοι-έχαναν τις δουλειές τους, καλούνταν στην Ασφάλεια ή στέλνονταν στα ξερονήσια. Από σεβασμό σε όλους αυτούς ο κ. Βουτσάς θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη ή, τουλάχιστον, να σιωπήσει. Εντάξει, είναι υπερβολή να ανασκαλεύονται τέτοιες υποθέσεις ύστερα από δεκαετίες. Αρκεί να μη δίνονται αφορμές. Και, δυστυχώς, η περίπτωση δεν είναι μοναδική. Δεν είναι μόνο οι πολιτικοί που προκαλούν. Ουκ ολίγοι καλλιτέχνες ανακάλυψαν το τελευταίο διάστημα πόσο αντιλαϊκό και διεφθαρμένο ήταν το πολιτικό καθεστώς των τελευταίων δεκαετιών, εντός του οποίου βεβαίως και οι ίδιοι άνθισαν. Για παράδειγμα, ο συνθέτης-τραγουδιστής Σταμάτης Κραουνάκης εσχάτως είναι φουλ αντιμνημονιακός και πολύ Αριστερός. Όμως, στα χρόνια της διεφθαρμένης ευμάρειας δεν αρνήθηκε τα καλά της. Μάλιστα, δεν δίστασε να μετατρέψει το συγκρότημά του σε… Μη Κυβερνητική Οργάνωση, για να παίρνει επιχορηγήσεις (εδώ). Μέχρι πρότινος έκανε εκπομπή στον «καθεστωτικό» ραδιοσταθμό «Βήμα FM» και χαριεντιζόταν στους διαδρόμους του με τον Άδωνι Γεωργιάδη (εδώ). Μετά μετακόμισε στον ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο». Ο αντιμνημονιακός χυλός χωράει τους πάντες. Άλλοι δεν διστάζουν να κάνουν ανιστόρητες και ανίερες συγκρίσεις. Όπως ο τραγουδιστής Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος δήλωσε πρόσφατα (εδώ) ότι «ζω μια καινούρια δικτατορία», διότι «επί επταετίας ήμουν ένα πάρα πολύ μικρό παιδί». Βέβαια, όχι και τόσο μικρό (το 1967 ήταν 17 χρόνων και το 1973 ήταν 23), για να μην ξέρει ότι η πραγματική χούντα συνελάμβανε όσους μετείχαν σε συγκεντρώσεις άνω των τριών ατόμων, ενώ στη σημερινή «χούντα» ο κ. Παπακωνσταντίνου μπορεί με άνεση να διοργανώνει μεγάλες συναυλίες, στις οποίες κατακεραυνώνει τη «χούντα», χωρίς εκείνη να τον αγγίζει. Τέτοια «χούντα» και τέτοιοι «αντιστασιακοί». Επιμύθιο: Το ήθος, το φως και η αντίσταση είναι έννοιες που δοκιμάζονται όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, στις πραγματικές χούντες. Στις εύκολες εποχές κυριαρχούν οι καπάτσοι, οι ανεμοδούρες και οι ντεμέκ αντιστασιακοί. Πηγή

"Μαμά, μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype"

.. είναι η νέα ταινία του 1ου ΕΠΑΛ Άργους

Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον.

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Απόστολου Λυκεσά.

"Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.

Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…

Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.

Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.

Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά.

Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..

Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης...

Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.

Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία. Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται…

Φεύγουν κατά χιλιάδες. Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»" .... Η συνέχεια στην ταινία.

Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στην εκδήλωση του 1ου ΕΠΑΛ Άργους για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου.

Η επίσημη προβολή της ταινίας θα γίνει στις 30 Νοεμβρίου, στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για νέους και παιδιά.

Η ταινία στο Youtube:







left.gr

Ανάλυση της «Ανάληψης ευθύνης» των ΜΛΕΔ -τύφλα να ’χει το έτος Καβάφη!!

