Μια κυριακάτικη βόλτα στα Πετράλωνα

Εδώ και καιρό σκεφτόμασταν να επισκεφτούμε το σπήλαιο των Πετραλώνων. Είχαμε ακούσει πως εξαιτίας της αλλαγής στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς, από τον κύριο Πουλιανό στο δήμο Νέας Προποντίδας, το σπήλαιο είναι ανοιχτό και δωρεάν για όλο τον κόσμο. Σήμερα ήτανε σύμμαχός κι ο ήλιος που, μετά τον πρωινό καφέ, μας καλούσε για βόλτα στην εξοχή. Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε για τα Πετράλωνα…

Περνώντας το χωριό στρίψαμε δεξιά προς το σπήλαιο και «τσουπ», να σου μπροστά μας μία απαγορευτική μπάρα… Ένας νεαρός μας πλησίασε και μας είπε πως αν και ο δρόμος είναι ανοιχτός και η είσοδος είναι δωρεάν, μόνο με λεωφορείο θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε το σπήλαιο! Αμέσως απορήσαμε, καθώς η μπάρα έκλεινε έναν δημόσιο δρόμο και απλά παρακώλυε την δική μας συγκοινωνία, όταν μία φίλη της παρέας, που παλαιότερα δούλευε στο σπήλαιο –και είχε και καταγωγή από την περιοχή- κατέβηκε από το αυτοκίνητο να συνεννοηθεί.

Η φίλη μας πετάχτηκε στο γωνιακό καφενείο, όπου αφού εξήγησε σε έναν «θείο» ποια είναι, αυτός έκανε νόημα στο νεαρό να σηκώσει την μπάρα και να μας αφήσει να περάσουμε… «Ελλαδάρα, με τους αυτόματους μηχανισμούς σου» σκέφτηκα από μέσα μου καθώς πλησιάζαμε την είσοδο του σπηλαίου. Παρκάραμε και ανεβήκαμε κάτι σκαλοπάτια που οδηγούσαν στην είσοδο. Εγκατάλειψη, σχετική βρομιά και ακαταστασία στον περιβάλλοντα του σπηλαίου χώρο, ενώ δεξιά της εισόδου ένα χαρτί κολλημένο στα παρατημένα ταμεία έγραφε «Ζητούμε την κατανόηση σας για τυχόν προβλήματα στην εξυπηρέτηση σας, τα οποία είναι προσωρινά και οφείλονται στην αλλαγή καθεστώτος λειτουργίας του σπηλαίου – Υπουργείο Πολιτισμού».

Στην είσοδο του σπηλαίου δεν ήτανε κανένας. Παραμερίσαμε την πόρτα και εισήλθαμε στο εσωτερικό του βουνού αντικρίζοντας το πανάρχαιο σπήλαιο με τους αμέτρητους σταλαγμίτες και τους σταλακτίτες. Πιο κάτω συναντήσαμε και 5-6 τουρίστες όπου με την βοήθεια ενός ερασιτέχνη ντόπιου ξεναγού έκαναν κι αυτοί βόλτα στο σπήλαιο. Μας ρώτησε, ποιοί είμαστε, με ύφος «Τζακ Νόρις» και μόλις η φίλη μας του απάντησε πως είναι πρώην ξεναγός του σπηλαίου, αυτός μας προσπέρασε γιατί προφανώς κατάλαβε πως η «μπογιά» του σε εμάς δεν πουλάει. Η «ξεναγός» της παρέας μας εξήγησε πως κάτι τέτοιοι ντόπιοι τύποι οικιοποιούνται κατά καιρούς το σπήλαιο, κερδοσκοπούν εντελώς παράνομα, ενώ φτάνουν ακόμη και σε σημείο να πουλούν κομμένους σταλακτίτες (γεγονός που φανέρωνε και το μεγαλύτερο ποσοστό των σταλακτιτών οι οποίοι ήταν κομμένοι).

Βγαίνοντας από το σπήλαιο συναντήσαμε ακόμη μία παρέα ανθρώπων που έκπληκτοι έμπαιναν ασυνόδευτοι σε ένα σπήλαιο, ενώ ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι με την δωρεάν (και ανύπαρκτη) είσοδο. Μεγάλη εντύπωση έκανε σε όλους ότι μπορούσαμε να φωτογραφίζουμε και να γυρνάμε ελεύθεροι εντός του σπηλαίου και αποφασίσαμε να ρωτήσουμε τον κύριο «Τζακ Νόρις» για το καθεστώς, ο οποίος πλησίαζε κι αυτός προς την έξοδο. Στις ερωτήσεις μας, αφού έβαλε το πόδι του σπαστά και καουμπόικα πάνω σε έναν πανάρχαιο σταλακτίτη, απάντησε λακωνικά «Προς το παρόν, εδώ κάνω κουμάντο εγώ!»…

Λίγο πριν φύγουμε είδαμε που το μουσείο δίπλα από το σπήλαιο ήταν κι αυτό καταλυμένο και κλειστό και έτσι, πλέον ο μόνος δρόμος οδηγούσε προς την ζεστή ταβερνούλα του χωριού με τα ψητά και καυτερά κοτόπουλα…