Ένα φιλολογικό «ψυχογράφημα» της χθεσινής προκήρυξης ανάληψης ευθύνης από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση Μαχόμενες Λαϊκές Ένοπλες Δυνάμεις. Αναδημοσιεύουμε με την άδεια της συγγραφέως του σημειώματος Για την ανακοίνωση των ΜΛΕΔ (γιατί ούτε προκήρυξη τρομοκρατικής οργάνωσης μπορεί να ονομαστεί, ούτε πολιτικό μανιφέστο). Τα περίεργα του κειμένου: 1. Η «οργάνωση»δεν περιγράφει ούτε τον εαυτό της, ούτε το χτύπημα για το οποίο αναλαμβάνει την ευθύνη. Συνήθως, μια πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση μιλά για το ποια είναι, ποιοι θα είναι οι στόχοι της και δίνει στοιχεία για το χτύπημα τέτοια, ώστε να γίνει πιστευτό ότι η προκήρυξή της δεν είναι ψεύτικη. Από αυτή την «ανακοίνωση» το μόνο που μαθαίνουμε είναι ότι οι συντάκτες είναι γενικώς με τον αντιφασισμό,πιστεύουν ότι ο φασισμός αντιμετωπίζεται με τα όπλα, συντάσσονται με την επαναστατική βία και διατυπώνουν μια αόριστη απειλή ότι «αν ο οποιοσδήποτε από δω και στο εξής ασκήσει βία εναντίον μεταναστών,εναντίον αριστερών ή αναρχικών (…), την ευθύνη θα λουστεί αποκλειστικά η Χρυσή Αυγή». 2. Ο τρόπος γραφής και το περιεχόμενο του κειμένου είναι κατεξοχήν «δημοσιογραφικά». Παρά τα ελάχιστα ορθογραφικά (μαζεμένα όλα εδώ παρακάτω θα τα βρείτε) και τα συντακτικά λάθη, το18σέλιδο φαίνεται να έχει περάσει από επιμέλεια-διόρθωση (καμία σχέση με τις άθλιες προκηρύξεις διαφόρων άλλων που βρίθουν στην ανορθογραφία και τους ακατανόητους βερμπαλισμούς). Ακόμη και στη μορφοποίηση, με μεσότιτλους και κεφάλαια που ξεκινούν με αλλαγή σελίδας (εκτός κι αν έχουν την αυτόματη εντολή στο word, τι να πω…) και προλόγους με στοίχιση στη μέση (σελ. 1, σελ. 4, σελ. 14), με πλήρη στοίχιση σε όλο το κείμενο και ένα enter απόσταση η μία παράγραφος από την άλλη, με προσεκτική χρήση σημείων στίξης, ακόμη και τελείες στα αρκτικόλεξα (Ν.Δ., Χ.Α. Ο.Α.Ε.Δ., Δ.Ε.Η., Μ.Μ.Ε.,Μ.Μ.Μ, Ε.Α.Μ., Ε.Ε., Δ.Ν.Τ. ακόμη και στο d.n.a –μόνο το ΠΑΣΟΚ δεν χαίρει της τιμής της ενδιάμεσης τελίτσας, περιέργως). Ακόμα και τις αποστρόφους (κλασικό λάθος σε εφημερίδες περιοδικά και το διαδίκτυο) βάζουν με τη σωστή φορά! 3. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» (κι ας με συγχωρήσουν οι φίλοι μου οι δημοσιογράφοι) και σε κάτι άλλο: στο copy-paste από πληροφορίες που τις βρίσκεις στο διαδίκτυο: από τη βιογραφία του Ντουρούτι με αντιγραφή από τη wiki ως την απαρίθμηση των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, την ιστορία της Χρυσής Αυγής από την ίδρυσή της ως σήμερα, στοιχεία από την ελληνική ιστορία: όλα επιδερμικά ενσωματωμένα,μη βιωμένα, σαν να πρόκειται για κάποιον που κάνει εύκολη δημοσιογραφία αντιγράφοντας τη δουλειά άλλων συναδέλφων του. Όποιος έχει μια στοιχειώδη εμπλοκή με την αντιφασιστική πάλη σε οποιαδήποτε γειτονιά, γνωρίζει πολύ περισσότερα πράγματα για τη Χρυσή Αυγή και τον τρόπο που δρούσε και δρα, από τους συντάκτες αυτής της προκήρυξης, που μάλλον «έπεσαν από τα σύννεφα» μαζί με τους υπόλοιπους και άρχισαν να ασχολούνται με την Χρυσή Αυγή μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα και διάβασαν μαζεμένα όλα τα σχετικά κείμενα. Αυτό και μόνο το στοιχείο με κάνει να πιστεύω ότι δεν μπορεί να αποδοθεί σε οποιονδήποτε αναρχικό ή αντιφασίστα αυτό το κείμενο (αναφέρεται πολλές φορές στους αντιφασίστες και στον κόσμο του κινήματος προτρέποντάς τους να κάνουν το ένα ή το άλλο, λες και είναι ένας από μας. Σίγουρα όμως δεν είναι). 4. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και στο ύφος του: με την εξαίρεση των τελευταίων σελίδων (όπου «φορτσάρει»), όλο το άλλο κείμενο είναι γραμμένο με τρόπο που μπορεί να διαβαστεί από το μέσο αναγνώστη μιας εφημερίδας, χωρίς δυσνόητες φράσεις ή βαριές αναλύσεις. Υπάρχουν πάμπολλα επιχειρήματα λ.χ. περί βίας που οποιοσδήποτε αριστερός άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει στην ομιλία του σε μια συνέλευση, ακόμη και στην παρουσία της Αριστεράς στην τηλεόραση (αυτό κρατείστε το). Δείτε για παράδειγμα τη σελ. 17 ολόκληρη την παράγραφο από το σημείο: «Την βία τους που είναι κατά ενός ολόκληρου πληθυσμού, που βρίσκεται στις ουρές των συσσιτίων του δήμου, της εκκλησίας, (…) στις ουρές του Ο.Α.Ε.Δ., τις κατασχέσεις κατοικιών, τα χαράτσια της Δ.Ε.Η. και το κομμένο ρεύμα». Και βέβαια, ως «δημοσιογραφικό» το κείμενο δεν καταλήγει κάπου: δεν καλεί το λαό ή την αναρχία ή την αριστερά να κάνει κάτι συγκεκριμένο εκτός από το εξής: «ο κόσμος της αντίστασης πρέπει να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες. Να εμπλακεί στη μάχη,να εμπνεύσει και να καλέσει την κοινωνία να ορθώσει το ανάστημά της, να επαναστατήσει» και προτροπές για οπλοστάσια που πρέπει να φτιαχτούν. Και λίγο πριν, στη σελ. 3: «Στην Ελλάδα, χωρίς να απολεστεί (sic!) ο αντικαθεστωτικός αγώνας, το ανατρεπτικό κίνημα πρέπει να προβεί στην υλική καταστροφή των υλικών υποδομών της Χρυσής Αυγής και να επιτεθεί συντεταγμένα κατά των φυσικών προσώπων της». 5. Το κείμενο είναι «δημοσιογραφικό» και με την έννοια του ιδεολογικού αχταρμά, αν και εδώ το θέμα είναι πιο βαθύ και συνδέεται με το προηγούμενο… Όλες οι απόψεις περιλαμβάνονται, καμιά δεν μένει ανικανοποίητη: από την πατριωτική Αριστερά και τη θεωρία της εξάρτησης (σελ. 13: η Ελλάδα υπήρξε υποχείριο των Μεγάλων Δυνάμεων (…). Πολιτικά και οικονομικά δεν ανήκε στην πραγματικότητα ποτέ στους Έλληνες. (…) Η εθνική ανεξαρτησία υπήρξε πάντα πολιτικός αντιπερισπασμός των εγκάθετων κυβερνώντων και δημαγωγία για την αντιπολίτευση» -θαυμάστε λεξιλόγιο «αναρχικού»!), μέχρι την αντι-ΕΕ πάλη (σελ. 14: Ένα ρεύμα που αναδύεται διαρκώς ενάντια στην ΟΝΕ και την ΕΕ θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας πανευρωπαϊκής ανατρεπτικής διαδικασίας, μια δεδομένη θέση και το υπό διεκδίκηση ζητούμενο για κάθε επαναστατικό κίνημα). Από Ντουρούτι μέχρι πασιφιστές όλοι έχουν θέση (σελ. 16: «Ο άνθρωπος σε όλες τις κοινωνίες είχε πάντα την ανάγκη για ειρήνη και ευημερία. Είχε ανάγκη την ομαλή συμβίωση, σε αντίθεση με την αστική φιλοσοφία που τον αντιμετωπίζει εν τη γενέσει του ως μοχθηρό και ανταγωνιστικό όν που έχει ανάγκη την πειθάρχησή του από το κράτος-Λεβιάθαν».) Η κριτική στην καθεστωτική Αριστερά γίνεται με γενικές επικλήσεις «οπορτουνισμού» ή «πυροσβεστικής δράσης», η υιοθέτηση όμως των επιχειρημάτων όλων των πολιτικών χώρων από το ΕΠΑΜ ως την αναρχία γίνεται πολύ συγκεκριμένη και καταλαμβάνει πολλές πολλές σελίδες. Τώρα θα μου πεις, υπάρχει και ένα επί της αρχής θέμα: ουδείς αντιφασίστας θα έστελνε προκήρυξη,ανακοίνωση, ούτε καν email στον ιδιοκτήτη του zougla.gr, για να του αυξήσει τη θεαματικότητα, όταν ο ίδιος κάνει εκπομπές που ξεπλένει τη Χρυσή Αυγή, τη βγάζει πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις του κ.λπ. Ψιλά γράμματα… 6. Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, το κείμενο είναι «αυτολογοκριμένο» σαν να είναι δημοσιογραφικό. Σε 18 σελίδες έχει ελάχιστες αναφορές σε ονόματα (εν ζωή λέμε, όχι τον Εφιάλτη και τον Πήλιο Γούση…) όλα "ανώδυνα" (ο Άκης είναι ήδη στη φυλακή), και τίποτα που δεν έχει ήδη γραφτεί στον τύπο και δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως! Ακόμη και οι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής είναι γενικά «εφοπλιστές». Τίποτε περισσότερο. Μόνη αναφορά στον Μαρινάκη, καμία αναφορά σε Πάλλη ή Ρέστη, ούτε βέβαια σε άλλους χρηματοδότες -κι αυτό περίεργο. Σε γενικές γραμμές, όταν γράφουν οι «τρομοκράτες» δεν φοβούνται μην τους κάνει κάποιος μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση! Το φόβο αυτό –κατά βάση- τον έχουν οι δημοσιογράφοι και οι εκδότες. Ή κάποιος που έχει συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Τι να πεις… Περιέργως επίσης ,απουσιάζει εντελώς από την προκήρυξη τόσο η επέτειος του Πολυτεχνείου (παρότι η προκήρυξη ήρθε μία μέρα πριν την επέτειο), όσο και η αναφορά σε συγκεκριμένους αγώνες αυτού του διαστήματος. Αντιθέτως, θα στεκόμουν στην αναφορά (σελ. 11) «την προσπάθεια του ακομμάτιστου-διαταξικού εισοδισμού της λαϊκής δυσφορίας και οργής τα δύο χρόνια κοινωνικής έντασης ’10-’12». Ενώ (ορθά, κατά τη γνώμη μου) προηγουμένως ο συντάκτης επιχειρηματολογεί γιατί η ΧΑ δεν διογκώθηκε γενικά και αόριστα από την κρίση, στο σημείο αυτό φαίνεται να υιοθετεί την ευρέως διαδεδομένη στα τηλεπαράθυρα γνώμη ότι «τη ΧΑ την έφτιαξαν οι πλατείες» -οποιοσδήποτε βρέθηκε πράγματι στις πλατείες ξέρει ότι όχι μόνο η Χρυσή Αυγή δεν ήταν εκεί, αλλά κατήγγειλε κιόλας και έκανε αντισυγκέντρωση από τις πρώτες μέρες. Απουσιάζει επίσης από το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου το μίσος που χαρακτηρίζει τόσο προηγούμενες Ε.Ο., όσο και το ίδιο το χτύπημα το οποίο υποτίθεται ότι αναλαμβάνει! Όπως έγραψε και κάποιος άλλος, δεν εκτελείς εν ψυχρώ και μετά γράφεις «το κόμμα της Χρυσής Αυγής», η «αστυνομία» (αναφέρεται περισσότερες φορές από το «οι μπάτσοι»), «ο στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης» και άλλα παρόμοια… Ούτε καν ειρωνείες ή απειλές στην Αντιτρομοκρατική ότι δεν θα καταφέρει να τους πιάσει ή άλλα τέτοια –λες και δεν τους απασχολεί, λες και δεν τους κυνηγάει κανείς. Ακόμη και οι αναφορές στα ΜΜΕ, όμως, είναι απολύτως ψύχραιμες, δεν εμπεριέχουν καμία απειλή, οριακά καμία εχθρότητα, σαν κοινωνιολογικές αναλύσεις –ούτε αυτό τους απασχολεί. Πέρα από τον πολιτικό και ιδεολογικό αχταρμά, υπάρχουν δύο επιχειρήματα που δεν θα έγραφε ποτέ κανένας κανονικός αναρχικός ή οποιοσδήποτε έχει σχέση με το κίνημα: Σελ. 2: «Η απροκάλυπτη δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτελεί το αίμα που ξεχείλισε το ποτήρι», γράφει στη δικαιολόγηση του χτυπήματος. Ο συντάκτης αφιερώνει 3 σελίδες για τα εγκλήματα της Χρυσής Αυγής κατά μεταναστών, αλλά παραδέχεται ότι ο ίδιος αποφάσισε προφανώς να δράσει μετά τη δολοφονία ενός Έλληνα! Ακόμη κι αν είχε γίνει έτσι, κανονικά μια Ε.Ο. που προέρχεται από την Αριστερά ή την αναρχία ή το αντιφασιστικό κίνημα (όπως θέλει να παρουσιαστεί), δεν θα το έγραφε ποτέ αυτό. Ίσως θα προσπαθούσε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι για πολύ καιρό ετοιμαζόταν να εκδικηθεί για τους νεκρούς μετανάστες, αλλά η δολοφονία του Φύσσα τους πρόλαβε, ίσως να έγραφε ένα σωρό άλλες δικαιολογίες, αλλά ποτέ αυτό! Σελ. 1: Αντίστοιχης επιχειρηματολογίας και η επιλογή του «στόχου», σελ. 1: Η επιλογή να χτυπήσουμε τα αναλώσιμα των βουλευτών και όχι τους ίδιους,συνίσταται στο εξής τελεσίδικο μήνυμα: Κατά την φαινομενική «εξάρθρωση» της Χρυσής Αυγής υπήρξαν έστω μερικώς τα αποκαλυπτήρια για το ποιόν τωνχρυσαυγιτών. Τώρα όλοι ξέρουν, τώρα η εποχή της απενοχοποίησής τους τελείωσε.Τώρα όποιος τους προσεγγίζει είναι συνυπεύθυνος». Για φαντάσου! Υπάρχει αντιφασίστας που θεωρεί ότι μέχρι να πει ο Πρετεντέρης τι ήταν η Χρυσή Αυγή,πέφτοντας από τις νεφέλες, υπήρχαν μέλη της Χρυσής Αυγής που δεν ήξεραν σε τι σόι οργάνωση είναι; Όχι, απλώς ο συντάκτης της προκήρυξης προφανώς ασχολήθηκε με τη Χρυσή Αυγή, το αντιφασιστικό κίνημα και την σύγχρονη ελληνική ιστορία μετά από κείνο το Σαββατοκύριακο… Είναι προφανές ότι, για όλους τους λόγους που είπα παραπάνω, αλλά και με βάση την κοινή λογική, κατά τη γνώμη μου οι εκτελεστές μιας επαγγελματικής δολοφονίας με τέτοια αγριότητα, που προσιδιάζει στις εκτελέσεις του υπόκοσμου (στον οποίο ανήκουνκαι οι Χρυσαυγίτες και πολλοί από αυτούς που τους χρηματοδοτούν), και οι συντάκτες αυτής της ανακοίνωσης δεν έχουν μεταξύ τους καμία σχέση. Πέρασαν 16 μέρες. Μπορεί κάλλιστα κανείς να υποθέσει ότι, μιας και η προκήρυξη δεν φαινόταν στον ορίζοντα, κάποιος ανέλαβε την ευθύνη να τη γράψει και να τη στείλει κατά πώς θα τον βόλευε. Το ποιος μπορεί να είναι αυτός, το αφήνω στην κρίση σας. Το γιατί τα άλλα κανάλια δεν έχουν κάνει ακόμη θέμα αυτήν την προκήρυξη, επίσης. Θα δούμε και παρακάτω… Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μένει από 18 σελίδες cλopy-paste, είναι σίγουρα το παρακάτω: την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα αναφερθεί στη βία των πλειστηριασμών και της ανεργίας, στη βία των κατασχέσεων σπιτιών, στη βία που ασκεί η Χρυσή Αυγή, στους δωσίλογους και τους ταγματασφαλίτες, την ακροδεξιά ρητορεία της ΝΔ ή την επόμενη φορά που κάποιος από μας θα προτείνει πορεία στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, θα βρεθεί ένας «πρόθυμος» να του απαντήσει ότι όλα αυτά τα λέγανε και αυτοί που δολοφόνησαν«δυο παιδιά». Με αυτή την έννοια, όντως, αυτή τη φορά, ας ψάξουμε και «ποιος ωφελείται». ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ για τους Σέρλοκ Χολμς (που έχουν όρεξη να ψάξουν περαιτέρω για ομοιότητες με άλλα κείμενα, εγώ μέχρι Γουότσον φτάνω, έχουμε και δουλειές!) και για όποιον πλήρωσε για την προκήρυξη, να ξέρει την επόμενη φορά να πάρει καλύτερο επιμελητή κειμένου (να στηρίξουμε και λίγο το σινάφι, έτσι;) Τα ορθογραφικά λάθη (σας λέω τα πιο χοντρά) -δοσίλογων: Σεόλο το κείμενο αναφέρεται δοσίλογων, και όχι δωσίλογων ή δωσιλόγων (οορθογραφικός του δικού μου word το εντοπίζει) -κατ’ ιδίων όφελος (σελ. 3) -δεν γνωρίζει τοαναφορικό «ό,τι» και γράφει παντού «ότι» -ειδικά στη σελ. 3 τελευταία παράγραφο το ’χει ξεσκίσει! -απολεστεί (σελ.3): δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής -Στης 1 Ιουνίου (σελ. 5) αντί στη 1 Ιουνίου (σίγουρα ο συντάκτης δεν είναι φιλόλογος…) -εισέβαλλαν (αντί εισέβαλαν), σελ. 5 -διλλήματα (σελ. 6) αντί διλήμματα (ο ορθογραφικός του δικού μου word δεν το εντοπίζει, περιέργως, μμμμμ) -ενώπιων (σελ.7). Ε, εδώ θα του κατέβαζα βαθμό σίγουρα! -το τρένο Ιταλικούς, σελ. 8 (Ιτάλικους ρε παιδιά, άμα δεν ξέρετε να βάζετε τόνους, μην το μεταγράφετε στα ελληνικά! Ή μήπως δεν το χατε ξανακούσει ποτέ και βάλατε τον τόνο στην τύχη;) -σελ. 10 Μάλιου αντί το Μάλλιου, που το γράφουν σωστά πιο πριν. -σελ. 11 (δύο φορές) εξ’ αρχής: άσχετοι! Αγράμματοι! Ουστ! Εξ αρχής είναι το σωστό (είπαμε, δεν είναι φιλόλογος) -σελ. 12 παρά πόδας αντί του σωστού «παρά πόδα». (κόπηκαν, εννοείται!) -σελ. 13 προνειακές αντί προνοιακές (ε, το παρακάνατε!) -σελ. 13 πτώση του τοίχους (δύο φορές) αντί του τείχους (να το γράψετε εκατό φορές σωστά πριν την επόμενη προκήρυξη) -σελ. 17 την ανήλεη εκμετάλλευση!!! (περιέργως, το ανήλεη δεν το πιάνει ως λάθος ο ορθογραφικός του δικού μου word). Το ότι δεν είναι αηθής (όπως το 'πε η Μπαλατσινού) αλλά αήθης, ρε παιδιά, δεν σημαίνει ότι το σωστό είναι ανήλεη, ανηλεής είναι, αμάν πια! Τα ιδιότυπα υφολογικά: -Τελικό –ν- σε όλα τα άρθρα σε όλο το κείμενο, εκτός από ελάχιστα που τους έχουν ξεφύγει (νομίζω σπάνια το βρίσκεις πια αυτό σε γραπτό κείμενο, όλοι ακολουθούμε τον Τριανταφυλλίδη): την Χρυσή Αυγή, την δολοφονική επίθεση, την θαυμάσια, την συνήθεια, την βία. -Η χρήση του μην με τελικό ν π.χ. σελ. 10 «μην αφήνοντάς τους» -Τονισμός στα μονοσύλλαβα: ποιόν, γιό, όν. -Η χρήση του «κάθε ενός» ως δύο λέξεις. Οι περισσότεροι γράφουμε καθένας, καθεμία, καθένα (μία λέξη). Αντίστοιχα και το κατά εξακολούθηση (σελ. 11, ποιος το γράφει αυτό αντί του κατ’ εξακολούθηση;) -Η κατάχρηση του «ο οποιοσδήποτε», «το οποιοδήποτε» «ο όποιος», «τον όποιο πολιτικό αντίπαλο» «η όποια». Βαρβαρισμός η χρήση του άρθρου (θα τον έβαζα να ξαναγράψει όλα τα σημεία αλλιώς, αν ήταν στο χέρι μου). -Ανάκατες δημοτικούρες (σελ. 3: πορευμένοι, παραχαράζοντας) με καθαρευουσιάνικες ή παλιομοδίτικες εκφράσεις: εχτές (ποιος το λέει έτσι πια;), βαθειάς (όλοι οι νεότεροι γράφουμε βαθιάς), χρησιμοποιείτο (σελ. 13), ο καθείς ημών (σελ. 18), αλλά το αντικομουνισμόςτο γράφει με ένα –μ-. -πηγάδες τύπου Μελιγαλά (αυτό πάλι… τι τύπου ρε παιδιά; τυρί τύπου γκούντα που είπε και κάποιος άλλος;) (Μπαλούρδο, τιμωρία!) Τροφή για searching (και όχι για σκέψη), έχετε στο νου σας ότι κάποια από αυτά μπορεί να είναι και επίτηδες. Πηγή